Tadeusz Bolesław Łodziński


Tadeusz Bolesław Łodziński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Bolesław Łodziński[1] (ur. 10 czerwca 1883, zm. 19 czerwca 1952) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 10 czerwca 1883 w rodzinie Bolesława (1850–1917), przemysłowca. Miał sześcioro rodzeństwa: Zofię, zamężną Dębowską, Stefanię (zmarła w wieku 19 lat), Kazimierza (1888–1970), inżyniera, Romana (zmarł w latach 70. XX wieku), Stanisława (zm. 1913), inżyniera, i Zdzisława (1904–1968)[2]. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. 28 października 1918 do Rzęsny Polskiej z Czaczaku w Serbii przybyła bateria zapasowa 130 pułku artylerii polowej c. i k. armii pod dowództwem kpt. Tadeusza Łodzińskiego, który następnie w stopniu majora objął dowództwo i komendę taktyczną artylerii 5 pułku artylerii polowej[3]. W 1919 prowadził grupę taktyczną artylerii, odpowiadającą za całokształt artyleryjskiej obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[4][5]. Od 1 marca 1921 pełnił funkcję dowódcy 5 Brygady Artylerii[6].

Od 6 października 1921 roku był dowódcą 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie[7][8]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. Z dniem 25 marca 1925 roku został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko komendanta Strzeleckiej Szkoły Artylerii[10]. W sierpniu 1926 roku został przeniesiony do Obozu Warownego „Wilno” na stanowisko szefa artylerii[11]. Z dniem 29 lutego 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[12]. Jako emerytowany oficer zamieszkiwał we Krakowie[13]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas przewidziany do użycia w czasie wojny[14]. Zmarł 19 czerwca 1952 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A20-8-23)[15].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował początkowo jako „Tadeusz II Łodziński” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko. W Roczniku Oficerskim Rezerw 1934 podano tożsamość „Tadeusz Bolesław Łodziński”.
  2. Stanisław M. Brzozowski: Bolesław Łodziński. Internetowy Polski Słownik Biograficzny. [dostęp 2019-10-12]..
  3. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 8, 9.
  4. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 11.
  5. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990.
  6. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 26 lutego 1921 roku, s. 342.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 789, 813.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 708, 736.
  9. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 185.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 10 kwietnia 1925 roku, s. 199.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 9 sierpnia 1926 roku, s. 250.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 28.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 885.
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 341, 849.
  15. Tadeusz Radwan-Łodziński. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Warszawie. [dostęp 2019-10-12]..
  16. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 25.
  17. M.P. z 1933 r. nr 255, poz. 273.
  18. Kronika. Krzyże Walecznych. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 28 z 5 lutego 1921. 
  19. Marszałek Foch w Polsce. „Kurier Warszawski”. Nr 121, s. 14, 3 maja 1923. 
  20. a b c d e f g Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1298.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tadeusz Bolesław Łodziński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy