Tadeusz Makarewicz


Tadeusz Makarewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Makarewicz (ur. 17 sierpnia 1925 w Niewirkowie) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego w latach 1981–1983.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Stanisława[1] i Teresy. Miał trójkę rodzeństwa, siostrę Elżbietę i braci Kazimierza (późniejszego generała dywizji WP) oraz Stefana. Jego ojciec przed wojną był osadnikiem wojskowym. W lutym 1940 został deportowany wraz z rodziną w głąb ZSRR[2].

Kariera wojskowa | edytuj kod

W czerwcu 1943 wstąpił na ochotnika wraz z bratem Kazimierzem do 1 DP im. Tadeusza Kościuszki[3]. W jej szeregach wziął udział bitwie pod Lenino. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej został skierowany do 3 DP im. Romualda Traugutta. W październiku 1944 ukończył szkołę oficerską przy 1 Armii Wojska Polskiego[2]. Podczas walk o Kołobrzeg był ranny. W okresie od kwietnia do września 1945 na Kursie Doskonalenia Oficerów przy Akademii Wojennej im. Frunzego. W 1947 i 1948, jako dowódca plutonu w 62 i 57 pp, brał udział w walkach z oddziałami podziemia antykomunistycznego[3].

W latach 1949–1950 studiował w Wyższej Szkole Piechoty, a w latach 1960–1963 w Akademii Sztabu Generalnego. Otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. Od września 1955 do sierpnia 1960 był zastępca komendanta Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej ds. Liniowych. W 1964 awansowany do stopnia pułkownika. W latach 1973–1987 dowódca Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia Ministerstwa Obrony Narodowej. W okresie stanu wojennego członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego[4]. Od lutego 1987 do marca 1991 attaché wojskowy, morski i lotniczy przy polskiej ambasadzie w Sofii. W lipcu 1991 zakończył zawodową służbę wojskową i został przeniesiony w stan spoczynku[3].

Działalność polityczna i społeczna | edytuj kod

W kwietniu 1948 wstąpił do PPR[3]. Później był członkiem PZPR. Delegat na VIII Zjazd PZPR. Ukończył w 1978 WUML[3].

Od momentu przejścia na emeryturę został działaczem licznych organizacji społecznych i kombatanckich, m.in. Stowarzyszenia Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari – Kombatantów Wojska Polskiego (członek Zarządu Krajowego)[5], Klubu Kombatantów 1 DP T. Kościuszki, Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych oraz Związku Żołnierzy Wojska Polskiego[2].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Akta personalne pomocnicze: płk Tadeusz Makarewicz, imię ojca: Stanisław, ur. 17-08-1925 r. w m. Niewierków. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-05-03].
  2. a b c płk dypl. Tadeusz MAKAREWICZ. [dostęp 2018-12-14].
  3. a b c d e Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-12-14].
  4. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-12-14].
  5. STOWARZYSZENIE KAWALERÓW ORDERU WOJENNEGO VIRTUTI MILITARI – KOMBATANTÓW WOJSKA POLSKIEGO. rejestr.io. [dostęp 2019-04-07].


Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Makarewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy