Tadeusz Manteuffel


Tadeusz Manteuffel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Tadeusza Manteuffla na Cmentarzu Powązkowskim

Tadeusz Manteuffel, właśc. Tadeusz Manteuffel-Szoege, Taddaeus Julius Joseph von Manteuffel (ur. 5 marca 1902 w Rzeżycy, zm. 22 września 1970) – polski historyk, mediewista, żołnierz Armii Krajowej, twórca i pierwszy dyrektor Instytutu Historii PAN, prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1950–1953).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Uczył się w warszawskim gimnazjum u Chrzanowskiego (obecnie XVIII Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego w Warszawie), a następnie w gimnazjum Macierzy Polskiej w Piotrogrodzie, następnie w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie, gdzie w 1919 uzyskał maturę[1].

Wstąpił do Straży Narodowej, gdzie pełnił służbę wartowniczą w bramach zarządu elektrowni na Foksalu i w zajezdni tramwajowej przy ul. Puławskiej. W 1919 zaczął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Od lipca do listopada 1920 odbył ochotniczą służbę wojskową. Walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Podczas obrony Warszawy stracił prawą rękę.

Do 1924 na Uniwersytecie Warszawskim studiował historię. 15 października 1921 podjął pracę w Archiwum Oświecenia Publicznego. W latach 1924–1926 wyjechał na zagraniczne stypendia naukowe do Francji, Anglii i do Włoch. W 1925 ukazała się pierwsza jego praca mediewistyczna Polityka unifikacyjna Chlotara II. W 1926 opublikował Ekspansję frankońską na terenie Włoch w VI i VII w. W 1931 po opublikowaniu pracy habilitacyjnej Teoria ustroju feudalnego według Consuetudines Feudorum XII–XIII na Uniwersytecie uzyskał stopień docenta. W listopadzie 1939 rozpoczął pracę w Archiwum Akt Nowych. W 1940 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, który potem został przekształcony w AK. Był współpracownikiem Biura Informacji i Propagandy, pełnił m.in. funkcję zastępcy redaktora Wiadomości Polskich. W czasie okupacji organizował również tajne nauczanie.

1 września 1945 został nadzwyczajnym profesorem kontraktowym w katedrze historii powszechnej średniowiecza i kierownikiem Instytutu Historycznego UW. Następnie był dziekanem i prorektorem na UW. 11 maja 1945 reaktywował Towarzystwo Miłośników Historii. W 1951 był jednym z organizatorów I Kongresu Nauki Polskiej, na którym był współredaktorem referatu Żanny Kormanowej, która w imieniu całego środowiska naukowego deklarowała gotowość uczonych, by nauka historyczna odegrała doniosłą rolę w ogólnym planie ideologicznej ofensywy socjalizmu w Polsce[2]. Został dyrektorem Instytutu Historii PAN. Był także członkiem Rady Redakcyjnej „Przeglądu Historycznego[3].

Miejsce spoczynku | edytuj kod

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (Aleja Zasłużonych-1-149)[4].

Rodzina | edytuj kod

Jego braćmi byli Leon Manteuffel-Szoege i Edward Manteuffel-Szoege

Uczniowie | edytuj kod

Wśród jego uczniów byli m.in.: Danuta Borawska, Czesław Deptuła, Jerzy Dowiat, Józef Płocha, Edward Potkowski, Julia Tazbir, Stanisław Trawkowski, Andrzej Wyczański.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Upamiętnienie | edytuj kod

Tadeusz Manteuffel na znaczku pocztowym

Jego imieniem została nazwana ulica na Gocławiu w Warszawie. W 1992 roku, w dziewięćdziesiątą rocznicę urodzin Manteuffela, Poczta Polska wyemitowała znaczek z jego podobizną.

Wybrane publikacje książkowe | edytuj kod

  • Narodziny herezji
  • Historia powszechna. Średniowiecze
  • Kultura Europy średniowiecznej

Przypisy | edytuj kod

  1. W: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989, w spisie absolwentów rocznika 1919 na s. 342, pozycja 17. oraz fotografia nr 39 po s. 224, fotografia podpisana: „Prof. Tadeusz Manteuffel-Szoege (1902–1970), matura 1919”.
  2. Zbigniew Romek, Cenzura a nauka historyczna w Polsce 1944–1970, Warszawa 2010, s. 150.
  3. „Przegląd Historyczny”, nr 1/1969.
  4. Cmentarz Stare Powązki: TADEUSZ MANTEUFFEL, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-04] .
  5. M.P. z 1952 r. nr 52, poz. 701.
  6. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1566 „za wybitne zasługi w dziedzinie nauki”.
  7. M.P. z 1950 r. nr 85, poz. 1021 „za zasługi w pracy zawodowej”.
  8. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 278 „za zasługi na polu pracy naukowej”.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kronika Warszawy, 3/7 1971, s. 141–146.
  • Dariusz Matelski, Tadeusz Manteuffel (1902–1970). Wspomnienie, „Gazeta Wyborcza Poznań”, nr 79 (3987) z 4 kwietnia 2002, s. 9.
  • Oskar Halecki, Tadeusz Manteuffel (1902–1970), „Teki Historyczne” 16 (1969/1971), s. 347–350.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Manteuffel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy