Tadeusz Mieczyński


Tadeusz Mieczyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Mieczyński (ur. 17 sierpnia 1888 w Przeciszewie, zm. 20 stycznia 1947 w Puławach) – polski chemik-gleboznawca, doktor filozofii.

Syn Franciszka Dionizego Mieczyńskiego i Kazimiery ze Starczewskich. Studiował na uniwersytecie we Fryburgu w Szwajcarii, w 1911 uzyskał tytuł doktora filozofii, od 1912 przez rok był asystentem w Katedrze Fizyki. W 1913 został asystentem w Katedrze Chemii Ogólnej Akademii Rolniczej w Dublanach, rok później wyjechał do Moskwy, gdzie studiował w Instytucie Rolniczym Akademii Piotrowsko-Razumowskiej, od 1914 do 1917 uczestniczył w ekspedycji naukowej prowadzącej badania gleby na Uralu, Kaukazie i w Turkmenistanie. W 1917 powołano go na stanowisko dyrektora Bałanowskiej Stacji Doświadczalnej w Saratowie, zajmował je przez dwa lata. W 1919 powrócił do ojczyzny, powierzono mu stanowisko kierownika Wydziału Gleboznawstwa w Państwowym Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach (PINGW). Rok później wyjechał do Stanów Zjednoczonych i Kanady, aby prowadzić badania gleboznawcze. Po powrocie w 1926 został mianowany dyrektorem PINGW. Równocześnie pełnił funkcję sekretarza Międzynarodowej Komisji Badań własności fizycznej gleb. Po 1945 był profesorem Zakładu Gleboznawstwa na Politechnice Gdańskiej.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Publikacje Tadeusza Mieczyńskiego w serwisie Polona

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Mieczyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy