Tadeusz Ochęduszko


Tadeusz Ochęduszko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Jan Ochęduszko (ur. 19 listopada 1897 w Jaćmierzu, zm. 22 grudnia 1979 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się jako Tadeusz Ochęduszko 18 listopada 1897 w Jaćmierzu[1]. Był synem Zygmunta i Domiceli z domu Jasiewicz[2]. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany do c. i k. armii i służył w szeregach 45 pułku piechoty, biorąc udział w działanaich na frontach włoskim i albańskim, dosłużył stopnia chorążego[2].

Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1918[3] i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany komendantem plutonu kkm (kompanii karabinów maszynowych)[4]. W stopniu podporucznika był dowódcą plutonu ciężkich karabinów maszynowych w szeregach 3 batalionu Strzelców Sanockich podczas wojny polsko-ukraińskiej[2]. Od 1919 był oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich, wraz z którym uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej[2]. W okresie pokoju w latach 20. i w pierwszej połowie lat 30. był oficerem zawodowym 2 pułku Strzelców Podhalańskich stacjonującego w Sanoku[5][6][7][8]. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[9], a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[10][11][12]. W 1928 pełnił funkcję Komendanta Obwodowego Przysposobienia Wojskowego w Sanoku[13]. Wraz z kpt. Marianem Warmuzkiem był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego[14]. W marcu 1934 został przeniesiony do batalionu KOP „Wołożyn”[2]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty[15]. Od marca 1937 służył w 17 pułku piechoty w Rzeszowie[2]. W 1939 był dowódcą Rzeszowskiego Batalionu ON i równocześnie komendantem 17 Obwodu Przysposobienia Wojskowego w Rzeszowie przy 17 pp[16][17]. Batalion wszedł w skład 3 Brygady Górskiej. W latach 30. był uprawniony do protokołowania „Górskiej Odznaki PZN” (1937)[18].

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej batalion „Rzeszów” ON był składową Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Armii „Karpaty”[2]. Na stanowisku dowódcy batalionu ON brał udział w walkach z Niemcami toczonymi w okolicach Zagórza i Leska do 19 września 1939[2]. Po przedostaniu się na Węgry został tam internowany[2]. W tym czasie sporządził dziennik dowodzonego przez siebie rzeszowskiego batalionu ON za czas od 27 sierpnia do 19 września[2]. Zbiegł w maju 1940, trafił do Francji, a następnie w czerwcu 1940 do Wielkiej Brytanii[2]. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie[2]. Na przełomie 1941/42 sprawował stanowisko dowódcy Pociągu Pancernego „F” (w Barnstaple, Devon) w strukturze II Dywizjonu Pociągów Pancernych[2]. Od czerwca 1944 służył jako wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty[2].

Po wojnie w 1947 powrócił do Polski, zamieszkał w Gdańsku, a później osiadł we Wrocławiu[2]. Był zatrudniony m.in. we wrocławskim Przedsiębiorstwie Geologicznym[2]. W 1969 przeszedł na emeryturę[2].

Zmarł 22 grudnia 1979 we Wrocławiu[2]. Został pochowany w tym mieście na Cmentarzu św. Wawrzyńca[19][2].

Jego żoną została Janina z domu Borczyk (siostra Czesława), z którą miał dzieci Ludwika (ur. 1925) i Krystynę (ur. 1928)[2].

W 2011 pamiątki po majorze Tadeuszu Ochęduszce zostały przekazany przez jego krewnych do Muzeum Historycznego w Sanoku[2].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie nazwiska z „Ochęduszko” na „Ochęduszka” oraz daty urodzenia z „18 listopada 1897” na „19 listopada 1897”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 31, 26 stycznia 1934. 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Andrzej Romaniak. Cenny dar dla Muzeum Historycznego. „Tygodnik Sanocki”. Nr 31 (1029), s. 6, 5 sierpnia 2011. 
  3. Dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich o przyjęciu do W.P. oficerów z b. armii austro-węgierskiej (838). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 647, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  4. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich o przydziale oficerów (841). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 654, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 102.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 426.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 369.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 208.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 52.
  13. Kronika P. W. Święto Przysposobienia Wojskowego w Sanoku. „Naród i Wojsko”, s. 6-7, Nr 13 z czerwca 1928. 
  14. Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 28.
  15. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 28.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 666, 672.
  17. Jerzy Adam Radomski. Kampania wrześniowa na ziemi sądeckiej. „Rocznik Sądecki”. Tom 12, s. 297, 1971. 
  18. Odznaki. Lista przodowników uprawnionych do protokołowania Odznaki Górskiej. W: Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937-38. Wydawnictwo Polskiego Związku Narciarskiego, s. 267.
  19. Grób Tadeusza Ochęduszki, Geanalogia
  20. a b c d e Na podstawie zdjęcia z 1933.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tadeusz Ochęduszko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy