Tadeusz Sulimirski (archeolog)


Tadeusz Sulimirski (archeolog) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Józef Sulimirski herbu Lubicz (ur. 1 kwietnia 1898 w Kobylanach, zm. 20 kwietnia 1983 w Londynie) – polski doktor prawa i filozofii, archeolog, historyk, doktor honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego i rektor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie, rotmistrz rezerwy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Spis treści

Rodzina | edytuj kod

Był synem Wita Sulimirskiego (ur. 10 października 1874 roku w m. Słotwina k. Brzeska, zm. 11 kwietnia 1943 roku w Kobylanach) i Oktawii z Peszyńskich herbu Cholewa (ur. 22 marca 1877 roku w Kobylanach, zm. 8 kwietnia 1959 w Krakowie). Jego ojciec był bratem gen. bryg. Tadeusza Sulimirskiego.

5 lutego 1921 roku zawarł związek małżeński z Olgą z Łepkowskich herbu Dąbrowa (ur. 30 kwietnia 1899 roku we Lwowie, zm. 14 lutego 1997 roku w Londynie). Miał pięcioro dzieci: Felicja Oktawia (ur. 1921), Maria (ur. 1923), Witold (ur. 1933), Karol Jan (ur. 1936) i Jerzy Gwalbert (ur. 1937)[1]. Jego żona odziedziczyła dobra w Zasławiu po stryju Karolu Łepkowskim[2].

Życiorys | edytuj kod

Po zakończeniu wojny z bolszewikami został zweryfikowany w stopniu porucznika rezerwy 9 Pułku Ułanów Małopolskich ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. Z dniem 2 stycznia 1932 roku został awansowany do stopnia rotmistrza z 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1934 był zweryfikowany z 11 lokatą i w tym czasie był oficerem rezerwy 2 Pułku Pancernego w Żurawicy. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

W młodości studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie uzyskał tytuł doktora prehistorii oraz antropologii. Jako docent był wykładowcą prahistorii na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w latach 1933–1936. Był członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie i współpracownikiem Komisji antropologii i prehistorii Polskiej Akademii Umiejętności oraz delegatem do Rady Wydziałowej. Mieszkał we Lwowie przy ulicy Kadeckiej 4. W 1936 roku przeniósł się do Krakowa, gdzie objął jako profesor katedrę prehistorii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W swoich badaniach zajmował się głównie problematyką antycznych plemion sarmackich. Był członkiem zwyczajnym Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie[3].

Po wybuchu II wojny światowej, agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę w 1939 udał się na emigrację. Przebywał w Wielkiej Brytanii. Był redaktorem naczelnym, funkcjonującego od 1940 do 1942, czasopisma Biuletyn Zachodnio-Słowiański. Został urzędnikiem rządu polskiego na uchodźstwie od 1 września 1941 był w Ministerstwie Religii i Oświecenia Publicznego[4], od 1941 był sekretarzem generalnym Ministerstwa Edukacji.

W 1958 został profesorem archeologii w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Londyńskiego. W latach 1952–1965 prowadził wykłady oraz seminaria na wielu uniwersytetach europejskich oraz amerykańskich (1968–1969). Zamieszkiwał przy ulicy Parkston Gardens w Londynie[5]. Był członkiem wielu stowarzyszeń i gremiów naukowych m.in.: Society of Antiquaries in London, Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Polskie Towarzystwo Archeologiczne i Numizmatyczne, Prehistoric Society London-Cambridge.

Członek-założyciel i prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Został wybrany rektorem Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie na rok akademicki 1967/1968[6].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Bronzy Małopolski Środkowej (1929)
  • Kurhany komarowskie, Stanisławów 1939;
  • The Sarmatians (vol. 73 in series „Ancient People and Places”) London: Thames & Hudson, 1970. (przetłumaczono na polski i wydano jako Sarmaci w 1979 przez PIW w serii Rodowody Cywilizacji);
  • Kultura wysocka, 1931;
  • Najstarsze dzieje narodu polskiego, Londyn 1941
  • Polska przedhistoryczna, vol. 1 (1955), vol. 2 (1959) – on Prehistoric Poland.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Miejscowości gminy Zagórz. Zasław. W: Zbigniew Osenkowski: Zagórz nad Osławą. Z dziejów miasta i gminy. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2006, s. 199. ISBN 83-922799-6-4.
  2. Zasław. parafia-zagorz.pl. [dostęp 24 listopada 2014].
  3. Sprawozdanie Wydziału Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie za czas od 1 kwietnia 1934 do 31 marca 1935 przedłożone Walnemu Zgromadzeniu w dniu 29 maja 1935. Lwów: 1935, s. 33.
  4. Official staffs of the members of the government. „The London Gazette”, s. 4031, 10 września 1943 (ang.). 
  5. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 147.
  6. zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 sierpnia 1967 r. o zatwierdzeniu wyboru Rektora Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 27, 4 września 1967. 
  7. Odznaki honorowe Koła Lwowian. „Biuletyn”. Nr 35, s. 96, Grudzień 1978. Koło Lwowian w Londynie. 

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Sulimirski (archeolog)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy