Tadeusz Zieliński (1926–2003)


Tadeusz Zieliński (1926–2003) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Zieliński (ur. 19 czerwca 1926 w Krakowie, zm. 28 września 2003 tamże) – polski prawnik, polityk, specjalista w zakresie prawa pracy, prawa związkowego i ubezpieczeń społecznych, senator I kadencji, w latach 1992–1996 rzecznik praw obywatelskich, w 1997 minister pracy i polityki socjalnej w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza. Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 1995.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył w 1947 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1950 uzyskał stopień naukowy doktora, w 1968 obronił habilitację, w 1977 został profesorem nadzwyczajnym, w 1989 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. Od 1969 do 1981 był profesorem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, a od 1982 do 1996 profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1994 był członkiem Polskiej Akademii Nauk, przez dwa lata zasiadał w prezydium PAN. Ogłosił ponad 200 publikacji naukowych. Był promotorem kilku prac doktorskich, m.in. Arkadiusza Nowaka[1].

Z ramienia Konferencji Episkopatu Polski zasiadał w Radzie Społeczno-Gospodarczej przy Sejmie PRL. Był ekspertem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, członkiem Komitetu Helsińskiego w Polsce, uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. Brał udział w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[2]. W okresie od 1989 do 1991 zasiadał w Senacie I kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W trakcie kadencji przeszedł do Klubu Parlamentarnego Unii Demokratycznej[3].

W latach 1992–1996 pełnił funkcję rzecznika praw obywatelskich, pokonując w głosowaniu Zbigniewa Romaszewskiego. W 1995 był kandydatem Unii Pracy w wyborach prezydenckich. Przegrał w pierwszej turze, uzyskując 631 432 głosy (3,53%) i zajmując 6. miejsce.

Po śmierci Andrzeja Bączkowskiego od stycznia do października 1997 pełnił funkcję ministra pracy i polityki socjalnej w rządzie Koalicji SLD-PSL. Od 2001 przewodniczył resortowej komisji do spraw kodyfikacji Kodeksu pracy, a od 2002 Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy.

W latach 1999–2003 publikował felietony w „Przeglądzie Tygodniowym”, następnie w „Przeglądzie”. W 1996 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4], w 2003 otrzymał Medal „Zasłużony dla Tolerancji”.

Publikacje | edytuj kod

  • Nieważne rozwiązanie stosunku pracy (1968) – rozprawa habilitacyjna
  • Stosunek prawa pracy do prawa administracyjnego (1977)
  • Prawo pracy. Zarys systemu (cz. 1–3, 1986)
  • Podstawy rozwoju prawa pracy (1988)
  • Klauzule generalne w prawie pracy (1988)
  • Podstawy rozwoju prawa pracy (1988)
  • Ubezpieczenia społeczne pracowników (1993)
  • Ombudsman – możliwości i granice działania Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej (1994)
  • Prawo pracy (1996)
  • Ład społeczny w Polsce i Niemczech na tle jednoczącej się Europy (1999)
  • Czas prawa i bezprawia (1999)
  • Komentarz do kodeksu pracy (2000)
  • Labirynt praw i obyczajów. Zapiski z końca XX wieku (2001)

Przypisy | edytuj kod

  1. Prof. zw. dr hab. czł. rzecz. PAN Tadeusz Zieliński, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2017-09-30] .
  2. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2015-10-09].
  3. Parlamentarny Klub Unii Demokratycznej. senat.pl. [dostęp 2014-01-06].
  4. M.P. z 1996 r. nr 58, poz. 528

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Zieliński (1926–2003)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy