Tarcie spoczynkowe


Tarcie spoczynkowe w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tarcie spoczynkowe (statyczne) – tarcie zewnętrzne występujące między dwoma ciałami, gdy nie przemieszczają się względem siebie.

Siła tarcia równoważy siłę działającą na ciało. Maksymalna siła tarcia jest proporcjonalna do siły, z jaką ciało naciska na podłoże:

T = N μ , {\displaystyle T=N\cdot \mu ,}

gdzie:

T {\displaystyle T} – maksymalna siła tarcia, N {\displaystyle N} – nacisk, μ {\displaystyle \mu } – współczynnik tarcia statycznego zależny od materiałów, z jakich są wykonane ciała.

Siła inicjująca ruch musi przekroczyć wartość T , {\displaystyle T,} aby wprawić ciało w ruch.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tarcie spoczynkowe" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy