Tarkwiniusz Stary


Tarkwiniusz Stary w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tarkwiniusz Stary, Lucius Tarquinius Priscus – piąty król Rzymu, panujący w latach 617-578 p.n.e. Pochodził z etruskiego miasta Tarquinia. Przez część historyków uważany za pierwszą postać historyczną spośród siedmiu królów rzymskich[1].

Pierwotnie miał na imię Lukumon(po etrusku król), zmienione na łacińską wersje Lucjusz.

Spis treści

Pochodzenie | edytuj kod

Był synem Demaratosa z Koryntu, który według tradycji był Bakchaidą, który pochodził z Koryntu i uciekł do Tarkwinii przez zamach Kypselosa. Jego matką była miejscowa kobieta. Ożenił się z Tanakwil za życia ojca, która przewidziała mu wielki los. Po nieudanej próbie uzyskania urzędu w ojczystym mieście udał się do Rzymu, by tam spróbować szczęścia.

W Rzymie przed objęciem władzy | edytuj kod

Przybył do Rzymu wraz z żoną za panowania króla Ankusa Marcjusza(w 1.[2] lub 8.[3] roku jego panowania), z którym się zaprzyjaźnił. Już w 9. roku panowania Ankusa został dowódcą jazdy w wojnie z Latynami. Król mianował go w testamencie opiekunem swoich synów, zdobył popularność i sam został władcą.

Rządy | edytuj kod

Za swojego panowania rozpoczął budowę wielkiego kanału drenażowego (Cloaca Maxima)[4], dzięki czemu odwodnił teren, na którym powstało później Forum Romanum. Z okazji zwycięstwa nad Latynami urządził igrzyska, które przyćmiły wszystkie dotychczasowe. Od tego czasu igrzyska odbywały się co roku 13 września. Rozpoczął budowę cyrku, który po rozbudowie nazwano Circus Maximus. Budowle rozpoczęte za jego panowania ukończył Tarkwiniusz Pyszny. Za Tarkwiniusza Starego wprowadzono do Rzymu rózgi liktorskie (fasces).

Śmierć | edytuj kod

Tarkwiniusz Stary został ciężko zraniony siekierą przez synów Ankusa Marcjusza. Tanakwil po stwierdzeniu, że na pewno umrze zrealizowała plan przejęcia władzy przez jego zięcia Serwiusza Tullusza. Król umierał ukryty w pałacu, a władze w jego imieniu przejął zięć. Po śmierci Tarkwiniusza utrzymano jego śmierć w tajemnicy, aż lud przyzwyczaił się do widoku Serwiusza jako władcy i dopiero wtedy ogłoszono jego śmierć, a Tullusz oficjalnie przejął władzę[5].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Jaczynowska 2008 ↓, s. 33.
  2. Gelliusz, Noce attyckie, Dionizjusz z Halikarnasu, Starożytność rzymska.
  3. Gajusz Licyniusz Macer Starszy, Annales, zob. Dionizjusz z Halikarnasu, Starożytność rzymska.
  4. Praca zbiorowa pod redakcja Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, str. 215, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ​ISBN 83-85719-84-9​.
  5. Tytus Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, ks. I 40-41.

Bibliografia | edytuj kod

  • * Maria Jaczynowska: Starożytny Rzym. Warszawa: Trio, 2008.Sprawdź autora:1.
  • Dionizjusz z Halikarnasu, Starożytność rzymska.
  • Michael Reynolds, Mity rzymskie, Warszawa 1978.
  • Tim Cornell, The Beginnings of Rome, London & New York 1995.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tarkwiniusz Stary" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy