Tarnowscy herbu Leliwa


Tarnowscy herbu Leliwa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Herb Leliwa przysługujący hrabiowskiej linii Tarnowskich Augustinus Thille (miedzioryt 1644), Wojciech Kazimierz Jastrzębski (tekst, 1644), Adam Piliński - (przedruk, homeografia według miedziorytu, Paryż, 1872)

Tarnowscy – polski ród magnacki, będący w posiadaniu znacznych dóbr w Małopolsce. Od 24 grudnia 1547 hrabiowski, kiedy Karol V Habsburg, cesarz Świętego Imperium Rzymskiego i król Hiszpanii, nadał hetmanowi Janowi Amorowi Tarnowskiemu dziedziczny tytuł hrabiego. Nazwisko wywodzi się od Tarnowa – pierwszej siedziby rodu. Za protoplastą rodu uważa się komesa Spycymira Leliwitę, pierwotnie pieczętującego się herbem Lubomla, ale na początku XIV wieku już używającego Leliwy[1]. Najsłynniejsze miasta założone przez Tarnowskich to: Tarnów, Tarnobrzeg, Tarnogród, Tarnogóra oraz Tarnopol, obecnie znajdujący się na Ukrainie. Ciała rodziny Tarnowskich spoczywają w kościele o. Dominikanów w Tarnobrzegu, gdzie znajduje się także cudowny obraz Matki Boskiej Dzikowskiej.

Spis treści

Linie | edytuj kod

Hrabia Stanisław Tarnowski, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, protoplasta linii rudnickiej

Ród Tarnowskich podzielił się na liczne linie[1][2]:

Przedstawiciele | edytuj kod

Pałace | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Ród Tarnowskich (pol.). 2009-09-02. [dostęp 2011-07-19].
  2. Ryszard Jurzak: Genealogia dynastyczna (pol. • ang.). [dostęp 2011-07-19].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tarnowscy herbu Leliwa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy