Ted Morgan (bokser)


Ted Morgan (bokser) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ted Morgan, Edward Morgan (ur. 5 kwietnia 1906 w Londynie, zm. 22 listopada 1952 w Wellington) – nowozelandzki bokser, złoty medalista IO.

W roku 1928 wziął udział w Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie gdzie w wadze półśredniej kolejno pokonał: Selfrida Johanssona ze Szwecji (KO 2r.), Romano Canevę z Włoch (na punkty). W półfinale wygrał z Francuzem Robertem Galataudem na punkty. W meczu o złoty medal pokonał na punkty Argentyńczyka Raula Landiniego[1].

W latach 1925 i 1927 był mistrzem Nowej Zelandii w wadze lekkiej. W karierze amatorskiej rozegrał 28 walk z czego wygrał 26 a przegrał dwie.

W roku 1929 przeszedł na zawodowstwo. Rozegrał 24 walki. Wygrał 11 (5 przez KO), 11 przegrał (7 przez KO) a 2 były nierozstrzygnięte). W latach 1931-34 był mistrzem Nowej Zelandii w wadze półśredniej.

Jego żona, Norma Wilson, była lekkoatletką[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Ted Morgan Biographical information (ang.). olympedia.org. [dostęp 2020-05-27].
  2. Ted Morgan Biography and Olympic Results, Sports-Reference.com [dostęp 2012-04-26] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-03]  (ang.).
  3. Kariera zawodowa w BoxRec (ang.). [dostęp 26 maja 2011].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Mistrzowie olimpijscy w boksie - waga półśrednia

1904: 61,2–65,8 kg, 1920–1936: 61,2–66,7 kg, 1948: 62–67 kg, 1952–2000: 63,5–67 kg, 2004–2012: 64–69 kg

Na podstawie artykułu: "Ted Morgan (bokser)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy