Teodor Bursche


Teodor Bursche w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Willa Władysława Różyckiego (syna Juliana Różyckiego) przy ul. Elsterskiej 1 na Saskiej Kępie w Warszawie zaprojektowana przez Teodora Bursche i wybudowana w 1935

Teodor Bursche, także Bursze (ur. 31 maja 1893 w Zgierzu, zm. 19 marca 1965 w Warszawie)[1] – polski architekt.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Ernesta Wilhelma Bursche (1831–1904), proboszcza parafii ewangelickiej w Zgierzu, i Marii Matyldy z d. Harmel (1852–1919)[2]. Brat przyrodni Juliusza Bursche, biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i bratem księdza Edmunda (1881–1940)[3].

Po ukończeniu gimnazjum studiował architekturę na Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu[2].

Do 1939 pracował jako wykładowca w Żeńskiej Szkole Architektury im. St. Noakowskiego[1]. Członek Zarządu Głównego SARP[1]. Projektował strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza na Kresach Wschodnich oraz budynki dla Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego[2].

W październiku 1939 został aresztowany przez Niemców wraz z braćmi Juliuszem i Alfredem[4]. Trafił do aresztu przy ul. Daniłowiczowskiej, a w styczniu 1940 na Pawiak[2]. Na początku maja 1940 został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a stamtąd 28 maja 1940 do Mauthausen-Gusen[2]. Został uwolniony z obozu przez wojska amerykańskie w kwietniu 1945[2].

Po 1945 pracował w Wydziale Architektury Zabytkowej Biura Odbudowy Stolicy (BOS). W latach 1951–1960 główny projektant w Pracowni Konserwacji Zabytków[1].

Zmarł na gruźlicę, której nabawił się podczas pobytu w obozie[2]. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[2] (aleja E, grób 13)[5].

Rodzina | edytuj kod

Dwukrotnie żonaty. W 1920 z Kazimierą Maciejowską, z którą miał córkę Hannę z męża Górecką (1921–1996) oraz dwóch synów: Teodora (1926–1992), architekta i Juliusza (1928–1995), konserwatora malarstwa i muzealnictwa, rektora ASP i dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Po II wojnie światowej ożenił się z Aliną Wolff.

Ważniejsze prace | edytuj kod

Odznaczenia i ordery | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 94. ISBN 83-01-08836-2.
  2. a b c d e f g h i j Ewangelicy warszawscy w walce o niepodległość Polski 1939–45. Tom pierwszy. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Mentor, 2007, s. 108. ISBN 83-909051-09.
  3. Teodor Bursze (Bursche), Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej - Polacy z wyboru [dostęp 2021-01-29]  (pol.).
  4. Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 80. ISBN 978-83-240-1057-8.
  5. śp. Teodor Bursche
  6. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 23. ISBN 83-60350-00-0.
  7. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 7 – Krakowskie Przedmieście. Warszawa: Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 2001, s. 236. ISBN 83-88372-14-9.
  8. Irena Grzesiuk-Olszewska: Polska rzeźba pomnikowa w latach 1945–1995. Warszawa: NERITON, 1995, s. 182–183.
  9. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 469 „za zasługi na polu pracy zawodowej”.
  10. M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  11. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.

Bibliografia | edytuj kod

  • Anna Czapska, Bursze Teodor, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, red. Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska, z. 2, Poznań, Wydaw. Poznańskie 2006, ​ISBN 83-7177-416-8​.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Teodor Bursche" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy