Teodor Piechaczek


Teodor Piechaczek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teodor Piechaczek (ur. 6 listopada 1900 w Lipinach, zm. 29 sierpnia 1986 w Chicago) – polski wojskowy, powstaniec śląski.

Uczestnik trzech powstań śląskich. Podczas II wojny światowej 3 września 1939 musiał wracać do okupowanej niemieckiej poczty po dokumenty i broń. Dowodził też harcerzami w walkach obronnych na Górnym Śląsku. Dowiedziawszy się o wydaniu na niego wyroku śmierci uciekł najpierw na Węgry, a później do Francji. Uczestniczył w wykryciu położenia niemieckiego pancernika Bismarck.

Otrzymał m.in.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (12 kwietnia 1978)[1], Defence Medal, War Medal.

Przypisy | edytuj kod

  1. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 27, Nr 5 z 31 grudnia 1978. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Teodor Piechaczek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy