Teodor Szymanowski


Teodor Szymanowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teodor Szymanowski (ur. 8 maja 1932 w Płocku) – polski prawnik, karnista, profesor nauk prawnych.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Kariera naukowa | edytuj kod

W 1959 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Obronił pracę magisterską pt. Sprawcy rozboju, napisaną pod kierunkiem prof. Arnolda Grubińskiego. Pracę naukową rozpoczął w 1957 w Zakładzie Kryminologii UW, kierowanym przez prof. Stanisława Batawię, pod którego wpływem pozostał jako samodzielny pracownik naukowy[1].

W latach 1962–1981 był pracownikiem naukowym resortowej placówki badawczej Ministerstwa Sprawiedliwości – Instytutu Badania Prawa Sądowego. W Instytucie do 1974 kierował zakładem prawa dotyczącego młodzieży oraz badaniami nad polityka karną oraz zakładami karnymi i więźniami młodocianymi.

Rozprawę doktorską pt. Młodociani w polskim prawie karnym i penitencjarnym przygotował pod kierunkiem prof. Stanisława Walczaka w 1966 na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1976 uzyskał habilitację w Instytucie Nauk Prawnych PAN w Warszawie. W 1977 w konkursie miesięcznika Państwo i Prawo na najlepszą pracę habilitacyjną otrzymał I nagrodę. W okresie pracy w IBPS prowadził pracę dydaktyczną. Od 1972 wykładał kryminologie na Wyższej Szkole pedagogiki specjalnej im. M. Grzegorzewskiej. W 1990 otrzymał tytuł naukowy profesora. W tym samym roku z jego inicjatywy powstał Zakład Prawa Karnego Wykonawczego w IPSIR UW, w którym objął funkcję kierownika.

Działalność społeczna | edytuj kod

Po sierpniu 1980 był zaangażowany w odtwarzanie Stowarzyszenia Patronackiego, niezależnej od władz organizacji świadczącej pomoc skazanym, byłym więźniom i ich rodzinom. W działania Stowarzyszenia jest zaangażowany do dnia obecnego na przemiennie na stanowiskach prezesa i wiceprezesa[2].

W trakcie stanu wojennego był zaangażowany w działania Prymasowskiego Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Został zwolniony z pracy w IBSP decyzją ministra ze stycznia 1982[3].

Od października 1982 był zatrudniony w Instytucie Profilaktyki Społecznej i resocjalizacji. W 1983 został wybrany na członka senatu UW. W IPSIR wykładał prawo karne i wykonawcze. W 1990 został doradcą Ministra Sprawiedliwości, a w 1992 doradcą Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, którą to funkcję sprawował do 2002.

W 1991 był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego im. prof. Stanisława Batawii. W latach 1999–2012 z nominacji premiera został członkiem Rady Głównej ds. Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym[4][5]. Był jest jednym z twórców kodeksu karnego wykonawczego z 1997 roku. W latach 1989–1997 był przewodniczącym Zespołu Prawa Karnego Wykonawczego działającej przy Ministerstwie Sprawiedliwości komisji do spraw reformy prawa karnego.

W latach 1990–2011 był redaktorem naczelnym Przeglądu Więziennictwa Polskiego a obecnie jest honorowym przewodniczącym kolegium redakcyjnego tego tygodnika[3].

Od 2014 jest przewodniczącym zespołu doradców Fundacji Zielony Promień[6].

Poglądy na politykę karną | edytuj kod

Jest zwolennikiem ograniczenia stosowania kar bezwzględnego pozbawienia wolności. Zwolennik stosowania krótkich kar pozbawienia wolności oraz stosowania warunkowego zwolnienia przedterminowego tam, gdzie profil kryminologiczny skazanego na to pozwala i są pozytywne rokowania na przyszłość. W ramach racjonalizacji polityki karnej domaga się eliminacji z prawa karnego reliktów socjalistycznych, depenalizacji uchylania się od płacenia alimentów, nowego podejścia do karania sprawców drobnych kradzieży pierwszy raz karanych, jest zwolennikiem złagodzenia podstaw zwolnienia przedterminowego[7].

Życie prywatne | edytuj kod

Pochodzi z rodziny Korwin-Szymanowskich, herbu Ślepowron. Urodzony jako szóste i ostatnie dziecko ks. Feliksa i Leokadii z Schultzów[8]. Jako małe dziecko chorował na Heine-Medina, co spowodowało długi pobyt w sanatoriach i separację od rodziny. W latach wojny mieszkał w majątku Marii Szymanowskiej we wsi Kępa Polska. Maturę zdał w LO im. Żeromskiego w Kielcach w roku 1951[9].

W 1962 ożenił się z Aleksandrą Trzcińską[8].

Przypisy | edytuj kod

  1. Andrzej Rzepliński, Profesor Teodor Szymanowski – życiorys kryminologa, [w:] Pozbawienie wolności – funkcje i koszty. Księga jubileuszowa Teodora Szymanowskiego , red. A. Rzepliński, I. Rzeplińska, M. Niełaczowa, P. Wiktorowska, Warszawa 2013, s. 5-6
  2. Zarząd Główny Stowarzyszenia patronat. patronat.waw.pl. [dostęp 2013-09-20].
  3. a b Andrzej Rzepliński, Profesor Teodor Szymanowski – życiorys kryminologa, [w:] Pozbawienie wolności – funkcje i koszty. Księga jubileuszowa Teodora Szymanowskiego , red. A. Rzepliński, I. Rzeplińska, M. Niełaczowa, P. Wiktorowska, Warszawa 2013, s. 7.
  4. skład Rady Głównej ds. Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym. ms.gov.pl. [dostęp 2012-09-20].
  5. Biogram prof. Teodora Szymanowskiego - członka Rady Głównej ds. Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym. sejm.gov.pl. [dostęp 2012-09-20].
  6. Fundacja Zielony Promień, zielonypromien.pl [dostęp 2016-05-25] .
  7. Andrzej Rzepliński, Profesor Teodor Szymanowski – życiorys kryminologa, [w:] Pozbawienie wolności – funkcje i koszty. Księga jubileuszowa Teodora Szymanowskiego , red. A. Rzepliński, I. Rzeplińska, M. Niełaczowa, P. Wiktorowska, Warszawa 2013, s. 8/
  8. a b drzewo genealogiczne prof. Teodora Szymanowskiego. sejm-wielki.pl. [dostęp 2013-09-20].
  9. Liceum im. Żeromskiego na stronie błędnie pod nazwiskiem Szymański. =. [dostęp 2013-09-03].

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Rzepliński, Profesor Teodor Szymanowski – życiorys kryminologa, [w:] Pozbawienie wolności – funkcje i koszty. Księga jubileuszowa Teodora Szymanowskiego , red. A. Rzepliński, I. Rzeplińska, M. Niełaczowa, P. Wiktorowska, Warszawa 2013
  • http://www.sejm-wielki.pl/b/sw.90913 osoba profesora Teodora Szymanowskiego na drzewie genealogicznym Szymanowskich z Szymanowa

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Teodor Szymanowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy