Teoria podkowy


Teoria podkowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teoria podkowy – teoria głosząca, że ugrupowania o ideologii skrajnie lewicowej i skrajnie prawicowej są bardziej do siebie podobne aniżeli do ugrupowań centrowych.

Pojęcie teorii podkowy pierwszy raz zastosował Jean-Pierre Faye w swej książce Le siècle des idéologies. Początkowo stosowana do opisu postaw politycznych w III Rzeszy (nazistów i komunistów), w późniejszym okresie pojawiła się w dyskursie na temat zbieżności ekstremizmów[1].

Zwolennicy teorii wskazują na podobieństwa między ugrupowaniami skrajnie lewicowymi i skrajnie prawicowymi, jak np. niechęć do zagranicznej pomocy i imigracji, zbliżone metody działania, stosunek do przeciwników politycznych, skłonność do dawania wiary teoriom spiskowym, czy brak zaufania do instytucji państwowych[2][3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Casey Stephen McKenzie: The views of the U.S. left and right on whistleblowers concerning government secrets. Budapeszt: Central European University, 2014, s. 4. (ang.)
  2. Ronald Peeters, Rene Saran, Ayşe Müge Yüksel. Strategic party formation on a circle and Duverger’s Law. „Social Choice and Welfare”. 792 (47), 2016. DOI: 10.1007/s00355-016-0990-z (ang.). 
  3. Péter Krekó, Csaba Molnár, Anikó Félix, Ildikó Barna, Mira Boneva: Trust within Europe. Political Capital, 2015, s. 63-66. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Teoria podkowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy