Teresa Remiszewska


Teresa Remiszewska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Puchar Gdańskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego dla Teresy Remiszewskiej za udział w IV Transatlantyckich Regatach Samotnych Żeglarzy

Teresa Remiszewska-Damsz (ur. 19 czerwca 1928 w Międzychodzie, zm. 2 marca 2002 w Sopocie polska żeglarka, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor żeglarstwa, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego i członek Rady Harcerskiego Kręgu Morskiego, prekursorka samotnego kobiecego żeglarstwa w Polsce.

Córka Jadwigi i Kazimierza Remiszewskich, miała dwie starsze siostry, wnuczka lekarza Andrzeja Chramca[1]. W czasie okupacji kształciła się na tajnych kompletach, a po wojnie studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Po zawarciu związku małżeńskiego mieszkała w Nowej Hucie (1948), a od 1965, po rozwodzie, ponownie w Gdyni, podejmując pracę w jacht klubach Stal oraz Gryf, a następnie w Stoczni im. Komuny Paryskiej[2]. W 1970, jako pierwsza Polka odbyła samotny rejs, na jachcie Zenit, po Bałtyku, na trasie długości 690 mil[2]. Za ten rejs otrzymała w 1970 roku III nagrodę „Rejs Roku”. Rejs i nagroda przyniosły jej popularność, przez co mogła wziąć udział w 1972 roku w IV Transatlantyckich Regatach Samotnych żeglarzy OSTAR, w których wystartowała na jachcie Komodor[2]. Była czwartą w historii żeglarstwa kobietą, która samotnie przepłynęła Atlantyk (w czasie 57 dni, 3 godzin i 18 minut). Swój oceaniczny rejs opisała w książce „Z goryczy soli moja radość”[3]. Wzbogacona o dwa aneksy książka została wznowiona w 2019 roku przez Wydawnictwo "Bernardinum".

Po powrocie z USA wyszła za mąż za poznanego tam Jerzego Damsza, lotnika- emigranta, ostatniego dowódcę 307 Dywizjony Myśliwców Nocnych w Anglii. Jego powrót do kraju spowodował tajne śledztwo służb "o szpiegostwo", co uniemożliwiło zorganizowanie pierwszego samotnego rejsu kobiecego dookoła świata.

Na przełomie lat 70. i 80. pracowała w redakcji pisma Żagle i jachting motorowy. Była członkiem NSZZ „Solidarność”, pracowała w komisji ochrony środowiska przy Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ „Solidarność”. Za działalność niezależną w stanie wojennym została po donosie współpracownika zatrzymana 23 grudnia 1982, następnie aresztowana od 24 grudnia 1982 do 21 marca 1983, ostatecznie postępowanie przeciwko niej umorzono w 1983[4].

Przetłumaczyła (pod pseudonimem Urszula Karpińska) wydaną w podziemiu pracę Normana DaviesaOrzeł biały, czerwona gwiazda”.

Teresę Remiszewską uhonorowano między innymi: wpisem do Panteonu Gdyni[5] , ulicami w Gdyni i Międzychodzie, Gwiazdą w Alei Zasłużonych Ludzi Morza w Rewie[6] i tablicą w Alei Żeglarstwa Polskiego w Basenie im.Mariusza Zaruskiego w Gdyni[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. Autor: bibliogger, Bibliogger [dostęp 2016-12-27] .
  2. a b c PZZ ↓.
  3. sport.pl
  4. „Kontynuowali działalność związkową...”. Sądzeni z powodów politycznych w województwie gdańskim (1981-1983), wyd. IPN, Gdańsk 2012, s. 136
  5. Remiszewska Teresa (1928 - 2002), Oficjalny serwis internetowy miasta Gdynia [dostęp 2019-03-06]  (pol.).
  6. Ogólnopolska Aleja Zasłużonych Ludzi Morza, Gmina Kosakowo [dostęp 2019-03-06]  (pol.).
  7. Aleja Żeglarstwa Polskiego, Portal Informacyjny » Żeglarski.info, 24 maja 2017 [dostęp 2019-03-06]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

  • Teresa Remiszewska: Z goryczy soli moja radość – Opowieść o samotnym rejsie Komodorem przez Atlantyk. Pelplin: Wydawnictwo "Bernardinum", 2019. ISBN 978-83-8127-188-2.
  • Jerzy Damsz: Lwowskie Puchacze, wspomnienia lotnika. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009. ISBN 978-83-240-1151-3.
  • Andrzej Chramiec: Wspomnienia. Kórnik: Wydawnictwo Biblioteka Kórnicka, 2006. ISBN 83-85213-42-2.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Teresa Remiszewska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy