The Mahavishnu Orchestra


The Mahavishnu Orchestra w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

The Mahavishnu Orchestra – zespół jazzrockowy założony w 1971 roku przez gitarzystę i kompozytora Johna McLaughlina. Istniał do 1976 r. Reaktywowany w latach 1984-87.

Spis treści

Początki | edytuj kod

Korzenie zespołu sięgają muzycznej rewolucji końca lat '60 i fuzji jazzu z rockiem w wykonaniu jazzmanów. Założyciel zespołu - John McLaughlin - przybył w '69 do USA na zaproszenie Tony'ego Williamsa, perkusisty, który świeżo co opuścił słynny kwintet Milesa Davisa. Działający pod szyldem "Lifetime", Williams dawał sporo swobody swoim muzykom. Pozwoliło to McLaughlinowi rozwijać własne pomysły i to właśnie okres nagrywania z "Lifetime" sam uznaje za początki The Mahavishnu Orchestra.

Okazji do poszukiwań w tym krótkim okresie 1969-1971, było znacznie więcej. Niekończące się jam session z nowojorskimi muzykami owocowały nowymi pomysłami czy w końcu płytą ("Devotion" z muzykami Jimiego Hendrixa). Ogromny wpływ miało także granie u Milesa Davisa. Na sesjach nagraniowych John miał okazję poznać jazzową elitę, wziąć udział w historycznych nagraniach takich jak "Bitches Brew" czy "A Tribute to Jack Johnson" (na tym drugim ściśle współpracował z przyszłym perkusistą Mahavishnu - Billym Cobhamem. Ale piętno odcisnął na nim także sam Miles o czym często chętnie przypomina[2]:

Miles dowiedział się o moim zamiłowaniu do rhythm and bluesa i jego muzyki. Podobał mu się mój styl improwizacji. Zaopiekował się mną, zapłacił za moje mieszkanie, wciskał mi w kieszeń 100 dolarów i mówił, żebym dbał o siebie, żebym dobrze jadł. Był dla mnie jak ojciec. Wiedział, że symbolem zmian w muzyce jest elektryczna gitara, i postanowił przeprowadzić eksperyment na swojej płycie „In a Silent Way”.

To również Miles zaproponował, czy raczej kazał, Johnowi założyć własny zespół. Ostatnim z fundamentów zespołu było nagranie akustycznego albumu "My Goal's Beyond", który zdominowały dwie długie suity pełne wschodniego brzmienia, a w improwizacjach Johnowi towarzyszył m.in. Jerry Goodman - skrzypek z rockowej grupy The Flock. To właśnie jemu i Billy'emu Cobhamowi zaproponował stworzenie własnego zespołu.

Pierwszy skład (1971-1973) | edytuj kod

Zespół McLaughlina miał dopełnić basista i klawiszowiec. Początkowo jako basistę planowano zatrudnić Miroslava Vitousa. Ten zaangażowany w projekt Joe Zawinula odmówił i polecił Ricka Lairda (basistę Buddy'ego Milesa i Briana Augera) oraz dobrego przyjaciela z rodzinnej Czechosłowacji - Jana Hammera. John McLaughlin znał Ricka Lairda z zespołu Brian Auger Group. Grali w nim razem pomiędzy 2.1964 a 10.1964.

W 1971 ostatecznie uformował się zespół w składzie:

Nazwa Mahavishnu pochodzi od imienia McLaughlina, które nadał mu jego duchowy mistrz - Śri Chinmoy.

Złożony z szerzej nieznanych w USA muzyków zespół nie mógł liczyć na długie sesje nagraniowe i drogą kampanię reklamową. Nagrywanie pierwszego LP trwało zaledwie 2 dni (przeważnie jest to kilkanaście dni, w przypadku bardziej kapryśnych artystów potrafi to ciągnąć się nawet miesiącami). Oprócz tego, że muzycy nie posiadali najdroższego sprzętu, również technicy nie potrafili do końca poradzić sobie z przetworzeniem dźwięku, który charakteryzowała jedna cecha - był, jak na tamte czasy, nieprawdopodobnie głośny.

Wydany pod koniec 1971 r. album "The Inner Mounting Flame" nie odbiła się szerokim echem, muzyków czekała długa i intensywna trasa koncertowa oraz wygrywanie publiczności od supportowanych zespołów (m.in. Emerson, Lake and Palmer oraz Frank Zappa).

Prawdziwym sukcesem okazało się dopiero wydanie w 1973 roku drugiego albumu zatytułowanego "Birds of Fire" z tytułowym hitem. Fenomenem było uplasowanie się płyty na 15 miejscu pop listy Billboard w USA. Czysto instrumentalna fuzja jazzu i rocka, pozbawiona chwytliwych motywów i nadających się do tańca utworów (i nie puszczana w popularnych radiostacjach!), zdołała konkurować z takimi gwiazdami jak Aretha Franklin, Stevie Wonder czy Elton John. Ich sukces miał ogromny wpływ na całą branżę jazz-rocka w Stanach Zjednoczonych, bo przetarł szlak, który umożliwił wypłynięcie na szerokie wody innym gwiazdom tego nurtu, takim jak Return to Forever Chicka Corei i Weather Report (w którym grali m.in. Joe Zawinul i Wayne Shorter).

Istniała jednak zasadnicza różnica między tym co zespół prezentował na 40-minutowych krążkach i między trwającymi po 1,5-2,5 godziny koncertami, na których przedstawiali pełnię swoich improwizacyjnych możliwości. Już w '72 McLaughlin proponował wydawnictwu Columbia album na żywo (a konkretnie - koncert z Cleveland w Ohio, znany fanom z bootlegowego obiegu jako "Wild Strings). Jednak dopiero popularność grupy w '73 umożliwiła realizację tych planów i wydanie płyty "Between Nothingness & Eternity", na której znalazły się 3 nowe utwory zagrane na żywo.

Koniec 1973 przynosi rozwiązanie pierwszego składu grupy. Jednym z powodów była specyficzna koegzystencja muzyków wyczerpanych długimi miesiącami tras koncertowych, brak czasu na wspólne komponowanie i wewnętrzne spory. Skład rozsypuje się podczas sesji nagraniowych w Trident Studio w Londynie.

Drugi skład (1974-1975) | edytuj kod

W 1974 r. skład zespołu przedstawiał się następująco:

oraz:

  • Steve Kindler - skrzypce
  • Carol Shive - skrzypce, śpiew
  • Russell Tubbs - saksofony
  • Philip Hirschi - wiolonczela
  • Bob Knapp - flet, trąbka, flugelhorn, śpiew

Trzeci skład i rozwiązanie zespołu (1975-1976) | edytuj kod

W 1975 r. Stu Goldberg zastąpił Moran; zespół opuścił też Jean-Luc Ponty. Wkrótce potem zespół rozpadł się, a John McLaughlin założył akustyczną grupę Shakti, grająca muzykę hinduską.

Czwarty skład (1984) | edytuj kod

W 1984 r. John McLaughlin podjął próbę reaktywowania zespołu w składzie:

Grupa w tym składzie nagrała dwie płyty (Mahavishnu i Adventures in Radioland)

Dyskografia | edytuj kod

  • 1971 - The Inner Mounting Flame
  • 1973 - Birds of Fire
  • 1973 - Between Nothingness and Eternity
  • 1974 - Apocalypse
  • 1975 - Visions of Emerald Beyond
  • 1976 - Inner Worlds
  • 1980 - The Best of Mahavishnu Orchestra
  • 1984 - Mahavishnu
  • 1986 - Adventures in Radioland
  • 1999 - The Lost Trident Sessions ("pośmiertne" wydanie studyjnych nagrań z 1973 r.)

Wideografia | edytuj kod

  • 2007 - Live at Montreux. 1984. 1974

Przypisy | edytuj kod

  1. Scott Yanow: Mahavishnu Orchestra Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2010-09-22].
  2. Byłem mostem dla Milesa Davisa
Kontrola autorytatywna (zespół muzyczny):Kontrola autorytatywna (John McLaughlin):
Na podstawie artykułu: "The Mahavishnu Orchestra" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy