The Screen Guild Theater


The Screen Guild Theater w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

The Screen Guild Theater – amerykańska, cotygodniowa seria antologii radiowych nadawana pierwotnie w stacji CBS Radio pod nazwą Screen Guild Players. Emitowana była w latach 1939–1952, w okresie tzw. złotej ery radiowej[1]. Wiodące hollywoodzkie gwiazdy filmowe występowały w programie, dokonując adaptacji znanych sztuk i filmów. Antologia zadebiutowała w CBS Radio 8 stycznia 1939. Nadawana była pod różnymi nazwami, w tym między innymi The Gulf Screen Guild Show, The Gulf Screen Guild Theatre, The Lady Esther Screen Guild Theatre i The Camel Screen Guild Players. Wynagrodzenia, które wypłacano aktorom i studiom, przekazywane były na rzecz Motion Picture & Television Fund oraz wykorzystywano je na budowę i utrzymanie Motion Picture & Television Country House and Hospital, domu dla emerytowanych osób, związanych ze społecznością Hollywood.

W trakcie 13 lat nadawania The Screen Guild Theater, wyemitowano łącznie 527 odcinków w 14 seriach[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Program radiowy Screen Guild Players utworzono z myślą o zbieraniu środków na rzecz funduszu Motion Picture & Television Fund, który powstał 24 grudnia 1924. Już wcześniej, poprzez utworzenie Motion Picture Association of America, podejmowano próby pomocy rodzinom osób z branży Hollywood, które zostały powołane lub zaciągnęły się do służby wojskowej. Stowarzyszenie rozpoadło się pod koniec I wojny światowej. Następnym krokiem było utworzenie The Motion Picture Relief Fund, jednak wydatki funduszu w latach 1924–1938 znacznie przekraczały przychody, co doprowadziło do reorganizacji[2]. W pierwszym roku zreorganizowanego funduszu, Jules C. Stein, założyciel MCA Inc., przedstawił prezesom Motion Picture & Television Fund i Screen Actors Guild pomysł na zbieranie pieniędzy. Zaproponował, aby przemysł filmowy zaprezentował program radiowy z wpływów wniesionych do funduszu. Zgodnie z przedstawioną propozycją, aktorzy i reżyserzy poświęcaliby swój czas, a scenarzyści i producenci zezwalaliby na wykorzystanie należących do nich materiałów. Zawarto również specjalną umowę, na mocy której sponsor zobowiązany był do wypłacania funduszowi z góry ustalonej tygodniowej stawki[2].

Antologia Screen Guild Players zadebiutowała w stacji CBS Radio w niedzielę 8 stycznia 1939 o godzinie 16:30 czasu pacyficznego[2][3]. Początkowo format programu dostosowany był do talentów wykonawców występujących w każdym konkretnym odcinku. Zapewniało to dużą różnorodność, ponieważ nadawano rewie, musicale oraz dramaty[2]. Spotkało się to z mieszanym odbiorem ze strony słuchaczy. Z czasem program Screen Guild Players bardziej polegał na adaptacjach znanych produkcji filmowych, stanowiąc – według Johna Dunninga, autora książki On the Air: The Encyclopedia of Old–Time Radio (1998) – poważne wyzwanie dla scenarzystów, którzy musieli skompresować narrację do 22 minut[4]. Mimo tego audycja cieszyła się rosnącym zainteresowaniem, a aktorzy coraz chętniej brali w niej udział. W rezultacie liczba adaptacji filmów prezentowanych na antenie programu zaczęła rosnąć. Konsekwencją tego była zmiana nazwy ze Screen Guild Players na The Screen Guild Theater, odzwierciedlając tym samym coraz częstsze wykorzystywanie adaptacji dramatycznych[2].

Głównym sponsorem pierwszych trzech serii (1939–1942) była firma Gulf Oil. Z powodu niepewności na rynku ropy, związanej z wybuchem II wojny światowej, Gulf Oil wycofał się z finansowania w 1942[2]. Kolejnym sponsorem programu została korporacja kosmetyczna Lady Esther, co wiązało się ze zmianą nazwy na The Lady Esther Screen Guild Theater[2][4]. W owym czasie audycja znajdowała się w czołowej dziesiątce najlepszych programów radiowych w Stanach Zjednoczonych[2]. Kryzys w branży kosmetycznej spowodował, że Lady Esther wycofał się ze sponsorowania w 1947. Trzyletni kontrakt podpisała firma Camel[2]. Z powodu zmiany czasu nadawania, program zaczął tracić słuchaczy. Jesienią 1950 powrócił na antenę CBS, gdzie emitowany był do 30 czerwca 1952, kiedy to nadano ostatni odcinek cyklu[2].

Szacuje się, że w ciągu 13 lat nadawania, The Screen Guild Theater zarobił na rzecz Motion Picture & Television Fund 5 mln. 235 tys. 607 dolarów. Część tej kwoty trafiła na utrzymanie Motion Picture & Television Country House and Hospital, domu starości dla ludzi ze społeczności Hollywood, położonego w dzielnicy Los Angeles, Woodland Hills[2]. Wśród aktorów występujących w programie na przestrzeni lat byli: Agnes Moorehead, Bing Crosby, Dinah Shore, Douglas Fairbanks Jr., Eddie Cantor, Ethel Barrymore, Frank Sinatra, Gary Cooper, Gene Kelly, Gregory Peck, Ingrid Bergman, Jimmy Durante, Johnny Mercer, Judy Garland, Lionel Barrymore i Nelson Eddy[2]

Gospodarzami The Screen Guild Theater byli George Murphy (1939) i Roger Pryor (1940–1952). Funkcję spikera pełnili John Conte (1939–1942), Truman Bradley (1942–1947) oraz Michael Roy (1947–1950)[4].

Ważniejsze audycje | edytuj kod

„Tabela z najważniejszymi wydarzeniami zmieściłaby się na wielu stronach” – napisał historyk radia John Dunning, który wymienia następujące ważne audycje The Screen Guild Theater[4]:

Seria zyskała w sezonie 1950/1951, gdy była nadawana na antenie ABC, i wydłużono czas jej trwania do pełnej godziny. Niewiele audycji przetrwało w zbiorach radiowych[4]:

Historia transmisji i nazw | edytuj kod

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[4]:

  • CBS (8 stycznia 1939–28 czerwca 1948), jako:
    • The Gulf Screen Guild Show (1939–1940)
    • The Gulf Screen Guild Theatre (1940–1942)
    • The Lady Esther Screen Guild Theater (1942–1947)
    • The Camel Screen Guild Players (1947–1948)
  • NBC (7 października 1948–29 czerwca 1950)
    • The Camel Screen Guild Players
  • ABC (7 września 1950–31 maja 1951)
    • The Screen Guild Players
  • CBS (13 grudnia 1951–14 czerwca 1952)
    • Stars in the Air
  • CBS (13 grudnia 1951–6 marca 1952)
    • Hollywood Sound Stage and Hollywood on Stage
  • CBS (13 marca–29 czerwca 1952)
    • The Screen Guild Theater

Uwagi | edytuj kod

  1. Rodzice Shirley Temple odrzucili ofertę 35 tys. dolarów za wykonanie przez ich córkę radiowej wersji Błękitnego ptaka w komercyjnej audycji; zamiast tego zaprezentowała go w programie The Screen Guild Theater bez żadnych opłat[4]. Gdy aktorka śpiewała utwór „Someday You’ll Find Your Bluebird”, podjęto próbę zamachu na jej życie. Obecna na widowni kobieta wstała z fotela i wyciągnęła pistolet, kierując go w stronę Temple. Napastniczka zawahała się i została obezwładniona. Później odkryto, że niedoszła morderczyni, w dniu, w którym urodziła się Temple, straciła swoje dziecko, i oskarżała ona aktorkę o kradzież duszy jej zmarłej córki[5].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Carmen L. Lewis: Called to Serve. Xlibris Corporation, 2013, s. 243. ISBN 978-1-4797-8988-7. (ang.)
  2. a b c d e f g h i j k l Guide to the Screen Guild Players Recordings Collection, 1942–1948 (ang.). [dostęp 2019-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-27)].
  3. Thomas S. Hischak: 1939: Hollywood’s Greatest Year. Rowman & Littlefield, 2017, s. 8. ISBN 978-1-4422-7804-2. (ang.)
  4. a b c d e f g h John Dunning: On the Air: The Encyclopedia of Old–Time Radio. Oxford University Press, 1998, s. 600–601. ISBN 978-0-19-507678-3. (ang.)
  5. Shirley Temple: Child Star: An Autobiography. McGraw-Hill Publishing Company, 1988, s. 293–295. ISBN 978-0-07-005532-2. (ang.)
  6. a b c The Gulf Screen Guild Theatre (ang.). [dostęp 2019-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-27)].
  7. The Lady Esther Screen Guild Theatre (ang.). [dostęp 2019-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-27)].
  8. The Camel Screen Guild Theatre (ang.). [dostęp 2019-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-27)].
  9. a b c d e The Screen Guild Theatre (ang.). [dostęp 2019-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-27)].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "The Screen Guild Theater" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy