The Shard


Na mapach: 51°30′16″N 0°05′12″W/51,504444 -0,086667

The Shard w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

The Shard (z ang. shard, „odłamek”, znany także jako Shard London Bridge, London Bridge Tower, Shard of Glass) – wieżowiec znajdujący się w Londynie, w Wielkiej Brytanii.

Spis treści

Opis | edytuj kod

Budynek ma 72 kondygnacje rozplanowane następująco[1]:

  • do 28 piętra znajdują się biura
  • 31–33 piętra przeznaczone są na gastronomię
  • 34–52 piętra przeznaczone są na hotel
  • 53–65 piętra na mieszkania
  • Powyżej 65 piętra mieści się taras widokowy przeznaczony dla zwiedzających

Wysokość budynku wynosi 309,6 metrów. Po zakończeniu prac w 2012 roku stał się najwyższym ukończonym wieżowcem w Europie[2][a].

Budynek został zaprojektowany przez włoskiego architekta Renza Piana, laureata Nagrody Pritzkera z 1998 roku, który stworzył wiele projektów znaczących budowli na całym świecie m.in: Centre Georges Pompidou w Paryżu, czy New York Times Building w Nowym Jorku.

W kwietniu 2008 roku, rozpoczęła się rozbiórka budynków Southwark Towers, w miejsce których miał stanąć biurowiec The Shard. Rozbiórka trwała około 9 miesięcy i została zakończona na początku 2009 roku.

Przygotowania do budowy budynku zaczęły się w lutym 2009 roku, natomiast faktyczne rozpoczęcie robót nastąpiło 16 marca 2009 roku. Początkowo budowa opierała się głównie na wbijaniu kafarami w ziemię olbrzymich pali mających na celu podnieść stabilność terenu w ramach przygotowań do budowy rdzenia wieżowca.

W czasie od marca do końca października 2009 roku zamontowano pierwsze trzy żurawie pionowe przystosowane do wznoszenia żelbetowego rdzenia budynku.

W połowie czerwca 2010 roku główny rdzeń budowli osiągnął 33 piętro i wysokość niemal 143 metrów[3]. W połowie listopada 2010 roku trzeci i ostatni element głównego rdzenia wieżowca osiągnął poziom 68 kondygnacji (około 236 m), przewyższając tym samym wieżowiec One Canada Square[4], który nosił miano najwyższego w Wielkiej Brytanii[5] od 18 lat. Ostatecznie betonowy trzon budynku ukończono pod koniec listopada, a na jego szczycie na wysokości około 245 metrów, zawisła wiecha. W połowie grudnia 2010 roku zakończyła się budowa 70 z łącznych 72 kondygnacji nadziemnych wieżowca, średni okres pomiędzy "wylewaniem" kolejnych kondygnacji kształtował się w czasie jednego tygodnia.

Wieżowiec został oficjalnie otwarty w dniu 5 lipca 2012 roku przez premiera Kataru, Hamada ibn Dżassima ibn Dżabra as-Saniego, w uroczystości wziął również udział Andrzej, książę Yorku.

Według początkowych założeń łączny koszt budowy The Shard wynosił 350 mln funtów, później jednak został podniesiony o dodatkowe 85 mln funtów przez firmę Mace Group[6].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. W momencie otwarcia The Shard wyższy od niego był budowany w Moskwie wieżowiec Mercury City Tower

Przypisy | edytuj kod

  1. Maciej Lewandowski: Wieżowiec Shard w Londynie - najwyższy budynek Wielkiej Brytanii i Europy Zachodniej (pol.). 2013. [dostęp 2013-28-05].
  2. The Shard, Europe's tallest building, unveiled in London (ang.). The Guardian, 2012-07-05. [dostęp 2012-07-08].
  3. By Stephen Kennett: The Shard: Foot of the mountain (ang.). www.building.co.uk, 2010-04-20. [dostęp 2010-07-09].
  4. skyscrapernews.com: Shard Overtakes One Canada Square (ang.). www.skyscrapernews.com, 2010-11-23. [dostęp 2010-12-31].
  5. Jonathan Glancey: Shard to become EU's tallest building – but will the market follow it up? (ang.). www.guardian.co.uk, 2010-11-23. [dostęp 2010-12-31].
  6. Michał Obiegło: Shard London Bridge – zobacz, jak powstaje najwyższy budynek w Unii Europejskiej (pol.). forsal.pl. [dostęp 2010-07-09].
Kontrola autorytatywna (wieżowiec):
Na podstawie artykułu: "The Shard" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy