Tokijska opowieść


Tokijska opowieść w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Noriko (Setsuko Hara) i jej teść (Chishū Ryū)

Tokijska opowieść (jap. 東京物語 Tōkyō monogatari) – dramat filmowy z 1953 roku w reżyserii Yasujirō Ozu. Uznawany za najwybitniejsze dzieło reżysera. Dzięki Tokijskiej opowieści Ozu został w latach 50. XX wieku doceniony na Zachodzie jako równy Kurosawie i Mizoguchiemu[1].

W plebiscycie krytyków filmowych, zorganizowanym w 2012 r. przez czasopismo Brytyjskiego Instytutu Filmowego „Sight & Sound”, Tokijska opowieść na 250 ocenianych filmów zajęła 3. miejsce[2].

Spis treści

Fabuła | edytuj kod

Dwoje starszych ludzi wyrusza do Tokio, aby spotkać się ze swoimi dorosłymi, od dawna nie widzianymi dziećmi oraz ze swoją synową, żoną ich zmarłego syna. Okazuje się jednak, że młodzi ludzie, zajęci swoimi sprawami, nie mają czasu dla rodziców. Wysyłają ich więc do uzdrowiska. Staruszkowie nie czują się tam jednak najlepiej. Wracają więc do Tokio.

Tam ojciec udaje się na libację alkoholową ze starymi znajomymi, matka natomiast spędza czas z synową Noriko, z którą bardzo się zbliża. Rodzice wyjeżdżają następnie z Tokio do Osaki, gdzie mieszka ich kolejne dziecko. W podróży jednak matka czuje się gorzej, choruje. Choroba ta doprowadza do jej śmierci[1].

Obsada | edytuj kod

Zdjęcia | edytuj kod

Zdjęcia do filmu realizowane były w japońskich miastach Tokio, Atami i Onomichi[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Światowa encyklopedia filmu religijnego. Marek Lis i Adam Garbicz (red.). Kraków: Biały Kruk, 2007, s. 545. ISBN 978-83-60292-30-3.
  2. Critics’ Top 250 Films (ang.). W: Sight & Sound [on-line]. British Film Institute, 2012. [dostęp 2014-10-27].
  3. Tokijska opowiesc (1953) Filming Locations (ang.). IMDb. [dostęp 2014-10-17].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tokijska opowieść" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy