Tomasz Majewski


Tomasz Majewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tomasz Majewski (ur. 30 sierpnia 1981 w Nasielsku) – polski lekkoatleta specjalizujący się w pchnięciu kulą.

Czterokrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w 2004 odpadł w eliminacjach[3], a w 2008[4] i 2012 zdobył złoty medal[5]. Stawał na podium mistrzostw świata, mistrzostw Europy oraz halowych mistrzostw świata i halowych mistrzostw Europy[6]. W 2005 został mistrzem uniwersjady[7]. Dziewięciokrotny (na stadionie i w hali) rekordzista Polski[8] i wielokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów[9]. Reprezentant kraju w pucharze Europy, halowym pucharze Europy drużynowych mistrzostwach Europy, zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych oraz meczach międzypaństwowych[6].

W 2008 i 2012 wygrywał plebiscyt Złote Kolce organizowany przez Polski Związek Lekkiej Atletyki i magazyn Sport[6][10]. W plebiscycie European Athletics na najlepszego lekkoatletę Europy zajął siódme miejsce w roku 2008. Wybrany lekkoatletą lipca 2009 w Europie[11]. Dwukrotnie wybierany do dziesiątki najlepszych polskich sportowców w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”[6]. Na koniec roku 2012 zajął szóste miejsce w plebiscycie na europejskiego lekkoatletę roku organizowanym przez European Athletics[12].

Absolwent Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[13]. Za swojego największego sportowego rywala uważa Amerykanina Christiana Cantwella[14].

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Początki | edytuj kod

Pochodzący z małej wioski Słończewo obok Ciechanowa[6] Majewski sportem zajął się w wieku 15 lat[13]. Gdy był dzieckiem, chciał zostać pisarzem[14], a w szkole podstawowej unikał uczestnictwa w lekcjach wychowania fizycznego[15]. Z rejonu, z którego pochodzi kulomiot pochodzi wielu wybitnych polskich sportowców w sportach siłowych takich jak podnoszenie ciężarów[16]. Początkowo Majewski chciał uprawiać koszykówkę[13]. Do trenowania lekkoatletyki zachęcił go brat stryjeczny, który był trenerem biegów i skoków, kiedy Majewski przeniósł się do Ciechanowa, aby podjąć naukę w miejscowym liceum[15]. Początkowo miał zajmować się trójskokiem[17][18]. Później zajął się rzutem dyskiem[18], a następnie pchnięciem kulą[13]. Pierwszym trenerem Majewskiego był Witold Suski[18] – w Ciechanowie wraz z kulomiotem trenował także późniejszy wicemistrz olimpijski Piotr Małachowski[18]. W lipcu 1998 Majewski zajął 21. miejsce w eliminacjach pchnięcia kulą podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży[19], pół roku później został halowym wicemistrzem Polski juniorów w tej konkurencji[20]. Aby kontynuować treningi na wysokim poziomie, sportowiec przeniósł się do Warszawy[16].

2000–2003 | edytuj kod

Pierwszy raz w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów wystąpił w sezonie 2000, zajmując w Krakowie siódmą lokatę[9]. W 2001 zaczął reprezentować warszawską Skrę, a na mistrzostwach kraju zajął szóste miejsce[9]. Jesienią 2001 jego trenerem przestał być Witold Suski, a został nim Henryk Olszewski. Pierwszy medal – złoty – mistrzostw Polski seniorów zdobył w kolejnym sezonie na zawodach Szczecinie, podczas których pchnął kulę na odległość 19,33 m[9]. Na koniec 2002 był trzeci w Libercu podczas meczu młodzieżowców Czechy – Polska[21].

Zimą 2003 zdobył pierwszy medal halowych mistrzostw Polski zajmując w Spale drugie miejsce za zawodnikiem wrocławskiego Śląska Tomaszem Chrzanowskim[22][23]. W czerwcu 2003 po zajęciu 3. lokaty w Memoriale Janusza Kusocińskiego[24] zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski podczas zawodów superligi pucharu Europy – we Florencji zajął czwarte miejsce z wynikiem 20,09 m; pierwszy raz w karierze pchając kulą ponad 20 metrów[25]. 4 lipca na stadionie w Bielsku-Białej uzyskał wynik 19,63 m i zdobył drugi w karierze tytuł mistrza Polski seniorów[9]. Dwa tygodnie po krajowym czempionacie Majewski startował w Bydgoszczy na mistrzostwach Europy młodzieżowców (zawodników do lat 23) i na tej imprezie zajął z rezultatem 19,92 m czwarte miejsce przegrywając brązowy medal z reprezentantem Holandii Rutgerem Smithem, który uzyskał wynik 20,18 m[26]. Na uniwersjadzie w Taegu był piąty[6]. Sezon zakończył zdobyciem, 13 września w Białej Podlaskiej, złotego medalu młodzieżowych mistrzostw Polski[27].

2004 | edytuj kod

Sezon halowy rozpoczął od zwycięstw na zawodach w Spale (7 lutego) oraz Warszawie (14 lutego)[25]. 22 lutego z wynikiem 20,01 zdobył w Spale pierwsze w karierze złoto halowych mistrzostw Polski seniorów[28]. Kilkanaście dni później wziął udział w halowych mistrzostwach świata, które odbywały się w Budapeszcie – w eliminacjach uzyskał wynik 20,28[25], a w finale zajął czwarte miejsce z rezultatem 20,83[6]. Swoim wynikiem Majewski poprawił 18-letni halowy rekord Polski, który wynosił 20,36 i należał do Edwarda Sarula[8]. Czwarte miejsce kulomiota było obok tej samej lokaty żeńskiej sztafety 4 × 400 metrów w składzie Zuzanna Radecka, Monika Bejnar, Małgorzata Pskit i Grażyna Prokopek oraz czwartego miejsca Krystyny Zabawskiej w pchnięciu kulą najlepszym osiągnięciem reprezentacji Polski w stolicy Węgier[29].

Główną imprezą sezonu letniego były igrzyska olimpijskie – minimum kwalifikacyjne do igrzysk wynosiło w pchnięciu kulą 20,30. Majewski w pierwszej części sezonu letniego wystąpił m.in. na memoriale Kusocińskiego w Warszawie (trzecie miejsce z wynikiem 19,92), superlidze pucharu Europy w Bydgoszczy (czwarte miejsce z wynikiem 19,90), memoriale Josefa Odložila w Pradzie (trzecie miejsce z wynikiem 20,16) oraz na mistrzostwach Polski seniorów w Bydgoszczy gdzie z wynikiem 20,21 zdobył złoty medal[9][25]. Rezultat lepszy od minimum na igrzyska wywalczył dopiero 31 lipca na Białorusi, pchając 20,52[25] – o dołączeniu Majewskiego do reprezentacji zadecydował ówczesny prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Stanisław Stefan Paszczyk[30]. Konkurs kulomiotów na igrzyskach odbywał się w historycznej Olimpii – 18 sierpnia, w eliminacjach, Polak uzyskał wynik 19,55 i ostatecznie został sklasyfikowany na 18. miejscu, nie wywalczając awansu do finału[3]. W dwóch ostatnich startach w sezonie odnosił zwycięstwa – 11 września w Krakowie i tydzień później w Suwałkach[25].

2005 | edytuj kod

19 lutego został w Spale halowym mistrzem Polski seniorów[31]. W swoim pierwszym występie na halowych mistrzostwach Europy[6] odpadł w eliminacjach – 4 marca w Madrycie uzyskał wynik 19,57 i zajął 10. lokatę w rundzie kwalifikacyjnej[32].

Sezon letni rozpoczął 3 maja od zwycięstwa w Białymstoku – w starcie tym osiągnął wynik 20,42[25]. W pierwszej części sezonu startował w Polsce oraz 18 czerwca był czwarty we Florencji na zawodach superligi pucharu Europy (z rezultatem 20,13)[6]. 24 czerwca w Białej Podlaskiej zdobył kolejny złoty medal mistrzostw Polski seniorów[9]. W lipcu wystartował na mityngach w Gdańsku (Memoriał Józefa Żylewicza), Aarhus i Poznaniu[25]. Na mistrzostwach świata w Helsinkach konkurs pchnięcia kulą odbył się 6 sierpnia – w porannych eliminacjach Majewski uzyskał wynik 20,12, a po południu z rezultatem 20,23 zajął dziewiąte miejsce nie awansując do ścisłego finału, zarezerwowanego dla czołowej ósemki[33]. Po dyskwalifikacji za doping dwóch zawodników Majewski został ostatecznie przesunięty na 7. miejsce[34]. Dwa tygodnie po zawodach w stolicy Finlandii Majewski zdobył pierwszy medal imprezy międzynarodowej – z wynikiem 20,60 został w Izmirze mistrzem uniwersjady[7]. Na koniec sezonu zwyciężył w DécaNation w Paryżu[35].

2006 | edytuj kod

Sezon halowy rozpoczął od występów zagranicznych w Tampere, Walencji i Düsseldorfie[25]. 26 lutego zdobył złoto halowych mistrzostw Polski[36], a 5 marca wygrał we francuskim Liévin zawody halowego pucharu Europy[6]. 10 marca podczas rozegranych w Moskwie halowych mistrzostw świata zajął siódme miejsce z rezultatem 20,07 (w eliminacjach był szósty – pchnął 20,19, po późniejszej dyskwalifikacji Michniewicza przesunął się na 6. miejsce w konkursie i 5. w eliminacjach)[37]. Pierwszy start na stadionie w roku 2006 odnotował już 19 marca, kiedy to zajął trzecią lokatę w zawodach zimowego pucharu Europy w rzutach w Izraelu[38].

W sezonie letnim pierwszy raz wystartował 28 maja w Hengelo, gdzie osiągnął wynik 20,14[25]. W czerwcu brał udział w mityngach w Bydgoszczy, Saragossie, Gateshead[25] i Warszawie[39]. Podczas zawodów superligi pucharu Europy w Maladze był szósty[39]. W lipcu wystartował tylko dwukrotnie – 1 lipca był pierwszy w Cork, a dzień później był trzeci na mityngu w Stadskanaal[25]. Na mistrzostwach Europy w Göteborgu pchnięcie kulą odbyło się 7 sierpnia – Majewski w eliminacjach uzyskał dziewiąty wynik (19,74), a w finale uzyskał w swojej najlepszej próbie rezultat 19,85 (w drugiej kolejce – kolejne trzy pchnięcia miał spalone, a z szóstej próby zrezygnował[40]) i został sklasyfikowany na ósmej lokacie (po dyskwalifikacji za doping dwóch wyżej sklasyfikowanych rywali przesunął się na 6. miejsce)[41]. Po europejskim czempionacie wystartował m.in. na memoriale Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego w Międzyzdrojach[25], na mityngu w Warszawie[42] oraz pierwszy raz w karierze na światowym finale lekkoatletycznym w Stuttgarcie, podczas którego zajął z wynikiem 20,13 siódmą lokatę[16]. Sezon zakończył dwoma startami w Azji – 23 września był drugi z wynikiem 20,66 w Szanghaju, a 29 września z rezultatem 19,83 wygrał mityng w Nowym Delhi[25].

2007 | edytuj kod

Zimą 2007 Majewski startował w Rosji, Niemczech i Hiszpanii[25]. 17 lutego na halowych mistrzostwach Polski zdobył srebrny medal, przegrywając z Jakubem Giżą[43]. Mimo zakwalifikowania się do reprezentacji kraju na halowe mistrzostwa Europy[44] Majewski nie zdecydował się na start w Birmingham[45].

Na początku sezonu letniego startował m.in. w Kassel, Bydgoszczy, Warszawie i na zawodach superligi pucharu Europy w Monachium gdzie był trzeci z rezultatem 19,93[25]. 30 czerwca zdobył w Poznaniu złoty medal mistrzostw Polski seniorów[9]. Przed sierpniowymi mistrzostwami świata wystąpił jeszcze trzykrotnie – w Zagrzebiu, Saragossie oraz Wattenscheid[25]. Konkurs kulomiotów na mistrzostwach w Osace odbył się 25 sierpnia – w porannych eliminacjach Majewski uzyskał siódmy rezultat wśród startujących (20,25) i awansował do finału[46]. W popołudniowym finale w pierwszej kolejce uzyskał wynik 20,35, drugą próbę miał nieważną, a najlepszy rezultat – 20,87 – uzyskał w ostatniej serii i ostatecznie zajął piąte miejsce[47]. Po zawodach w Japonii Majewski wystartował już tylko dwukrotnie – 15 września wygrał mityng w Elstal oraz był drugi na zawodach Pedro's Cup w Warszawie[25].

2008 | edytuj kod

18 stycznia w Nordhausen uzyskał wynik 20,01[25]. Ponad miesiąc później pchnął w Spale na halowych mistrzostwa Polski 20,51[48]. 7 marca na halowych mistrzostwach świata w eliminacjach uzyskał ósmy wynik (20,23), a w finale uzyskał w trzeciej próbie wynik 20,93 będącym nowym halowym rekordem Polski oraz rezultatem, który pozwolił Polakowi zdobyć brązowy medal imprezy rozgrywanej w Luis Puig Palace w Walencji[49][50][51].

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w zawodach World Athletics Tour 9 maja w Dosze (z wynikiem 20,71)[52]. 21 czerwca był drugi w superlidze pucharu Europy[6] – pomiędzy startami w Katarze i Francji wygrał rywalizację na mityngach w Kędzierzynie-Koźlu i Moskwie oraz był drugi na memoriale Kusocińskiego w Warszawie[25]. 4 lipca w Szczecinie sięgnął po złoto mistrzostw Polski seniorów[53]. Przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie Majewski wygrał mityng w Madrycie, był trzeci w Londynie (wynikiem 20,97 poprawił rekord życiowy[16]) oraz wygrał prestiżowe zawody Herculis w Monako[25]. Po igrzyskach w Pekinie wygrał jeszcze zawody w Kawasaki, był drugi w Szanghaju i wygrał światowy finał lekkoatletyczny IAAF[25].

Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008 | edytuj kod

Kulomioci rywalizowali w pierwszym dniu zawodów lekkoatletycznych na Stadionie Narodowym w Pekinie – eliminacje i finał pchnięcia kulą odbyły się 15 sierpnia[54].

W eliminacjach Majewski startował w grupie A – w pierwszej próbie uzyskał wynik 21,04 (minimum kwalifikacyjne wynosiło 20,40) i z najlepszym wynikiem wśród wszystkich startujących awansował do popołudniowego finału[55][56].

Finał pchnięcia kulą rozpoczął się o godzinie 21:00 czasu pekińskiego (UTC+8:00)[57]. Majewski na prowadzenie wysunął się już po pierwszej kolejce, w której osiągnął wynik 20,80[57]. W drugiej serii lepsze od Polaka rezultaty uzyskała trójka zawodników – Christian Cantwell (20,98), Andrej Michniewicz (21,05) oraz Dylan Armstrong (21,04)[58]. W tej samej rundzie Majewski pchnął 20,47[57]. W trzeciej kolejce Polak uzyskał wynik 21,21, a w kolejnej próbie poprawił się i wynikiem 21,51 ustanowił swój rekord życiowy[57]. Żaden z rywali nie zdołał już poprawić swoich wyników i ostatecznie Majewski został mistrzem olimpijskim, srebro zdobył Amerykanin Cantwell, a brąz Białorusin Michniewicz[59].

Złoty medal Tomasza Majewskiego był pierwszym złotem reprezentacji Polski na igrzyskach w Pekinie[60], pierwszym medalem polskiego kulomiota na igrzyskach od wygrania przez Władysława Komara zawodów w 1972 w Monachium[4] oraz sześćdziesiątym złotym medalem w historii startów Polaków na igrzyskach olimpijskich[59]. Po igrzyskach sponsorem kulomiota został Polski Koncern Naftowy Orlen[61].

Poniższa tabela prezentuje start Tomasza Majewskiego podczas finału olimpijskiego w Pekinie[58].

2009 | edytuj kod

Tomasz Majewski po zdobyciu halowego mistrzostwa Europy w Turynie (2009)

Początkowo Majewski planował tylko kilka startów w hali, jednak nie zamierzał brać udziału w halowych mistrzostwach kontynentu w Turynie[62]. Kulomiot uzyskał wynik lepszy od minimum Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, na tę imprezę jednak od początku w swoim kalendarzu startów nie miał występu we Włoszech[63]. 27 lutego wynikiem 21,10 ustanowił w Chemnitz nowy halowy rekord Polski i podjął decyzję o starcie w mistrzostwach Europy[64]. W hali Oval Lingotto Majewski uzyskał wynik 21,02 i o 60 centymetrów pokonał drugiego w zawodach Francuza Yves’a Niaré[65][66].

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca z wynikiem 21,19 w zawodach Fanny Blankers-Koen Games 2009 w Hengelo[67]. Tydzień później startował w Eugene (trzecie miejsce z wynikiem 21,26)[25], a 10 czerwca wygrał mityng Enea Cup w Bydgoszczy[68]. Kilkanaście dni później triumfował w pierwszej edycji superligi drużynowych mistrzostw Europy[69]. W lipcu startował m.in. w Moskwie i Londynie[25]. 25 lipca w Barcelonie rezultatem 21,64 poprawił rekord życiowy z igrzysk w Pekinie, a 30 lipca w Sztokholmie podczas mityngu DN Galan wynikiem 21,95 ustanowił nowy rekord Polski – poprzedni rekord wynosił 21,68 i został ustanowiony w 1983 roku przez Edwarda Sarula[70]. Dzień później w Bydgoszczy, podczas mistrzostw Polski zdobył złoto z wynikiem 21,17[71]. Podczas mistrzostw świata w Berlinie kulomioci rywalizowali 15 sierpnia[72]. Majewski startował w eliminacjach w grupie A i osiągnął wynik 21,19 (minimum wynosiło 20,30) i z najlepszym wynikiem wśród startujących awansował do finału[73]. Finał odbył się wieczorem – początek rywalizacji miał miejsce o godzinie 20:15[74]. Rywalizacja o złoty medal toczyła się między Polakiem a Amerykaninem Christianem Cantwellem – po pierwszej kolejce na prowadzeniu był reprezentant USA, który uzyskał wynik 21,54, a Majewski był drugi z rezultatem 21,36[74]. W czwartej próbie Polak uzyskał wynik 21,68 i wyszedł na prowadzenie w konkursie[74]. W piątej serii Amerykanin pchnął 22,03 i został liderem – Majewski poprawił swój rezultat, pchając 21,91[74]. W ostatniej kolejce polski zawodnik uzyskał 21,18, a Cantwell zrezygnował z próby i to on został mistrzem świata[75]. Pojedynek Polaka z Christianem Cantwellem na stadionie olimpijskim został uznany przez amerykański portal Universal Sport pojedynkiem roku w lekkoatletyce[76]. Po mistrzostwach Majewski wygrał zawody w Tallinnie (25 sierpnia), Krakowie (5 września) i Dubnicy nad Váhom (6 września)[25]. Sezon zakończył startami w Salonikach na światowym finale lekkoatletycznym IAAF (drugie miejsce z rezultatem 21,21)[77] oraz w Szczecinie na mityngu Pedro's Cup (druga lokata z wynikiem 20,91)[25]. Po zakończeniu sezonu wziął ślub[78][79].

2010 | edytuj kod

Sezon halowy rozpoczął 3 lutego od zajęcia drugiej pozycji w mityngu PSD Bank Meeting 2010 rozegranym w Düsseldorfie[25]. 27 lutego zdobył – z wynikiem 19,99 – kolejny w karierze tytuł halowego mistrza Polski[80]. Mimo bólu kręgosłupa podjął decyzję o starcie w halowych mistrzostwach świata[81]. Podczas imprezy rozgrywanej w Katarze w eliminacjach (12 marca) osiągnął wynik 20,38, a dzień później z rezultatem 21,20 będącym nowym rekordem Polski w hali uplasował się na piątym miejscu[82]. Konkurs w Aspire Dome w Dosze był pierwszym w 25-letniej historii halowych mistrzostw świata, w którym aż pięciu kulomiotów osiągnęło wynik ponad 21 metrów[83]. Halowym mistrzem świata został w Katarze – trzeci raz w karierze – Amerykanin Christian Cantwell[83]. Start w halowych mistrzostwach Majewski uznał za swoją największą porażkę w dotychczasowej karierze[14].

14 maja w Dosze wystartował pierwszy raz w sezonie letnim, zajmując w zawodach Qatar Athletic Super Grand Prix 2010 inaugurujących cykl Diamentowej Ligi IAAF piąte miejsce z wynikiem 20,39[84]. W pierwszej części sezonu wystartował jeszcze w Tajpej, Oslo, Bydgoszczy, Warszawie i Rzymie przekraczając barierę 21 metrów tylko w stolicy Norwegii (21,12) i na mityngu Enea Cup (21,22)[25]. Na superlidze drużynowych mistrzostw Europy pełnił funkcję kapitana reprezentacji[85], a w konkursie kulomiotów zajął pierwsze miejsce[86]. 8 lipca na stadionie w Bielsku-Białej zdobył swój kolejny złoty medal mistrzostw Polski seniorów, pchając na odległość 21,25[87]. Po krajowym czempionacie Majewski kolejny raz wystartował dopiero 30 lipca w eliminacjach mistrzostw Europy w Barcelonie – z wynikiem 20,36 awansował do finału tej imprezy z trzecim rezultatem wśród startujących[88]. Finał pchnięcia kulą na Estadi Olímpic Lluís Companys odbył się 31 lipca – Majewski po pchnięciu w pierwszej serii 20,66 prowadził w konkursie do drugiej kolejki, w której późniejszy zwycięzca Białorusin Andrej Michniewicz uzyskał wynik 21,01[88]. Polak poprawił swój rezultat w drugiej serii, osiągając wynik 20,83, a w czwartej próbie oddał swoje najdłuższe pchnięcie na odległość 21,00 i ostatecznie przegrał złoto o centymetr z Michniewiczem[88]. Srebrny medal mistrzostw Europy uznał za porażkę[89]. Kilka dni po mistrzostwach, na mityngu DN Galan 2010 w Sztokholmie kulomiot uzyskał wynik 21,01[25]. Ostatecznie po dyskwalifikacji Michniewicza w czerwcu 2013 roku za doping odzyskał złoty medal. W kolejnych startach – w Londynie, Zurychu i Berlinie – ponownie osiągał wyniki ponad 21 metrów[25]. Swój najlepszy rezultat w sezonie – 21,44 – uzyskał 27 sierpnia na Memorial Van Damme 2011 w Brukseli[90]. Mimo zdobycia wicemistrzostwa Europy początkowo miał nie wystąpić w zawodach pucharu interkontynentalnego w Splicie[91]. Obok złotego medalisty z Barcelony w zawodach miał uczestniczyć Chorwat Nedžad Mulabegović, jednak ostatecznie Europę w pchnięciu kulą reprezentowało dwóch medalistów lipcowych mistrzostw kontynentu[91]. Na stadionie Poljud Majewski uzyskał wynik 21,22 i zajął drugie miejsce, przegrywając z Amerykaninem Christianem Cantwellem (21,87) oraz pokonując mistrza Europy Michniewicza, który był trzeci (20,68)[92][93]. Po zakończeniu sezonu, jeszcze we wrześniu, przeszedł operację barku[94]. Z kontuzją barku zmagał się już od 2009 roku[95]. Po zabiegu zapowiedział, że w sezonie 2011 będzie chciał uzyskać wynik ponad 22 metry[96].

2011 | edytuj kod

Tomasz Majewski podczas memoriału Kamili Skolimowskiej w Warszawie (2011)

Z powodu długiego okresu rehabilitacji był zmuszony opuścić sezon halowy[94] – w związku z tym nie bronił w Paryżu zdobytego dwa lata wcześniej halowego mistrzostwa Europy[97].

Pierwszy raz w sezonie 2011 wystartował 6 maja na mityngu Qatar Athletic Super Grand Prix 2011 w Dosze, podczas którego był szósty z wynikiem 20,68[98]. W swoim kolejnym starcie, na zawodach w Rzymie 26 maja, był drugi z rezultatem 21,20[99]. Granicę 21 metrów przekraczał także w kolejnych startach: 28 maja w Hengelo (21,39)[100], 4 czerwca w Eugene (21,14) oraz 12 czerwca na mityngu w Krakowie[25]. Reprezentował Polskę na superlidze drużynowych mistrzostw Europy, pełniąc funkcję kapitana reprezentacji[101] – w Sztokholmie zajął drugą lokatę z wynikiem 20,51 przegrywając jedynie z Niemcem Davidem Storlem[102]. Po powrocie ze Szwecji zajął pierwsze miejsce na memoriale Janusza Kusocińskiego w Szczecinie[103]. W kolejnych tygodniach występował w mityngach zagranicznych w Lozannie, Birmingham i Sztokholmie[25]. Na mistrzostwach Polski, 11 sierpnia, zdobył dziewiąty z rzędu złoty medal[104]. Dwa dni później uzyskał wynik 21,30 na mityngu w Gocie[105]. Taki sam rezultat osiągnął w ostatnim starcie przed mistrzostwami świata na mityngu w Międzyzdrojach, który poświęcony jest pamięci Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego[25]. Podczas mistrzostw świata konkurs kulomiotów odbywał się 1 i 2 września. W eliminacjach Majewski uzyskał w pierwszej próbie rezultat 20,73 (minimum wynosiło 20,60[106]) i z siódmym wynikiem awansował do finału[107]. 2 września, w finale, Majewski spalił pierwszą próbę, w której kula poleciała na odległość ponad 21 metrów[108]. Najlepszy wynik, jaki osiągnął w dwóch kolejnych seriach – 20,18 – pozwolił mu zająć dziewiąte miejsce[109]. Po zakończeniu konkursu kulomiot powiedział dziennikarzom:

„Przepraszam wszystkich kibiców, przepraszam trenera, byłem tu przygotowany na mistrzostwo świata a spaprałem zawody. To moja stypa, a nie urodziny[110].

Mistrzem świata został Niemiec David Storl, który w ostatnim pchnięciu wyprzedził Kanadyjczyka Dylana Armstronga[109]. W pierwszym starcie po powrocie do Europy, na mityngu w Zurychu 7 września, poprawił własny halowy rekord Polski, uzyskując wynik 21,38[8]. We wrześniu wystartował jeszcze w Berlinie, Zagrzebiu, Brukseli i Bad Köstritz[25]. Sezon zakończył startem na memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie[111].

2012 | edytuj kod

Sezon halowy 2012 rozpoczął 20 stycznia od zajęcia z wynikiem 20,81 czwartego miejsca na mityngu w Nordhausen[112]. W Niemczech uzyskał wynik lepszy od minimum na halowe mistrzostwa świata w Stambule[113] – 8 lutego po mityngu Pedro's Cup 2012 w Bydgoszczy podjął ostateczną decyzję o starcie w Turcji[114]. 25 lutego w swoim 11 starcie w halowych mistrzostwach Polski seniorów zdobył siódmy złoty medal[115]. Poprawiając (dwukrotnie) halowy rekord Polski (do 21,72) zdobył brązowy medal halowych mistrzostw świata[116].

Pod koniec kwietnia Majewski został ojcem – na świat przyszedł jego syn Mikołaj[117] (tak samo na imię dał swojemu synowi Władysław Komar mistrz olimpijskich w pchnięciu kulą z 1972 roku[118]).

W pierwszym starcie w sezonie letnim, 19 maja, Polak zajął drugie miejsce w mityngu w miejscowości Halle – zawodnik wynikiem 21,12 (seria: 20,69-x-x-21,12-x-20,98[119]) wypełnił minimum Polskiego Związku Lekkiej Atletyki na igrzyska olimpijskie w Londynie i przegrał tylko z aktualnym mistrzem świata Niemcem Davidem Storlem (21,13)[120]. W czerwcu został ponownie mistrzem Polski[121] oraz nie wystąpił – przygotowując się do igrzysk – w mistrzostwach Europy[122]. W ostatnim starcie przed igrzyskami olimpijskimi, na 58. Memoriale Janusza Kusocińskiego, zwyciężył z wynikiem 21,04[123].

Podczas igrzysk olimpijskich w Londynie obronił mistrzostwo olimpijskie zwyciężając z wynikiem 21,89[5][124].

2013 | edytuj kod

2013 rok należał z powodów zdrowotnych do najtrudniejszych w karierze Tomasza Majewskiego. W sezonie halowym nie wystąpił ani razu. Podczas superligi drużynowych mistrzostw Europy w Gateshead zajął 2. miejsce z wynikiem 20,29 m. Start w mistrzostwach Polski w Toruniu przyniósł mu już 11 tytuł mistrzowski (20,69). W mistrzostwach świata w Moskwie był szósty z wynikiem 20,98 m, swoim najlepszym w sezonie. Wygrał również konkurs pchnięcia kulą podczas igrzysk frankofońskich w Nicei wynikiem 20,18 m.

2014 | edytuj kod

W hali Tomasz Majewski został po raz ósmy mistrzem Polski, tym razem z wynikiem 20,70 m. Podczas halowych mistrzostw świata w Sopocie uplasował się tuż za podium (21,04). Superliga drużynowych mistrzostw Europy w Brunszwiku przyniosła mu 2. miejsce (20,57), a mistrzostwa Polski w Szczecinie – 12. tytuł mistrzowski (20,29). Podczas mistrzostw Europy w Zurychu wywalczył brązowy medal (20,83). W Pucharze Interkontynentalnym w Marrakeszu zajął 5. miejsce (20,35). Najlepszy wynik sezonu – 21,04 m – uzyskał 7 czerwca w Szczecinie, podczas Memoriału Janusza Kusocińskiego.

2015 | edytuj kod

Tomasz Majewski nie startował w sezonie halowym. Latem wystąpił w siedemnastu konkursach, tylko w jednym nie przekraczając granicy 20 m. Podczas zawodów w Krakowie po raz 13. zdobył tytuł mistrza Polski (20,80 m). Reprezentował Polskę w DME w Czeboksarach, zajmując 2. miejsce za D. Storlem z wynikiem 20,12 m oraz w mistrzostwach świata w Pekinie, gdzie 23 sierpnia zajął 6. miejsce z najlepszym swoim wynikiem sezonu – 20,82 m. Sezon zakończył 13 września w Warszawie podczas Memoriału Kamili Skolimowskiej, zajmując w konkursie pchnięcia kulą 2. miejsce z wynikiem 20,32 m.

2016 | edytuj kod

W pięciu startach halowych Majewski nie uzyskał minimum 20,50 m, uprawniającego go do startu w halowych MŚ w Portland. W halowych MP w Toruniu zdobył brązowy medal (20,33). Najlepszy wynik sezonu halowego – 20,41 m uzyskał również w Toruniu, 12 lutego. W sezonie letnim wystąpił w 16 konkursach. Zdobył m.in. brązowy medal mistrzostw Polski w Bydgoszczy (20,44) i zajął 6. miejsce w igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro, czwartych w swej karierze (20,72). Był tam najlepszym z Polaków i Europejczyków. Wcześniej zdecydował się na opuszczenie mistrzostw Europy w Amsterdamie, by lepiej przygotować się do swojego ostatniego olimpijskiego startu. Najlepszy wynik sezonu, 21,08 m, uzyskał podczas Memoriału Kamili Skolimowskiej w Warszawie, 28 sierpnia 2016 r. Było to jego pożegnanie z krajową publicznością. W klasyfikacji Diamentowej Ligi zajął 5. miejsce ex aequo ze swym krajowym następcą, Konradem Bukowieckim. 5 września 2016 r. w Zagrzebiu, w ostatnim swoim konkursie w karierze, zajął 7. miejsce z wynikiem 20,24 m.

Osiągnięcia | edytuj kod

Międzynarodowe | edytuj kod

Tomasz Majewski w 2009

Rankingi | edytuj kod

Ranking Track and Field News[140] | edytuj kod

Mistrzostwa Polski | edytuj kod

Stadion | edytuj kod

 Osobny artykuł: Medaliści mistrzostw Polski seniorów w pchnięciu kulą.

Tomasz Majewski w latach 2000–2016 szesnaście razy startował w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów[9]. W klasyfikacji medalowej wszech czasów mistrzostw Polski kulomiotów zajmuje drugie miejsce z trzynastoma złotymi medalami[6]. Sportowiec stawał także na podium mistrzostw Polski juniorów (także w hali)[25] oraz dwukrotnie był medalistą mistrzostw kraju w kategorii młodzieżowców (2002 i 2003)[27][141].

Tomasz Majewski podczas mityngu Bislett Games 2010 w Oslo

Hala | edytuj kod

W czasie swojej kariery kulomiot jedenaście razy zdobywał medale halowych mistrzostw Polski seniorów – ma ich w dorobku osiem złotych, dwa srebrne i jeden brązowy[6][25]. W tabeli medalowej wszech czasów halowych mistrzostw zajmuje drugie miejsce[6].

Progresja wyników | edytuj kod

Rekordy | edytuj kod

Rekordy życiowe | edytuj kod

Odznaczenia | edytuj kod

8 października 2008 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[144], 2 września 2009 wyróżniony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[145], a 11 listopada 2017 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[146].

Uwagi | edytuj kod

  1. Wynik uzyskany w ramach mityngu Weltklasse Zürich, w hali głównego dworca kolejowego w Zurychu. W sezonie halowym Majewski nie startował.

Przypisy | edytuj kod

  1. Tomasz Majewski bez trenera? (pol.). sport.tvp.pl. [dostęp 2 października 2011].
  2. Lekkoatletyczne HMP. Tomasz Majewski odebrał złoty medal ME 2010 (pol.). Sport.pl. [dostęp 21 lutego 2015].
  3. a b c 2004 Olympic Games – Shot Put – M Qualification (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  4. a b c Chris Turner: Men's Shot Put – FINAL (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  5. a b OG London GBR 3 – 12 August 2012 / 30th Olympic Games, Olympic Stadium (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  7. a b c WUG Izmir TUR 15 – 20 August 2011 / 23rd World University Games (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  8. a b c Rozwój halowego rekordu Polski w pchnięciu kulą (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 2 października 2011].
  9. a b c d e f g h i Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  10. Janusz Rozum: Laureaci Złotych Kolców 2012 (pol.). pzla.pl. [dostęp 31 października 2012].
  11. Tomasz Majewski lekkoatletą lipca (pol.). sport.pl. [dostęp 2 października 2011].
  12. Great Britain’s Mo Farah voted 2012 European Athlete of the Year (ang.). European Athletics. [dostęp 5 października 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-20)].
  13. a b c d Absolwent UKSW zdobył złoty medal olimpijski (pol.). uksw.edu.pl. [dostęp 2 października 2011].
  14. a b c 5-MINUTE INTERVIEW – Tomasz Majewski (ang.). European Athletics. [dostęp 2 października 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  15. a b Radosław Leniarski: Jak Majewski i Małachowski zostali odkryci w Ciechanowie (pol.). sport.pl. [dostęp 2 października 2011].
  16. a b c d e f Maciej Petruczenko: Focus on Athletes – Tomasz Majewski (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  17. Fajnie byłoby zostać mistrzem świata, ale bez przesady (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2 października 2011].
  18. a b c d Witold Suski wychował mistrzów Piotra Małachowskiego i Tomasza Majewskiego (pol.). mistrzowiesportu.pl. [dostęp 2 października 2011].
  19. Lekkoatletyka w 1998. Sportpress, 1999, s. 158. ISBN 83-910012-1-0.
  20. LA'99. 2000, s. 20. ISBN 83-910012-5-3.
  21. CZEvPOL Liberec CZE 14 September 2002 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 13 września 2014].
  22. Halowe Mistrzostwa Polski SPAŁA-COS, 1-2 marca 2003 (pol.). domtel.sport.pl. [dostęp 5 października 2011].
  23. NC Spala POL 1 – 2 March 2003 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 5 października 2011].
  24. Kusoc Warszawa POL 15 June 2003 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 27 października 2011].
  25. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj Athlete career in Shot (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  26. a b EJ Bydgoszcz POL 17 – 20 July 2003 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  27. a b NC-j Biala Podlaska POL 13 – 14 September 2003 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  28. National Indoor Championships Spala POL 21 – 22 February 2004 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 6 października 2011].
  29. a b WC Budapest HUN 5 – 7 March 2004 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 31 grudnia 2014].
  30. Ateny 2004: T.Majewski dołączył do reprezentacji (pol.). sport.pmedia.pl. [dostęp 6 października 2011].
  31. National Indoor Championships Spala POL 19 – 20 February 2005 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 4 października 2011].
  32. a b EC Madrid ESP 4 – 6 March Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  33. Pierwszy dzień MŚ w Helsinkach (pol.). Sport.pl. [dostęp 31 lipca 2013].
  34. a b 10th IAAF World Championships in Athletics > Shot Put – men (ang.). iaaf.org. [dostęp 31 lipca 2013].
  35. Décanation Paris FRA 3 September 2005 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 27 października 2011].
  36. 50th National Indoor Championships Spala POL 25 – 26 February 2006 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 4 października 2011].
  37. a b WC Moskva RUS 10 – 12 March 2006 Indoor / 11th IAAF World Indoor Championships, Olimpiyskiy Moscow Sports Complex (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 31 grudnia 2014].
  38. Zbigniew Jonik i Janusz Rozum: Historia Zimowego Pucharu Europy w Rzutach (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 5 października 2011].
  39. a b c Janusz Rozum (opracowanie) oraz Komisja Statystyczna Polskiego Związku Lekkiej Atletyki: Rocznik PZLA 2006. Warszawa: Dział sportowo-techniczny PZLA, 2007.
  40. European Athletics Championships / Göteborg, Sweden 7 – 13 August 2006 (ang.). European Athletics. [dostęp 2 października 2011].
  41. a b EC Göteborg SWE 7 – 13 August 2006 / 19th European Championships, Ullevi Stadium (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 31 grudnia 2014].
  42. Elite Pedro's Warszawa POL 30 August 2006 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 4 października 2011].
  43. National Indoor Championships Spala POL 17 – 18 February 2007 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 9 lipca 2014].
  44. Janusz Rozum: Skład reprezentacji Polski na Halowe ME w Birmingham (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 7 października 2011].
  45. Janusz Rozum: Do Birmingham bez Majewskiego i Ejdys (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 7 października 2011].
  46. WC Osaka JPN 25 August – 2 September / 11th World Championships, Nagai Stadium (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 7 października 2011].
  47. 2007 IAAF World Championships in Atheltics – Shot Put – M Final (ang.). osaka2007.iaaf.org. [dostęp 7 października 2011].
  48. NC Spala POL 23 – 24 February 2008 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 7 października 2011].
  49. Bob Ramsak: Men's Shot Put – FINAL (ang.). iaaf.org. [dostęp 8 października 2011].
  50. 2008 IAAF World Indoor Championships – Shot Put – M Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 8 października 2011].
  51. Janusz Rozum: Brąz Majewskiego w pierwszym dniu 12. HMŚ w Walencji (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 13 października 2011].
  52. Janusz Rozum: Bardzo dobry start Polaków w Doha (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 7 października 2011].
  53. NC Szczecin POL 4 – 6 July (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 13 września 2014].
  54. Athletics at the 2008 Beijing Summer Games: Men's Shot Put (ang.). sports-reference.com. [dostęp 7 października 2011].
  55. 2008 Olympic Games – Shot Put – M Qualification (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  56. IO: Tomasz Majewski awansował do finału pchnięcia kulą (pol.). bankier.pl. [dostęp 2 października 2011].
  57. a b c d 2008 Olympic Games – Shot Put – M Final (ang.). [dostęp 8 października 2011].
  58. a b Athletics at the 2008 Beijing Summer Games: Men's Shot Put Final Round (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 7 października 2011].
  59. a b Tomasz Majewski mistrzem olimpijskim!!! (pol.). sport.trojmiasto.pl. [dostęp 7 października 2011].
  60. Mamy złoto! Majewski mistrzem olimpijskim! (pol.). tvn24.pl. [dostęp 7 października 2011].
  61. Orlen sponsorem Majewskiego (pol.). qsnews.pl. [dostęp 7 października 2011].
  62. Janusz Rozum: Nieobecni w Turynie (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 2 października 2011].
  63. Majewski i Pyrek nie wystąpią w Turynie (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2 października 2011].
  64. 21.10 halowy rekord Polski Majewskiego w Chemnitz (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 2 października 2011].
  65. a b Torino ITA 6 – 8 March 2009 Indoor / 30th European Athletics Indoor Championships, the Oval (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  66. Tomasz Majewski mistrzem Europy! (pol.). wiadomosci.dziennik.pl. [dostęp 2 października 2011].
  67. Fanny Blankers-Koen Games / Hengelo (NED) – Monday, Jun 01, 2009 (ang.). iaaf.org. [dostęp 8 października 2011].
  68. Enea Cup 2009: wygrana Majewskiego (pol.). wp.pl. [dostęp 8 października 2011].
  69. a b ETC Leiria POR 20 – 21 June / European Team Championships (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  70. Rafał Bała i Janusz Rozum: Rekord Polski Tomasza Majewskiego – film!! (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 8 października 2011].
  71. NC Bydgoszcz POL 31 July – 2 August 2009 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 13 września 2014].
  72. Timetable by date (ang.). berlin.iaaf.org. [dostęp 7 października 2011].
  73. 2009 IAAF World Championships in Atheltics – Shot Put – Men Qualification (ang.). berlin.iaaf.org. [dostęp 7 października 2011].
  74. a b c d 2009 IAAF World Championships in Athletics – Shot Put – M Final (ang.). berlin.iaaf.org. [dostęp 7 października 2011].
  75. a b Steve Landells: Event Report – Men's Shot Put – Final (ang.). berlin.iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  76. Janusz Rozum: Rywalizacja Majewskiego i Cantwella w Berlinie pojedynkiem roku (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 27 października 2011].
  77. a b Jörg Wenig: Event REPORT – Shot Put – MEN (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  78. Majewski wziął ślub. Foto! (pol.). fakt.pl. [dostęp 2 października 2011].
  79. Tomasz Majewski nie jest już kawalerem (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2 października 2011].
  80. NC Spala POL 27 – 28 February 2010 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 6 października 2011].
  81. Tomasz Majewski – nominowany w Plebiscycie na 10 Najlepszych Sportowców Polski 2010 (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2 października 2011].
  82. a b WC Doha QAT 12 – 14 March 2011 Indoor (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 5 października 2011].
  83. a b Steve Landells: EVENT REPORT – MEN's Shot Put Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  84. Diamond Doha QAT 14 May 2010 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  85. Rafał Bała: Majewski kapitanem reprezentacji (pol.). Oficjalny portal Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 13 września 2013].
  86. a b ETC Bergen NOR 19 – 20 June 2010 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2010].
  87. Solid throwing and surprise jumping the highlights at the Polish championships (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  88. a b c d 2010 European Athletics Championships – Men's Shot Put (ang.). sportsresult.com. [dostęp 3 października 2011].
  89. Radosław Leniarski: Lekkoatletyczne MŚ. Tomasz Majewski: Czuję się przegrany (pol.). sport.pl. [dostęp 5 października 2011].
  90. Janusz Rozum: Bruksela – Majewski trzeci z najlepszym wynikiem w sezonie (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 3 października 2011].
  91. a b Rafał Bała: PUCHAR INTERKONTYNENTALNY: Zaproszenia dla Majewskiego i Demczyszaka (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 2 października 2011].
  92. a b 2010 IAAF Continental Cup – Men's Shot Put (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  93. Majewski drugi w Pucharze Kontynentalnym IAAF (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2 października 2011].
  94. a b Lekkoatletyka. Tomasz Majewski nie wystartuje w sezonie halowym (ang.). sport.pl. [dostęp 9 lutego 2011].
  95. Tomasz Majewski wraca do zdrowia po operacji (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2 października 2011].
  96. Majewski ready to rumble after shoulder surgery (ang.). European Athletics. [dostęp 2 października 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-29)].
  97. Tomasz Majewski nie wystartuje w sezonie halowym (pol.). RMF24.pl. [dostęp 6 października 2011].
  98. Samsung Diamond League: Doha QAT 6 May 2011 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 7 października 2011].
  99. Rafał Bała: DIAMENTOWA LIGA: Majewski drugi w Rzymie (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 7 października 2011].
  100. Fanny Blankers-Koen Games Hengelo (NED) – Sunday, May 29, 2011 (ang.). iaaf.org. [dostęp 6 października 2011].
  101. Rafał Bała: MELDUNEK ZE SZTOKHOLMU: Walczcie o podium (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 8 października 2011].
  102. a b ETC Stockholm SWE 18 – 19 June 2011 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  103. Polish stars Malachowski, Majewski and Russia’s Feofanova shine in Szczecin (ang.). European Athletics. [dostęp 3 października 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  104. MP W BYDGOSZCZY: Majewski złoty po raz 9-ty (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 6 października 2011].
  105. Maciek Jałoszyński: 21.30 Majewskiego w Gotha (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 7 października 2011].
  106. Pierwsza próba i po sprawie. Majewski w finale (pol.). eurosport.pl. [dostęp 7 października 2011].
  107. IAAF: Shot Put – qualification / results (ang.). daegu.iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  108. Majewski rzuca mięsem po ostatniej próbie (pol.). eurosport.pl. [dostęp 4 października 2011].
  109. a b c 2011 IAAF World Championships – Men's Shot Put (ang.). daegu2011.iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  110. Szokująco słaby Majewski przeprasza kibiców (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 7 października 2011].
  111. Skolimowska Warszawa POL 20 September 2011 / 2nd Kamila Skolimowska Memorial (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  112. Ergebnisliste 12. Int. Nordhäuser Energie-Kugelstoß-Indoor (niem.). www.kugelstoss-indoor.de. [dostęp 20 stycznia 2012].
  113. Maciek Jałoszyński: Majewski z minimum na HMŚ (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 9 lutego 2012].
  114. Majewski: „Jadę na mistrzostwa świata” (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 9 lutego 2012].
  115. Po 56. HMP – mężczyźni - Janusz Rozum (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki.
  116. a b Len Johnson: EVENT REPORT – Men's Shot Put – Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 9 marca 2012].
  117. Tomek Majewski z tytułem... ojca!:) (pol.). azsawf.com. [dostęp 3 maja 2012].
  118. Komar Władysław (1940-1998) (pol.). pkol.pl. [dostęp 4 maja 2012].
  119. Kugelstoß Männer 7.26 kg Riege A (ang.). halplus-werfertage.de. [dostęp 21 maja 2012].
  120. Janusz Rozum: Halle: Majewski 21.12, Glanc 65.34, Małachowski 68.94 (pol.). pzla.pl. [dostęp 21 maja 2012].
  121. Janusz Rozum: Mistrzostwa Polski Seniorów – dzień I (pol.). pzla.pl. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  122. Skład Reprezentacji na ME w Helsinkach (pol.). pzla.pl. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  123. Janusz Rozum: Cztery rekordy Memoriału J. Kusocińskiego (pol.). pzla.pl. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  124. Mike Rowbottom: 'Restless' Majewski makes history in London (ang.). iaaf.org. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  125. ECp Bydgoszcz POL 19 – 20 June 2004 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  126. ECp Firenze ITA 17 – 19 June / European Cup Super League (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  127. Powrót Polski do DecaNation (pol.). pzla, 9 września 2017. [dostęp 24 września 2017].
  128. European Indoor Cup (ang.). gbrathletics. [dostęp 2 października 2011].
  129. 2006 IAAF World Indoor Championships in Athletics – Shot Put – M Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  130. Zbigniew Jonik i Janusz Rozum: Historia Zimowego Pucharu Europy w Rzutach (pol.). Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. [dostęp 2 października 2011].
  131. Bob Ramsak: Men's Shot Put – FINAL (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  132. 2010 IAAF World Indoor Championships – Shot Put – M Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 2 października 2011].
  133. Drugie złoto dla Tomasza Majewskiego! (pol.). pzla.pl. [dostęp 3 sierpnia 2012].
  134. 4th European Team Championships Gateshead GBR 22 – 23 June 2013: Shot (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 22 czerwca 2013].
  135. MŚ W MOSKWIE: Srebro Włodarczyk, Majewski szósty (pol.). pzla.pl. [dostęp 11 września 2013].
  136. Fajdek i Majewski mistrzami Igrzysk Frankofońskich (pol.). pzla. [dostęp 11 września 2013].
  137. Raport: men's shot put final – Sopot 2014 (ang.). iaaf.org. [dostęp 21 kwietnia 2014].
  138. 2014 European Athletics Championships – Men's Shot Put (ang.). european-athletics.org. [dostęp 12 sierpnia 2014].
  139. Piotr Ziemka: Brązowy medal Tomasza Majewskiego na ME (pol.). sportowefakty.pl, 2014-08-12. [dostęp 2014-08-19].
  140. World Rankings – Men’s Shot (ang.). trackandfieldnews.com. [dostęp 6 września 2016].
  141. NC-j Kraków POL 24 – 25 August 2002 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2 października 2011].
  142. 2015 World Top 20: Men Shot (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 8 lutego 2016].
  143. Polish Track & Field Athletic Records – Men (ang.). Serwis internetowy Komisji Statystycznej Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. [dostęp 2 października 2011].
  144. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 października 2008 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (pol.). isap.sejm.gov.pl. [dostęp 2 października 2011].
  145. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 września 2009 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (pol.). isap.sejm.gov.pl. [dostęp 2 października 2011].
  146. Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. prezydent.pl, 2017-11-11. [dostęp 2017-11-12].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tomasz Majewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy