Tomasz Piskorski


Tomasz Piskorski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Tomasz Piskorski jako szwoleżer, z etyszkietami, z okresu walk o niepodległość Polski Piskorski na obozie harcerskim Piskorski w stroju harcerskim

Tomasz Henryk Piskorski (ur. 9 grudnia?/ 21 grudnia 1898 w Warszawie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie[1]) – polski prawnik, członek Polskiej Organizacji Wojskowej, oficer kawalerii Wojska Polskiego, działacz Związku Harcerstwa Polskiego, uczestnik walk o niepodległość Polski, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Wykształcenie i praca | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Wacława (1852–1928) i Kazimiery z Maciejewskich (1860–1919). Był młodszym bratem Leonarda (1883–1957).

Uczył się w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego (późniejsze Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego), a następnie w Gimnazjum im. Rocha Kowalskiego w Warszawie. Zdał maturę eksternistycznie zimą 1919 roku (w czasie urlopu z wojska)[2]. Po studiach w latach 1920–1925 (po demobilizacji) ukończył Wydział Nauk Politycznych i Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej (WWP).

W latach 1926–1938 pracował jako senior w seminarium prawa konstytucyjnego WWP prof. Władysława Maliniaka. Był współzałożycielem i długoletnim przewodniczącym Towarzystwa Przyjaciół Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1938 roku jako starszy radca organizował Wydział Rzemiosła w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W tym samym roku otworzył przewód doktorski na temat zastępstwa głowy państwa. 1 września 1939 miał objąć urząd wojewody poznańskiego, jednak uniemożliwił to wybuch II wojny światowej[3].

Udział w walkach o niepodległość Polski | edytuj kod

W 1916 roku Tomasz Piskorski wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i jesienią 1918 roku pełnił funkcję komendanta VI dzielnicy w Warszawie. Był trzykrotnie aresztowany i przez tydzień więziony na Pawiaku. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w garnizonie warszawskim.

W lutym 1919 roku zaciągnął się do 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Hrubieszowie. W kwietniu tego roku wziął udział w wyprawie wileńskiej, w lipcu został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Warszawie, a w październiku – do służby wywiadowczej 2 Dywizji Piechoty Legionów.

W końcu lutego 1920 roku został przeniesiony do Grupy Operacyjnej gen. Lucjana Żeligowskiego, później do dowództwa 4 Armii. W połowie sierpnia tego roku działał w Związku Obrony Ojczyzny na Lubelszczyźnie, gdzie wkrótce został instruktorem wywiadowczym w pow. hrubieszowskim i włodzimierskim. Służył w wojsku aż do demobilizacji w listopadzie 1920 roku[2].

Piskorski brał udział w III powstaniu śląskim.

We wrześniu 1939 roku zgłosił się po raz czwarty ochotniczo do wojska[3]. Otrzymał przydział do 21 pułku Ułanów Nadwiślańskich[4][5] lub na szefa transportu ŁódźLublin, gdzie brał udział w walkach obronnych[6]. Walczył pod Krasnobrodem. Został internowany przez Armię Czerwoną. Trafił do obozu w Starobielsku, został rozstrzelany w kwietniu 1940 roku w Charkowie[1][7].

Harcerstwo | edytuj kod

Tomasz Piskorski związał się na stałe z harcerstwem w 1911 roku, początkowo jako uczeń w liceum Chrzanowskiego[8] w drużynie skautowej, która później przyjęła nazwę 2 Warszawska Drużyna im. Tadeusza Rejtana. Już jako instruktor harcerski brał udział w zjeździe połączeniowym 1 listopada 1916 roku w Warszawie czterech organizacji skautowych w Związek Harcerstwa Polskiego. W roku 1916 roku wspólnie z legionistą sierżantem Antonim Mańkowskim założył pierwszą drużynę harcerską na terenie Wołomina, łącząc samodzielne zastępy i tworząc 1 Wołomińską Drużynę Harcerską. Do drużyny zwerbowali głównie chłopców z ulicy i rodzin robotniczych. Drużynowym, a po rozrośnięciu się struktury harcerskiej około 1920 roku do hufca – hufcowym był Tomasz Piskorski, uznawany dziś za twórcę Hufca ZHP Wołomin.

W 1918 roku został komendantem 24. drużyny im. Jana Karola Chodkiewicza. W czerwcu 1920 roku w czasie służby wojskowej zorganizował wśród harcerzy w Mińsku Litewskim oddział wywiadowczy. Był hufcowym, a potem zastępcą komendanta Chorągwi Warszawskiej Męskiej. Wizytował obozy drużyn warszawskich, np. obóz 17. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej w Rytrze[9]. Latem 1923 roku był zastępcą komendanta trzeciego kursu instruktorskiego Chorągwi Warszawskiej Męskiej w Mickunach na Wileńszczyźnie (90 uczestników)[10]. W listopadzie 1925 roku został mianowany komendantem Chorągwi Warszawskiej Męskiej. Pełnił tę funkcję do marca 1929 roku.

Organizował i kierował 4 zjazdami starszego harcerstwa.

W kwietniu 1926 roku zorganizował w Sromowcach Niżnych 3. Zjazd Programowy Starszego Harcerstwa i kierował jego obradami. Eugeniusz Sikorski pisze o tym zjeździe:

Zaczęły się coraz bardziej zarysowywać postacie czołowych działaczy ruchu starszoharcerskiego. Byli to: Tomasz i Maria Piskorscy, Sabina Marcinkowska, Jerzy Zawodzki[8].

Był twórcą i następnie kierownikiem kręgu starszoharcerskiego im. Zygmunta Jeża-Miłkowskiego (tzw. Jeżów). W sierpniu 1928 roku zorganizował 4. Zjazd Starszego Harcerstwa w Pieninach[8]. W lipcu 1930 roku był komendantem 5. zjazdu starszoharcerskiego w Kiełpinach. Był przewodniczącym komitetu redakcyjnego pracy zbiorowej „Polacy na Dżembori” (wydanej w 1931 roku), w której zamieścił swój artykuł pod tym samym tytułem. Kierował w sierpniu 1931 roku wyprawą polskiej delegacji na 1. Międzynarodowy Zlot Starszych Skautów (Roversów) w Kantersteg w Szwajcarii.

W kwietniu 1931 roku przewodniczył w Warszawie IV konferencji żeglarskiej, poświęconej zagadnieniom rozwoju żeglarstwa i ustaleniu programu prac na najbliższą przyszłość[11].

…widać było, że ta nowa gałąź wyszkolenia harcerskiego wzbudziła ogromne zainteresowanie i przyciągnęła wielu zwłaszcza starszych harcerzy swoistym urokiem wędrówki żeglarskiej, pełnej przygód i niebezpieczeństw…[12].

Był inicjatorem zbiórki pieniędzy na duży, 100-tonowy żaglowiec harcerski:

…przyboczny Janusz Wolski odczytał przed frontem drużyny odezwę Dha Naczelnika Harcerzy Tomasza Piskorskiego, harcmistrza, w sprawie składania datków przez harcerzy na utworzony Fundusz Żeglarski, z którego ma być zakupiony wielki żaglowiec harcerski, 100 tonowy, służący do celów podróżniczych oraz szkoły żeglarza[13].

W sierpniu 1932 roku był komendantem obozu 6. Zjazdu Starszego Harcerstwa w Garczynie. W 1933 roku został powołany na kierownika Wydziału Starszego Harcerstwa w Głównej Kwaterze Harcerzy[14]. W kwietniu tego roku w czasie zlotu starszoharcerskiego w Starej Miłośnie został wybrany do Rady Starszego Harcerstwa. Jako jej delegat uczestniczył w konferencji Roversów w Jamboree w Gödöllő na Węgrzech, gdzie wygłosił referat o ruchu starszoharcerskim w Polsce. Również w 1933 roku był przewodniczącym Komisji Osobowej przy Głównej Kwaterze Harcerzy.

W tym okresie uczestniczył w ochronie i wyrwaniu ZHP spod wpływów nacjonalistycznych[2]. M.in. wraz z Janem Mauersbergerem należał w kierownictwie Związku do grupy o orientacji piłsudczykowskiej, której celem było ograniczenie klerykalizmu w ZHP i dopuszczenie do udziału w organizacji dzieci i młodzieży mniejszości narodowych[15].

Należał do komitetu organizacyjnego Jubileuszowego Zlotu ZHP w Spale w 1935 roku. Jesienią tego roku przewodniczył zorganizowanej przez siebie ponad stuosobowej wyprawie starszych harcerzy i instruktorów na 2. Międzynarodowy Zlot Roversów na wyspie Ingarö w Szwecji[16].

Był wiceprzewodniczącym warszawskiego Koła Harcerzy z Czasów Walk o Niepodległość.

W 1936 roku opracował komentarz do prawa harcerskiego dla starszych harcerzy, który został przyjęty na 8. Zjeździe Harcerstwa Starszego 24–30 sierpnia 1936 roku nad jeziorem Narocz[11].

W końcu 1936 roku został pełniącym obowiązki Naczelnika Harcerzy. Był nim do początku 1937 roku.

W dniach 5–28 sierpnia 1938 roku Tomasz Piskorski był zastępcą komendanta kursu podharcmistrzowskiego Chorągwi Warszawskiej nad Wigrami. W kursie tym uczestniczył m.in. Jan Bytnar, bohater książki Aleksandra Kamińskiego Kamienie na szaniec. Jan Bytnar wspominał bardzo ciekawe, gorące dyskusje na tematy związane z problematyką społeczną i ekonomiczną, a także i polityczną. Zdobył tam stopień harcerza Rzeczypospolitej[17].

Działalność w OMN, „PET”, Związku Młodzieży Polskiej „ZET” i ZPMD | edytuj kod

W szkole Chrzanowskiego został przyjęty do Organizacji Młodzieży Narodowej (OMN) i wkrótce potem do „PET”.

W czasie studiów został przyjęty do Związku Młodzieży Polskiej „ZET”. Po rozłamie w 1923 roku (w wyniku sprzeciwu wobec przejmowania kontroli nad Związkiem przez Młodzież Wszechpolską) powstał Związek Polskiej Młodzieży Akademickiej, który zwołał pierwszy zjazd w kwietniu 1923 roku. Na zjeździe tym powołano 7-osobowy Centralny Komitet Akademicki, w skład którego wszedł m.in. Piskorski[2].

W 1924 roku wziął udział w III Zjeździe Ogólnym OMN Szkół Wyższych w Lublinie, gdzie został wybrany na przewodniczącego prezydium[18]. Po połączeniu się kilku organizacji w 1927 roku powstał Związek Polskiej Młodzieży Demokratycznej (ZPMD). W czasie Pierwszego Ogólnego Zjazdu ZPMD w Warszawie w grudniu 1927 roku został wybrany do Prezydium Związku[18].

W 1925 roku Piskorski – wraz ze swoją późniejszą żoną – Marią Podgórską reaktywował „PET” (po likwidacji tej organizacji w 1921 roku)[2]

W tym samym roku zainicjował powołanie (w 1926 roku) Związku Seniorów Organizacji Młodzieży Narodowej. Nazwę tę zmieniono w następnym roku na Związek Seniorów OMN i ZPMD. Wszedł również do pierwszego Tymczasowego Zarządu. Przed II Zjazdem organizacji (w 1934 roku) był sekretarzem jej zarządu.

Na przełomie lat 20. i 30. redagował organ ZPMD − kwartalnik „Brzask”[19].

Na II Zjeździe Seniorów OMN i ZPMD w 1934 roku podjęto uchwałę o zorganizowaniu w 1936 roku obchodów 50. rocznicy pierwszego zebrania Warszawskiego Koła ZET-u. Piskorski został referentem organizacyjnym Zjazdu i członkiem Głównego Komitetu Organizacyjnego (uczestników zjazdu było ponad 1000).

Swoje wielkie talenty organizacyjne ujawnił w czasie Zjazdu Jubileuszowego 50-lecia ZET-u jeden z wielkich działaczy organizacji, Tomasz Piskorski[2].

Kierował pracami komisji organizacyjnej, a w jej składzie kilkoma podkomisjami. W 1935 roku Zarząd Główny Seniorów przyjął wytyczne organizacyjne Piskorskiego[18]. Piskorski przygotował na Zjazd Wykaz poległych i zmarłych uczestników ruchu niepodległościowego Młodzieży Narodowej w okresie 1886–1936. Gromadził archiwum ZET-owe, opracował sprawozdanie z Jubileuszowego Zjazdu. Całe archiwum (wraz z kilkunastoma tomami jego dzienników) spłonęło w powstaniu warszawskim.

Uczestnictwo w innych organizacjach | edytuj kod

Zarząd Stowarzyszenia Bratniej Pomocy w 1921 roku. Siedzą: po lewej Tomasz Piskorski – prezes i po prawej – Stanisław Dubois – wiceprezes
  • prezes Bratniej Pomocy w czasie studiów
  • prezes Organizacji Młodzieży Narodowej (OMN) w czasie studiów
  • członek Związku Patriotycznego
  • członek Związku Naprawy Rzeczypospolitej
  • przewodniczący Towarzystwa Wolnej Wszechnicy Polskiej
  • redaktor organu ZPMD „Brzask”
  • wicedyrektor Biura Związku Polaków z Zagranicy (1933 rok)
  • praca w Lidze Morskiej i Kolonialnej w 1935–1938, gdzie wraz z Wiesławem Czermińskim zorganizował Wydział Młodzieżowy i został jego kierownikiem. W ramach prac tego wydziału prowadził szkolenia w urządzanych przez siebie obozach nad morzem (sam był ratownikiem morskim). W 1936 roku opracował sprawozdanie Głównego Komitetu Wykonawczego Święta Morza w 1935 roku
  • po Zjeździe Uczestników Walki o Szkołę Polską w 1936 roku zorganizował – wspólnie z Zofią Wańkowicz i Stefanem Szwedowskim – komitet, który zebrał dość znaczną sumę na rzecz polskich szkół w Bytomiu i Cieszynie, które wtedy leżały poza granicami Polski.

Twórczość | edytuj kod

Książki | edytuj kod

  • Polacy na Dżembori. Wspomnienia z Międzynarodowego Zlotu Skautowego w Arrowe Parku pod Birkenhead Anglia 1929 r. Wydawnictwo zbiorowe pod redakcją komitetu w składzie: przewodniczący Tomasz Piskorski, członkowie – Eugeniusz Ryszkowski i Eugeniusz Konopacki. Warszawa 1931. Nakładem Komendy Wyprawy Polskiej na Dżembori. Druk. St. Niemiry Syn i S-ka[20]
  • W przededniu ofensywy harcerskiej na młodzież. Wytyczne pracy Głównej Kwatery Harcerzy na rok 1934 (1933)
  • Komitet Wychowania Narodowego Młodzieży Polskiej z zagranicy przy Radzie Organizacyjnej Polaków z Zagranicy (1933)[21]
  • Książka o Polsce dla młodzieży polskiej zagranicą (1934)
  • Krąg Starszoharcerski. Wskazania organizacyjne, metodyczne i programowe (Biblioteczka Starszoharcerska 1935)
  • Konstytucja 1935 r. a t.zw. tytuły rodowe (1936)
  • XV-lecie Starszego Harcerstwa (Katowice 1936)
  • Katalog prasy skautowej (1937, wydana w 3 językach)
  • W pięćdziesiątą rocznicę powstania „Zetu”. Sprawozdanie ze Zjazdu Uczestników Ruchu Niepodległościowego Związku Młodzieży Polskiej („Młodzieży Narodowej”) 28 i 29 IX 1936 w Warszawie (1937).

Inne | edytuj kod

  • Zjazd Lubelski OMN w roku 1924, w: Akademicka Młodzież Demokratyczna w Lublinie w latach 1920–1930, Lublin, 11 maja 1930.
  • W sprawie bibliografii harcerskiej, w: Harcerstwo. Organ Naczelnictwa Związku Harcerstwa Polskiego, Warszawa, Rok I, nr 4 (grudzień 1934)
  • Sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Seniorów Organizacji Młodzieży Demokratycznej Szkół Wyższych 1926–1934 (1934)
  • Redakcja i wstęp do pracy Ingarö − Wyspa Braterstwa: Wspomnienia z wyprawy polskiej na 2-gi Światowy Zlot Roversów na Ingarö w Szwecji w 1935 r. Wacława Błażejewskiego (1936)[22]
  • Wykaz poległych i zmarłych uczestników ruchu niepodległościowego Młodzieży Narodowej (członków Związku Młodzieży Narodowej „Zet”), Organizacji „Przyszłość-Pet” i innych stopni organizacyjnych w okresie lat 1866–1936 (Warszawa 1936)
  • Wspomnienie pośmiertne o Kazimierzu Stańczykowskim (1901–1937) (Warszawa 1937)
  • Niepełny wykaz członków Związku Młodzieży Polskiej ZET i Związku Patriotycznego oraz organizacji pochodnych starszego społeczeństwa, „Przyszłość” − ZET, Organizacja Młodzieży Narodowej Szkół Wyższych i Średnich OMNSW, OMNSŚ, Grupy Narodowe, Związek Młodej Polski, Związek Rad Ludowych i inne ekspozytury zewnętrzne w okresie 1889–1966 (razem z Z. Dłużewską-Kańską i S. Szwedowskim), maszynopis w posiadaniu Tadeusza W. Nowackiego[23]
  • Słownik ruchu zetowego (razem ze S. Szwedowskim i Z. Dłużewską-Kańską), maszynopis w posiadaniu Tadeusza W. Nowackiego[23].

Awanse | edytuj kod

Ostatnia pocztówka od Tomasza Piskorskiego z obozu dla internowanych w Starobielsku z 12 lutego 1940 roku Symboliczny grób Piskorskiego, gdzie leżą również jego żona i córki Uroczystość posadzenia Dębu Pamięci dla uhonorowania Tomasza Piskorskiego. Dąb sadzą Tomasz Chlebowski (po lewej), wnuk Tomasza Piskorskiego i Waldemar Miśko, burmistrz Karlina

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Życie rodzinne | edytuj kod

Ożenił się z Marią z Podgórskich (1906–1980) w 1928 roku. Zamieszkali przy ul. Nowy Zjazd 3 m. 5 w Warszawie[31], tel. 2-53-97[32]. Mieli 2 córki:

Po śmierci | edytuj kod

Symboliczny grób

W latach 60. powstał na warszawskich Starych Powązkach symboliczny grób Tomasza Piskorskiego (kwatera 18-1-1)[33]. W grobie tym zostały również pochowane:

  • w 1980 roku – Maria Piskorska
  • w 1983 roku – Anna Piskorska-Chlebowska
  • w 2010 roku – Katarzyna Piskorska.
Drużyny harcerskie im. Tomasza Piskorskiego
  • Starszoharcerska drużyna 10 DSH Con-cordia im. Tomasza Piskorskiego w Sejnach[34] rozwiązana 18 grudnia 2008 roku[35].
Tablice poświęcone Tomaszowi Piskorskiemu
 Osobny artykuł: Dąb Pamięci.

Na terenie szkoły podstawowej im. Macieja Rataja w Karwinie 18 września 2012 roku posadzono Dąb Pamięci dla uhonorowania Tomasza Piskorskiego.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Lista Katyńska. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-10)].
  2. a b c d e f Tadeusz W. Nowacki (przewodniczący zespołu i redaktor naczelny): ZET w walce o niepodległość i budowę państwa − szkice i wspomnienia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996. ISBN 83-01-12142-4.
  3. a b Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011, s. 158. ISBN 978-83-7510-814-9.
  4. Wykaz akt ewidencyjnych jeńców wojennych, którzy opuścili obóz NKWD w Starobielsku, kopia w zbiorach Ośrodka KARTA – sygnatura STAR -/2509.
  5. a b Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934, s. 125 .
  6. Wacław Błażejewski: Piskorski Tomasz Henryk. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 26. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1981, s. 561–563.
  7. Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu, Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Instytut Wydawniczy „PAX”, 1991, s. 471. ISBN 83-211-1408-3.
  8. a b c Eugeniusz Sikorski: Szkice z dziejów harcerstwa polskiego w latach 1911-1939. Warszawa: Interpress, 1989, s. 16. ISBN 83-223-2240-2.
  9. Zygmunt Syrokomski: Wspomnienie „Harcerze z Władysława IV”. [dostęp 2010-11-12].
  10. Marian Miszczuk. Naczelnik Adolf Zbigniew Heidrich (1899–1983), biografia harcerska – cz. II. „Skaut, harcerskie pismo historyczne”. 4 (30), s. 4, październik 2012. Tarnów. ISSN 1898-7729
  11. a b Maria Appelt: Pod żaglami „Grażyny” − Relacje i wspomnienia. T. Zeszyt 4. Poznań: Związek Harcerstwa Polskiego, Komenda Chorągwi Wielkopolskiej im. Powstańców Wielkopolskich 1918/19, Sprawozdania Komisji Historycznej, 1997, seria: III − Wspomnienia. ISSN 0239-8273.
  12. Wacław Błażejewski: Z dziejów harcerstwa polskiego (1910–1939). Warszawa: MAW, 1985. ISBN 83-203-1714-2.
  13. Kroniki Harcerzy-Wodniaków cz. II. 2008. [dostęp 2010-05-17].
  14. Historia harcerstwa przedwojennego na stronie ZHR. [dostęp 2014-09-11].
  15. Bartosz Zawisza: Wolne Harcerstwo i jego wpływ na lewicowe nurty w ruchu harcerskim w dwudziestoleciu międzywojennym. lewicowo.pl. [dostęp 2014-09-11].
  16. pwd. Kazimierz Golec: Harcerstwo Starsze w Drugiej Rzeczypospolitej. [dostęp 2010-05-17].
  17. Wspomnienie o Janie Bytnarze na stronie ZHR. [dostęp 2010-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-11)].
  18. a b c Józef Pietrusza (red.): Związek Polskiej Młodzieży Demokratycznej podczas II Rzeczypospolitej i II wojny światowej. Kraków: Mała Poligrafia Redemptorystów w Tuchowie, 1998. ISBN 83-87171-02-6.
  19. Mieczysław Peszczyński. Przyczynki do historii Zetu akademickiego lat trzydziestych. „Zeszyty Historyczne”. 69, s. 3–21, 1984. Paryż: Instytut Literacki. ​ISBN 2-7168-0051-0​. 
  20. hm. Wojciech Hausner: Pobudka – pismo instruktorskie ZHR, Baden-Powella sen na jawie …. [dostęp 2010-05-17].
  21. Elżbieta Kieszczyńska: Księgozbiór biblioteki Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce, cz. I.. Nowy Dziennik (Polish Daily News), 2010-01-14. [dostęp 2010-05-17].
  22. BiblioNETka, serwis rekomendujący książki. [dostęp 2010-05-17].
  23. a b Tadeusz W. Nowacki: Młodzież tworzy historię − Zwycięska walka młodzieży o szkołę polską 1901–1917. Warszawa: Studio Wydawnicze Familia, 2008. ISBN 83-914861-5-X.
  24. Charków Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojskowego. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  25. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 r. w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie – nie ogłoszona w dzienniku Urzędowym MON
  26. Lista oficerów mianowanych na wyższy stopień. [dostęp 2016-02-12].
  27. M.P. z 1938 r. nr 177, poz. 323 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94).
  28. TomaszT. Sikorski TomaszT., Z krzyżem harcerskim w bój 1914–1921, Wybrane pamiątki, wyd. 1, Warszawa: SIKORSKY, Tomasz Sikorski, Oficyna Pamiątki Przeszłości, 2018, s. 195, ISBN 978-83-935946-4-1 .
  29. M.P. z 1939 r. nr 57, poz. 100 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
  30. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 298 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
  31. Pisane miłością. Losy wdów katyńskich. T. II. Gdynia: ASP Rymsza, 2001, s. 517-525. ISBN 83-914184-3-X.
  32. Łoza (red): Czy wiesz kto to jest?. T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 576.Sprawdź autora:1.
  33. Jerzy Waldorff (red.): Cmentarz Powązkowski w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 86. ISBN 83-03-00758-0.
  34. Szkoła z klasą. [dostęp 2010-05-15].
  35. Rozkaz L12 Komendantki Hufca Suwałki im. Tadeusza Lutostańskiego phm. Lidii Żyniewicz. [dostęp 2010-12-13].

Bibliografia | edytuj kod

  • Grzegorz Nowik: Straż nad Wisłą. T. 1–3. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2001. ISBN 83-88794-55-8.
  • Eugeniusz Sikorski: Szkice z dziejów harcerstwa polskiego w latach 1911–1939. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1989. ISBN 83-223-2240-2.
  • JanuszJ. Wojtycza JanuszJ. (red.), Harcerski Słownik Biograficzny, t. 3, Warszawa: Muzeum Harcerstwa – Marron Edition, 2012, s. 157–160, ISBN 978-83-932229-2-6 .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tomasz Piskorski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy