Topola włoska


Topola włoska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Topola włoska (Populus nigra L. 'Italica') – wyhodowana odmiana topoli czarnej[2], uzyskana w XVIII wieku w Lombardii we Włoszech. Jest uprawiana na terenie całej Europy.

Spis treści

Morfologia | edytuj kod

Pokrój
Drzewo ma zwarty pokrój[3]. Dorasta do 43 m wysokości[4], w Polsce do 36 m[5]. Drzewo bardzo smukłe, z gałęziami skierowanymi niemal pionowo ku górze.
Pędy
Gałązki jasnożółte do szarożółtawych. Młode gałązki nie mają listewek korkowych. Kora ciemnobrunatna, na starszych egzemplarzach prawie czarna, głęboko spękana. liście długopędowe
Liście
Pąki podługowatojajowate, stożkowe, duże do około 1,4 cm. Liście długości 5-10 cm, długo zaostrzone, u nasady słabo sercowate, brzegiem karbowano-piłkowane, nagie[3]. Zwykle występują w gęstym skupieniu[3]. Gdy są młode, mają zielono-czerwonawy kolor, z czasem robią się ciemnozielone, z mocnym połyskiem, spodem jasnozielone.
Kwiaty
Bardzo podobne do tych u topoli czarnej. U nasady objęte kubkowatym wyrostkiem, dwupienne, zebrane w kotki. Przysadki kwiatowe czerwone, porozcinane. Pylniki pręcików czerwone, znamiona słupków żółte. Ukazują się w połowie wiosny. Nie mają puchu[3].
Owoce
Torebka pękająca 2 klapami. Nasiona opatrzone puchem.

Biologia | edytuj kod

Topola włoska "Teletopcia" z Radomska - pomnik przyrody

Jest krótkowieczna – żyje do 100 lat (ale zwykle zaczyna obumierać w wieku 20-30 lat). Rośnie bardzo szybko (2,5 m/rok). Kwitnie od marca do kwietnia, przed rozwojem liści. Nasiona dojrzewają w maju, są lekkie, roznoszone przez wiatr. Często rozmnaża się z odrostów.

Zmienność | edytuj kod

Odmiany uprawne[3]:

  • 'Lombardy Gold' – o przysadzistym pokroju i jaśniejszym zabarwieniu liści.
  • 'Plantierensis' – młode pędy są drobno owłosione. Gałęzie pokryte są małymi przetchlinkami. Latem daje balsamiczny zapach, jednak nie tak intensywny jak u topól z sekcji Tacamahaca. Pokrój szerokokolumnowy.
  • 'Foemina' - kultywar żeński o odwrotnie stożkowatym pokroju.

Zastosowanie | edytuj kod

Roślina ozdobna: Używana głównie do nasadzeń przy drogach i w parkach. Ostatnio już zaprzestano jej nasadzeń przy drogach i jest z nich stopniowo usuwana, gdyż wiatry łatwo ją łamią, co stwarza zagrożenie dla pojazdów i ludzi.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Vascular Plants of Poland - A Checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 1995. ISBN 83-85444-38-6.
  3. a b c d e Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 154. ISBN 978-83-7073-643-9.
  4. Black poplar on the banks of the Gave de Pau près de la route de Lugagnan, Lourdes, Hautes-Pyrénées, France (ang.). Monumental trees, 2019-09-12. [dostęp 2020-05-24].
  5. Topola włoska (Populus nigra 'Italica'). mojedrzewa.pl. [dostęp 2020-05-24].

Bibliografia | edytuj kod

  1. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
  2. Topola włoska (pol.). [dostęp 6 marca 2009].
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Topola włoska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy