Tor wodny Świnoujście–Szczecin


Tor wodny Świnoujście–Szczecin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Północny fragment farwateru szczecińskiego: port morski na Świnie i Kanał Mieliński w Świnoujściu Kanał Piastowski Brama torowa nr 1 Statki na torze wodnym Szczecin-Świnoujście widok w kierunku Roztoki Odrzańskiej z lewej wyspa Chełminek Brama torowa nr 4

Tor wodny Świnoujście–Szczecin[1][2] – stanowi sztuczną drogę wodną o długości 67,35 km[1]. Prowadzi od pławy podejściowej na kotwicowisku w Zatoce Pomorskiej przez Świnę w Świnoujściu, Kanał Mieliński, Kanał Piastowski, Zalew Szczeciński, Roztokę Odrzańską, Odrę (Szeroki Nurt, Domiążę) do portu morskiego w Szczecinie.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki toru sięgają końca XVII wieku. Właściwe prace rozpoczęły się dopiero ok. 1875 roku i prowadzone były w kilkunastu etapach. Najpierw powstał Kanał Piastowski – przekop o długości ok. 2,5 Mm przez południowo-wschodnią część wyspy Uznam omijając w ten sposób mielizny górnej, tzw. Starej Świny. Prace zakończono w 1880, a do 1895 głębokość toru osiągnęła ok. 6 m. W 1889 podjęto decyzję o pogłębieniu toru do 8 m również na Zalewie Szczecińskim. Na Roztoce Odrzańskiej musiano usunąć 2 kamieniste rafy, z których usypano wyspę Chełminek. Prace ukończono w 1900 roku[potrzebny przypis].

Do 1911 roku zrealizowano projekt Kanału Mielińskiego w Świnoujściu. Urobek z budowy i pogłębiania toru wyrzucano na przyległe pola, w miejscowościach nad Zalewem, w ten sposób wyrefulowywano biały piasek i powstały plaże. W roku 1928 oddano odcinek przez Roztokę Odrzańską, głębokość toru osiągnęła ok. 8,5 m. Po 1931 oddano do użytku cztery bramy torowe na Zalewie, latarnie, staw i pław zasilano płynnym gazem. Bramy wytyczyły dokładnie drogę toru dla żeglugi. W 1935 głębokość toru osiągnęła ok. 9,5 m[potrzebny przypis].

Współcześnie uruchomiono system kontroli radarowej VTS zapewniający stały monitoring i kontrolę ruchu. Systematycznie prowadzi się pogłębianie toru.

Dane eksploatacyjne | edytuj kod

Licząc od główek falochronu centralnego w kierunku południowym tor wodny Świnoujście–Szczecin ma długość 67,35 km[1].

  • Długość wynosi ok. 38 Mm.
  • Szerokość wynosi ok. 250 m
  • Klasa drogi wodnej Vb klasa – > 3000 t
  • Liczby:

Infrastruktura morska wzdłuż toru wodnego Świnoujście–Szczecin | edytuj kod

Wzdłuż toru wodnego Świnoujście–Szczecin zlokalizowane są następujące porty: Świnoujście, Trzebież, Stepnica, Police, Szczecin, a w rejonie toru – port morski Nowe Warpno.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e §3. ust. 1d) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 733)
  2. (§5. pkt 31) Przepisy portowe) Zarządzenie Nr 3 Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z dnia 26 lipca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2013 r., poz. 2932)

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tor wodny Świnoujście–Szczecin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy