Torcuato Fernández-Miranda


Torcuato Fernández-Miranda w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Torcuato Fernández-Miranda y Hevia (ur. 10 listopada 1915 w Gijón, zm. 18 czerwca 1980 w Londynie[2]) – hiszpański polityk[3], uczestnik wojny domowej w randze porucznika, profesor prawa politycznego na Uniwersytecie Complutense w Madrycie, pracownik Uniwersytetu w Oviedo (1947−1951) i jego rektor (1951−1953)[1], sekretarz generalny Ruchu Narodowego (1969−1974)[3], opiekun i nauczyciel księcia Jana Karola (1970−1975[4]), wicepremier w rządzie Luisa Carrero Blanco (1973) i tymczasowy premier po jego zabójstwie (1973), po koronacji Jana Karola najbliższy współpracownik króla w pokojowej transformacji demokratycznej, przewodniczący parlamentu (1975−1977) i Rady Królestwa, doprowadził do mianowania premierem Adolfo Suáreza[3], zrezygnował z życia publicznego w 1977 roku.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Fernández-Miranda y Hevia, Torcuato (1915-1980). (hiszp.). Biografias.com. [dostęp 2014-05-07].
  2. a b c d e f Torcuato Fernández-Miranda Hevia (hiszp.). buscabiografias.com. [dostęp 2014-05-07].
  3. a b c d e Torcuato Fernández-Miranda (hiszp.). Biografías y Vidas. [dostęp 2014-05-07].
  4. Maciej Stasiński. Grabarze Hiszpanii generała Franco. „Ale historia”. 14/2014 (116), s. 14−15, 2014-04-07. Agora SA (pol.). 
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Torcuato Fernández-Miranda" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy