Trening autogenny


Trening autogenny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trening autogenny Schultza (gr. auto – sam i genesis – powstanie) to popularna nazwa techniki relaksacji neuromięśniowej[1], polegającej na wywołaniu poprzez autosugestię doznań podobnych do stanu hipnozy oraz wewnętrznej medytacji.

System ćwiczeń opracował i opublikował w 1932 Johannes Schultz[2], korzystając z metod stosowanych w jodze oraz medytacji zen[1], bez ich mistyczno-religijnego aspektu. Uczeń Schultza i kontynuator jego badań nad terapią autogenną, Dr. Wolfgang Luthe, rozpowszechnił metodę w USA oraz Kanadzie. Terapeutyczne oddziaływanie TA badał także twórca Katedry Psychoterapii Collegium Medicum UJ, Jerzy Aleksandrowicz. W autogenii człowiek znajduje się pod wpływem własnego oddziaływania[potrzebny przypis].

Spis treści

Zastosowanie | edytuj kod

Trening autogenny ma zastosowanie w leczeniu wspomagającym przy nerwicach i zaburzeniach psychosomatycznych, dolegliwościach hormonalnych, w zaburzeniach neurologicznych, foniatrycznych, położnictwie, stomatologii i przy drobnych zabiegach chirurgicznych. Elementy TA są wykorzystywane w pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo w przedszkolach[potrzebny przypis].

Elementy treningu autogennego | edytuj kod

Trening autogenny składa się z sześciu (sugerowanych) elementów, które następują po sobie:[potrzebny przypis]

  • uczucie ciężaru,
  • uczucie ciepła,
  • regulacja pracy serca,
  • regulacja swobodnego oddychania,
  • uczucie ciepła w splocie słonecznym (brzuchu),
  • uczucie chłodu na czole.

Początkowo ćwiczenia nie powinny być długie (3-5 minut – tylko uczucie ciężaru, później do 10 minut – uczucie ciężaru i ciepła, finalnie 15-20 – wszystkie elementy).

Relaksacja autosugestywna obejmuje grupy reakcji: umiejętność przyjęcia odpowiedniej postawy – stan bierności, koncentracji na organizmie i sterowania organizmem.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b PawełP. Zieliński PawełP., Wielokulturowe źródła metod i technik relaksacyjnych stosowanych w edukacji, [w:] KazimierzK. Rędziński, IwonaI. Wagner (red.), Wielokulturowość w przestrzeni edukacyjnej, 2007 .
  2. Johannes Heinrich Schultz: Das Autogene Training (inf. na books.google.pl) (niem.). Entwicklung der Psychiatrie. [dostęp 2017-01-06].

Bibliografia | edytuj kod

  1. GerhardG. Leibold GerhardG., Hipnoza i autosugestia, ElżbietaE. Kaźmierczak (tłum.), WitoldW. Leder (tłum.), Warszawa: J&BF, 1997, ISBN 83-907369-3-4, OCLC 830128018 .
  2. ClausC. Derra ClausC., Trening autogenny dla każdego, PawełP. Wieczorek (tłum.), Warszawa: Amber, 2005, ISBN 83-241-2295-8, OCLC 749838789 .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna:Encyklopedia internetowa:
Na podstawie artykułu: "Trening autogenny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy