Tritlenek diglinu


Tritlenek diglinu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tritlenek diglinu (nazwa Stocka: tlenek glinu(III), zwyczajowo tlenek glinu), Al2O3nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym glin występuje na III stopniu utlenienia. Występuje w wielu odmianach polimorficznych, z których najważniejsze to:

  • α-Al2O3 (korund) – postać najtrwalsza, odznaczająca się dużą twardością (9 stopień w skali Mohsa). Temperatura topnienia 2053[3]–2072[4] °C, a wrzenia 2980[4]–ok. 3000[3] °C (dla korundu naturalnego temperatura topnienia wynosi 2015 ± 15 °C, a wrzenia 2980 ± 60 °C[4]). Dobrze przewodzi ciepło, jest odporna na działanie czynników chemicznych, nierozpuszczalna w kwasach. Powstaje podczas prażenia do 1000 °C odmiany γ. Stosowana do wytwarzania materiałów szlifierskich (szmergiel) i ogniotrwałych.
  • γ-Al2O3 – biały, higroskopijny proszek, nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w mocnych kwasach. Otrzymywany przez łagodne prażenie wodorotlenku glinu. Ma właściwości amfoteryczne, z alkaliami tworzy gliniany (np. NaAlO2). Jest surowcem do otrzymywania metalicznego glinu metodą elektrochemiczną.

Znane są również formy η, χ, δ i θ, różniące się właściwościami i budową krystaliczną[5]. Tak zwany tlenek aluminium β jest w rzeczywistości glinianem sodu o wzorze NaAl11O17[6].

Wytwórstwo przemysłowe | edytuj kod

Podstawową rudą aluminium, z której uzyskiwany jest tlenek glinu, są boksyty. Tak uzyskany tlenek glinu może służyć do produkcji aluminium.

Największym producentem tlenku glinu na świecie jest korporacja Alcoa; za nią plasują się Alcan i Rusal. Największymi wytwórcami aluminium są połączone Rio Tinto i Alcan, a kolejnymi Rusal i Alcoa[7].

W Polsce Jerzy Grzymek opracował metodę spiekowo-rozpadową (zwaną metodą Grzymka), w której do wytwarzania tlenku glinu oraz cementu portlandzkiego wykorzystuje się tylko surowce krajowe z pominięciem boksytów[8].

Inne tlenki glinu | edytuj kod

Oprócz tlenku glinu(III) znane są również (rzadko spotykane):

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Tritlenek diglinu (nr 06285) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2012-08-11]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  2. Tritlenek diglinu (nr 06285) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2012-08-11]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  3. a b CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 4-2.
  4. a b c CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 73. Boca Raton: CRC Press, 1993, s. 4-36.
  5. GianlucaG. Paglia GianlucaG., Determination of the Structure of γ-Alumina using Empirical and First Principles Calculations Combined with Supporting Experiments, Curtin University of Technology, 2004 [dostęp 2012-08-11] .
  6. Arnold Frederic Holleman: Inorganic chemistry. San Diego: Academic Press, 2001. ISBN 0-12-352651-5.
  7. Aluminium. Gimme smelter. Are more big deals ahead?, The Economist, 19 lipca 2007 [dostęp 2012-08-11]  (ang.).
  8. Kosacka 1975 ↓, s. 197-200.
  9. C. Dohmeier, D. Loos, H. Schnöckel. Aluminum(I) and Gallium(I) Compounds: Syntheses, Structures, and Reactions. „Angewandte Chemie International Edition”. 35 (2), s. 129–149, 1996. DOI: 10.1002/anie.199601291
  10. D.C. Tyte. Red (B2Π–A2σ) Band System of Aluminium Monoxide. „Nature”. 202, s. 383 i 384, 1964. DOI: 10.1038/202383a0

Bibliografia | edytuj kod

  • Elżbieta Kosacka. "Metoda spiekowo-rozpadowa J. Grzymka wytwarzania tlenku glinu i cementu z surowców krajowych". „Przegląd Geologiczny”, s. 197-200, 1974. Warszawa. 


Kontrola autorytatywna (związek chemiczny):
Na podstawie artykułu: "Tritlenek diglinu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy