Troilos


Troilos w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Troilos (także Trojlos, Troilus, gr. Τρωίλος) – w mitologii greckiej najmłodszy syn Hekabe i Priama[1] lub – według innej wersji mitu – Apollona[1][2], który przyszedł do Hekabe pod postacią Priama. Według przepowiedni Troja nigdy nie zostałaby zdobyta, gdyby Troilos dożył dwudziestu lat[1]. Achilles przygotował więc zasadzkę przy wodopoju w okolicach bramy Skajskiej, gdzie młodzieniec towarzyszył swojej siostrze Poliksenie lub sam przybył napoić konie. Troilos umknął przed herosem i schronił się w świątyni Apollona lub u stóp Palladionu jednak Achilles dopadł chłopca, zabił go i uciął mu głowę. Apollon poprzysiągł Achillesowi zemstę[potrzebny przypis]. Według innej wersji mitu Trojanin został złożony przez Achillesa w ofierze[1]. W kolejnym wariancie młodzieniec schronił się w świątyni Apollona Tymbrejskiego, aby ukryć się przed zakochanym w nim Achillesem, który po nieudanych próbach nakłonienia go do wyjścia zabił go w gniewie włócznią[1].

Troilos jest tylko raz wspomniany przez Homera jako znakomity jeździec[3]. Był tytułowym bohaterem niezachowanej tragedii Sofoklesa[1]. Scena jego śmierci była często przedstawiana w malarstwie wazowym i ściennym[4].

W literaturze średniowiecznej historia o Troilosie została znacznie przekształcona, a na pierwszy plan wysunął się wątek miłosny. Troilos pojawia się w Powieści o Troi Benoît de Sainte-Maure’a i w poemacie Boccaccia Filostrato. Na tym ostatnim wzorował się Geoffrey Chaucer pisząc poemat Troilus i Criseyda[5][6]. William Szekspir podjął temat w sztuce Troilus i Kresyda[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Grimal 1997 ↓, s. 353.
  2. por. Apd. Bibl. III 12,5
  3. Hom. Il. XXIV, 257
  4. Kerényi 1997 ↓, s. 574.
  5. Kydryński 1978 ↓, s. 330.
  6. a b Kopaliński 2002 ↓, s. 376-377.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Troilos" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy