Trwały nośnik


Trwały nośnik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trwały nośnik (ang. durable media) – materiał lub urządzenie umożliwiające przechowywanie informacji przez czas niezbędny, wynikający z charakteru oraz celu ich sporządzenia lub przekazania – przechowywanie zawartych na nim informacji w sposób uniemożliwiający ich zmianę lub pozwalający na odtworzenie informacji w wersji i formie, w jakiej zostały sporządzone lub przekazane[1][a].

Spis treści

Trwały nośnik w praktyce | edytuj kod

W celu spełnienia definicji trwały nośnik informacji musi spełniać więc 3 kryteria: trwałości, dostępności i integralności.

Zaliczane do trwałych nośników | edytuj kod

  • papier z wydrukiem komputerowym, jeśli cechy jakościowe papieru i tuszu pozwolą na odczytanie zawartości wydruku do końca okresu wymaganego do przechowywania danych[2],
  • dyski optyczne (CD-ROM-y) oraz inne nośniki komputerowe, które umożliwiają jednokrotne zapisanie danych i wielokrotne ich odczytywanie (np. mikrofilmy)[2],
  • dokumenty podpisane elektronicznie z wykorzystaniem podpisu cyfrowego, który zapewnia:
    • autentyczność pochodzenia, dającą pewność co do autorstwa dokumentu,
    • niezaprzeczalność, utrudniającą wyparcie się autorstwa lub znajomości treści dokumentu,
    • integralność, pozwalającą wykryć nieautoryzowane modyfikacje dokumentu po jego podpisaniu,
  • macierze WORM[3],
  • dokumenty wysyłane w formie PDF[3]
  • usługa Krajowej Izby Rozliczeniowej oparta o sieci blockchain[4][5]

Niezaliczane do trwałych nośników | edytuj kod

  • poczta elektroniczna – nie jest nośnikiem informacji, o którym mowa w ww. definicji, jednakże np. w uzasadnieniu projektu ustawy o prawach konsumenta jest komentarz mówiący o tym, że przy komunikowaniu się poprzez pocztę elektroniczną przekazywane informacje mogą być utrwalane na trwałych nośnikach, np. na serwerze spełniającym wymogi trwałości nośnika danych,
  • stronę internetową .[2]

Ustawodawstwo | edytuj kod

Pojęcie trwałego nośnika zostało zdefiniowane m.in. w następujących polskich aktach prawnych:

  • ustawa z 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (tzw. „ustawa deweloperska”)[6],
  • ustawa z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim[7],
  • ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych[8],
  • rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych (uchylone w 2012 r.),
  • ustawa z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (wejście w życie 25 grudnia 2014 r.)[9],

oraz w prawie Unii Europejskiej:

  • dyrektywa MiFID – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Europy 2004/39/WE z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych (skrót od ang. Markets In Financial Instruments Directive),
  • dyrektywa PSD – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Europy 2007/64/WE z 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (skrót od ang. Payment Services Directive),
  • pojęcie trwałego nośnika informacji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE (np. wyrok z 27 stycznia 2010 r. 2010/C 305/09).

Uwagi | edytuj kod

  1. Definicja nieznacznie różni się w niektórych aktach prawnych, np. według planowanej ustawy o prawach konsumenta jest to „materiał lub urządzenie umożliwiające konsumentowi lub przedsiębiorcy przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego, w sposób umożliwiający dostęp do informacji w przyszłości przez czas odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i które pozwalają na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci”.

Przypisy | edytuj kod

  1. Art. 3 ustawy z 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego
  2. a b c Trwały nośnik, Prawa konsumenta, 29 września 2014 [dostęp 2020-10-27]  (pol.).
  3. a b O co chodzi z popularnym ostatnio trwałym nośnikiem? – Związek Przedsiębiorstw Finansowych w Polsce [dostęp 2020-10-27]  (pol.).
  4. Trwały nośnik oparty na blockchainie! – CryptoNews, www.cryptonews.pl [dostęp 2020-10-27] .
  5. Technologia blockchain w ubezpieczeniach. LINK4 wdraża trwały nośnik z KIR i Coinfirm, Krajowa Izba Rozliczeniowa, 20 kwietnia 2020 .
  6. Dz.U. z 2019 r. poz. 1805
  7. Dz.U. z 2019 r. poz. 1083
  8. Dz.U. z 2020 r. poz. 794
  9. Dz.U. z 2020 r. poz. 287
Na podstawie artykułu: "Trwały nośnik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy