Tupac Amaru


Tupac Amaru w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tupac Amaru (ur. 1545, zm. 24 września 1572) – ostatni, dziewiętnasty król i przywódca Inków (Sapa Inca). Uwięziony i stracony (przez ścięcie) przez Hiszpanów.

Jego ojcem był Manco Inca, kapłan, zdecydowany przeciwnik chrześcijaństwa. W 1571 po śmierci brata Titu Cusi Tupac Amaru objął przywództwo nad Inkami i prowadził partyzancką walkę z Hiszpanami.

Dwieście lat po śmierci Tupaca Amaru jego imię przyjął uznawany za jego potomka José Gabriel Condorcanqui, który jako Tupac Amaru II, podobnie jak przodek, stanął na czele antyhiszpańskiego powstania.

Bibliografia | edytuj kod

  1. Jarosław Wojtczak: Powstanie Tupaka Amaru. Warszawa: Wydawnictwo Attyka, 2007. ISBN 978-83-7452-017-1.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tupac Amaru" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy