Tyson Fury


Tyson Fury w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tyson Luke Fury (ur. 12 sierpnia 1988 w Manchesterze) – angielski pięściarz wagi ciężkiej, aktualny mistrz świata wagi ciężkiej federacji WBC oraz linearny mistrz świata wagi ciężkiej. Jest również posiadaczem pasa magazynu „The Ring”. Były mistrz świata organizacji WBO, IBO, IBF oraz były superczempion WBA; były mistrz Wielkiej Brytanii w wadze ciężkiej a także były mistrz federacji CBC. Przy wzroście 206 cm, ma zasięg ramion 216 cm.

Spis treści

Kariera amatorska | edytuj kod

W 2006 zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Świata Juniorów w Agadirze w Maroku, a w 2007 złoty medal Juniorów Unii Europejskiej w Warszawie oraz srebrny Mistrzostw Europy Juniorów w Somborze w Serbii.

Kariera zawodowa | edytuj kod

Mierzący 206 cm o zasięgu ramion 216 cm Brytyjczyk zadebiutował na zawodowym ringu 6 grudnia 2008 w Nottingham, wygrywając przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie z Węgrem Belem Gyongyosi′em (3-9-2) w sześciorundowym pojedynku.

20 kwietnia 2013 w Madison Square Garden walczył z byłym mistrzem świata w kategorii junior ciężkiej Steve'em Cunninghamem (25-5-0), pokonując go przez nokaut w siódmej rundzie[1]. Dzięki tej wygranej Fury zagwarantował sobie drugie miejsce w rankingu IBF[2].

15 lutego 2014 w Copper Box w Londynie wygrał przez techniczny nokaut z Amerykaninem Joey′m Abellem (29-7-0) w czwartej rundzie.

29 listopada 2014 w londyńskim ExCeL London pokonał przez techniczny nokaut Derecka Chisorę (20-4-0) w dziesiątej rundzie[3].

28 lutego 2015 na gali w londyńskiej O2 Arena pokonał przed czasem Christiana Hammera (17-3, 10 KO). Po ósmej rundzie pojedynek został poddany przez Rumuna[4].

Walka z Wołodymyrem Kłyczko | edytuj kod

28 listopada 2015, po pokonaniu ukraińskiego superchampiona Wołodymyra Kłyczko, został mistrzem świata kategorii ciężkiej organizacji IBF, WBO, WBA i IBO. Anglik wygrał jednogłośnie na punkty stosunkiem głosów 115-112, 116-111 i 115-112. Jego waga przed walką wynosiła 112 kg[5].

Fury odmówił spotkania z oficjalnym pretendentem z ramienia IBF Wiaczesławem Głazkowem (21-0-1, 13 KO), wybierając rewanż z Kliczką, za co został pozbawiony tytułu w zaledwie dziesięć dni po jego zdobyciu. Rewanż z Ukraińcem został zaplanowany na 9 lipca 2016 w Manchesterze, jednak nie doszło do niego z powodu kontuzji kostki Fury'ego w czerwcu[6]. Ostatecznie Fury postanowił oddać bez walki zdobyte pasy, nie przystępując do walki rewanżowej z powodu problemów z alkoholem i narkotykami[7].

9 czerwca 2018 w Manchester Arena w Manchesterze zwycięsko powrócił na ring po dwuipółrocznej przerwie, wygrywając przez RTD w czwartej rundzie z Albańczykiem Seferem Seferim (23-1, 21 KO).

18 sierpnia 2018 w Belfaście w swojej drugiej walce po powrocie na ring pokonał na punkty Włocha Francesco Pianetę (35-4-1, 21 KO). Sędzia wypunktował tę walkę na jego korzyść w stosunku 100-90.

Walka z Deontayem Wilderem | edytuj kod

1 grudnia 2018 w Staples Centre w Los Angeles spotkał się z Deontayem Wilderem (40-0-1, 39 KO) w walce o mistrzowski pas federacji WBC. Po dwunastu rundach, podczas których dwukrotnie był liczony (w dziewiątej i dwunastej rundzie), sędziowie orzekli remis. Punktowali niejednogłośnie - 115:111 Wilder, 114:112 Fury i 113:113[8].

Kolejne pojedynki | edytuj kod

15 czerwca 2019 w Las Vegas, wygrał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie z Niemcem Tomem Schwarzem (24-1, 16 KO)[9].

14 września 2019 w T-Mobile Arena w Las Vegas pokonał na punkty (116:112, 117:111 i 118:110) Szweda Otto Wallina (20-1, 13 KO)[10].

Walka rewanżowa z Deontayem Wilderem | edytuj kod

22 lutego 2020 roku w Las Vegas wygrał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie rewanżowy pojedynek z Deontayem Wilderem (42-1-1, 41 KO), odbierając mu tytuł mistrza świata wagi ciężkiej federacji WBC[11].

Lista walk na zawodowym ringu | edytuj kod

TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty

Ciekawostki | edytuj kod

Ojciec John „Gypsy” Fury był wielkim fanem Mike'a Tysona, dlatego nazwał syna na cześć słynnego amerykańskiego mistrza „Tyson”[12].

John Fury, były zawodowy pięściarz wagi ciężkiej i trener Tysona w początkowej fazie kariery. W lutym 2011 został skazany na jedenaście lat za udział w ulicznej bójce w 2010, w której pozbawił swojego „przeciwnika” oka. Został zwolniony 11 lutego 2014 r.[13].

Irlandzki bokser Andy Lee jest kuzynem Tysona. W 2013 zadebiutował na zawodowym ringu drugi kuzyn Hughie Fury, syn trenera i wujka Petera Fury′ego. Przed odwołaną walką rewanżową z Władimirem Kliczką (64-4, 53 KO) w organizmie Anglika wykryto obecność kokainy. Sam bokser przyznał, że zażywa ją w dużych ilościach[7].

Tyson Fury został wybrany bokserem 2018 roku według czytelników portalu World Boxing News[14].

12 lutego 2020 odbyła się polska premiera książki "Tyson Fury. Bez maski. Autobiografia"[15].

Przypisy | edytuj kod

  1. Tyson Fury vs Steve Cunningham – nokaut (pol.). sportwizja.pl.
  2. Steve Cunningham po bohaterskiej walce przegrywa z Tysonem Furym w 7. rundzie (pol.). boxing.pl.
  3. Fury nie dał szans Chisorze. "Kliczko, idę po ciebie" (pol.). wp.pl.
  4. Tyson Fury porozbijał i zastopował Hammera-teraz Kliczko? (pol.). Bokser.org. [dostęp 29 lutego 2015].
  5. Kliczko - Fury: mistrz minimalnie lżejszy (WIDEO). polsatsport.pl, 2015-11-27. [dostęp 2015-11-27].
  6. Fury skręcił kostkę i nie powalczy z Kliczką. Starcie roku przełożone. sport.tvn24.pl, 24 czerwca 2016. [dostęp 24 czerwca 2016].
  7. a b Felieton: Fury "narobił bałaganu" i zwakował mistrzowskie pasy!. boxingnews.pl. [dostęp 14 października 2016].
  8. Bryan ArmenB.A. Graham Bryan ArmenB.A., Deontay Wilder retains WBC heavyweight title over Tyson Fury after split draw, The Guardian, 2 grudnia 2018 [dostęp 2019-03-14]  (ang.).
  9. GregG. Beacham GregG., Tyson Fury Stays Unbeaten, Stops Tom Schwarz Late 2nd Round, „Bloomberg”, 16 czerwca 2019 .
  10. GregG. Beacham GregG., Trener Tysona Fury'ego:12 rund przed Wilderem to świetna sprawa, „Bloomberg”, 14 września 2019 .
  11. Fury: Król wrócił na tron! - Wilder: Zero wymówek, wrócę silniejszy, „Bokser.org”, 23 lutego 2019 .
  12. Tyson Fury (ang.). Boxrec.com. [dostęp 29 stycznia 2015].
  13. Tyson Fury zainspirowany wolnością swojego taty (pol.). bokser.org, 27 stycznia 2015. [dostęp 29 stycznia 2015].
  14. World Boxing News Awards 2018: The Winners revealed, World Boxing News, 21 stycznia 2019 [dostęp 2019-03-14]  (ang.).
  15. Tyson Fury. Bez maski. Autobiografia (pol.). empik.com, luty 2020. [dostęp 1 czerwca 2020].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Tyson Fury" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy