Ulica Łazienkowska w Warszawie


Na mapach: 52,221546°N 21,041154°E/52,221546 21,041154

Ulica Łazienkowska w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ulica Łazienkowska – ulica na warszawskim Powiślu, biegnąca od ul. Czerniakowskiej do ronda S. Sedlaczka i ul. Rozbrat.

Historia | edytuj kod

Ulica została przeprowadzona prawdopodobnie pod koniec XIX wieku wzdłuż północnej granicy zespołu koszar kawalerii rosyjskiej[1].

Na terenie dawnych koszar ok. 1930 wybudowano baseny, stadion miejski oraz korty tenisowe należące do Centralnego Wojskowego Klubu Sportowego „Legia”[1]. W 1937 pod nr 7 ukończono budowę Domu Związku Harcerstwa Polskiego zaprojektowanego przez Tadeusza Koszubskiego i Stefana Putowskiego[2].

W latach 1923–1933 przy ulicy wzniesiono kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej według projektu Hugona Kudera[3]. We wrześniu 1944 świątynia została zniszczona przez Niemców[3]. Po wojnie dla potrzeb wiernych zaadaptowano kaplicę przedpogrzebową znajdującą się w nie wykończonej do 1939 kampanili[4]. Część placu kościelnego wraz z plebanią została przejęta na cele budowy Trasy Łazienkowskiej[5]. W latach 80. i 90. XX wieku zrujnowany obiekt został rozbudowany, a przebudowany z kaplicy kościół otrzymał wezwanie Matki Bożej Jerozolimskiej[6].

W sierpniu 1944, podczas powstania warszawskiego, na ulicy wzniesiono barykadę[7].

W 1946 zniszczoną w 45% zajezdnię autobusową znajdującą przy ul. Łazienkowskiej 8 odbudowano z przeznaczeniem na zajezdnię trolejbusową[8]. W 1953 powstało kryte lodowisko „Torwar”[9].

W latach 2008–2010 użytkowany przez Legię Warszawa Stadion Wojska Polskiego został zastąpiony nowym obiektem.

 Osobny artykuł: Stadion Wojska Polskiego w Warszawie.

W 2008 została rozebrana nieckę basenów Legii, w 2011 funkcjonalistyczny budynek szatni a 2012 lub 2013 charakterystyczną wieżę do skoków[10].

Ważniejsze obiekty | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 109.
  2. Grzegorz Mika. W sercu Solca. „Skarpa Warszawska”, s. 18, październik 2018. 
  3. a b Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 680. ISBN 978-83-7821-118-1.
  4. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 682. ISBN 978-83-7821-118-1.
  5. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 685. ISBN 978-83-7821-118-1.
  6. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 686–687. ISBN 978-83-7821-118-1.
  7. Ryszard Czugajewski: Na barykadach, w kanałach i gruzach Czerniakowa. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1970, s. 30.
  8. Marian Gajewski: Odbudowa warszawskich urządzeń komunalnych (1944–1951) [w: Warszawa stolica Polski Ludowej. Zeszyt 2]. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 1972, s. 109.
  9. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 890. ISBN 83-01-08836-2.
  10. Basen. Łazienkowska. warszawa1939.pl. [dostęp 2018-06-25].
Na podstawie artykułu: "Ulica Łazienkowska w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy