Ulica Adama Idźkowskiego w Warszawie


Na mapach: 52°13′39,0″N 21°02′28,2″E/52,227500 21,041167

Ulica Adama Idźkowskiego w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ulica Adama Idźkowskiego – jedna z ulic osiedla Solec w Warszawie, będąca ślepym zaułkiem odchodzącym od ulicy Zagórnej.

Nadana w 1928[1] nazwa ulicy upamiętnia architekta Adama Idźkowskiego.

Historia | edytuj kod

Ulicę zaprojektowano w latach 1928–1930 jako przecznicę ul. Zagórnej, mającą docelowo dosięgnąć ul. Okrąg i za jej linią biec aż do alei 3 Maja. Do roku 1939 zdołano przeprowadzić jedynie krótkie fragmenty ulicy; od Zagórnej, i dalszy fragment, poza linią ul. Wilanowskiej. Pomiędzy owymi odcinkami znajdowały się zabudowania fabryczne Towarzystwa Akcyjnego „Cyrański, Werner i S-ka“. W okresie powojennym do pomysłu już nie powrócono. Na miejscu planowanego przebiegu ulicy powstał Centralny Park Kultury (od roku 1992 pod nazwą park Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego).

Do wybuchu II wojny światowej zabudowano jedynie początkowy odcinek ulicy Idźkowskiego; wzniesione tu kamienice w całości dotrwały do naszych czasów, podobnie jak stojący we wschodniej pierzei ulicy pałacyk Symonowicza przypisany numeracji ul. Solec. Spośród zachowanej zabudowy wyróżnia kamienica pod nr. 4, projektowana przez Adolfa Inatowicza-Łubiańskiego. Budynek utrzymany w stylistyce ekspresyjnego funkcjonalizmu otrzymał dwie, odmiennie skomponowane fasady.

W czasie powstania warszawskiego we wrześniu 1944 w rejonie ulicy Idźkowskiego toczyły się ciężkie walki[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 334. ISBN 83-86619-97X.
  2. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: Instytut wydawniczy PAX, 1969, s. 458–485.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ulica Adama Idźkowskiego w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy