Ulica Gdańska w Łodzi


Na mapach: 51°46′10,3″N 19°26′56,2″E/51,769520 19,448950

Ulica Gdańska w Łodzi w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ulica Gdańska w Łodziłódzka ulica mająca prawie 3 kilometry długości. Swój bieg rozpoczyna skrzyżowaniem z ul. Ogrodową, tuż obok „Manufaktury”, a kończy na skrzyżowaniu z ul. kpt. F. Żwirki przechodząc w ul. prof. B. Stefanowskiego. Do roku 1983 ulica Gdańska kończyła się skrzyżowaniem z ówczesną ul. St. Worcella przy parku im. St. Worcella (obecna ul. ks. I. Skorupki przy parku im. ks. bp. Michała Klepacza), kiedy to ten końcowy odcinek ulicy przemianowano na ulicę prof. Bohdana Stefanowskiego.

Ulica Gdańska, podobnie jak ulica Piotrkowska może poszczycić się dużą liczbą perełek architektury, z których wiele uznanych jest za zabytki – są to wille i pałace fabrykanckie oraz kamienice z pięknymi detalami.

Ulica Gdańska róg Andrzeja Struga (fot. Bronisław Wilkoszewski, 1896)

Powstała z połączenia ulic Nowej i Długiej, istniejących od roku 1873. W 1915 jej nazwę zgermanizowano na Lange Strasse. Nazwę „ulica Gdańska” nadano 11 lutego 1920 r. na uroczystym posiedzeniu rady miejskiej[1] z okazji zaślubin Polski z morzem. Funkcjonowała do roku 1940. W okresie okupacji nazwę przetłumaczono na Danziger Strasse. Po odzyskaniu niepodległości w 1945 roku przywrócono Gdańską[2].

W latach 1915–1916 została wybrukowana od ul. Zielonej do ul. Ogrodowej. W budynkach tej ulicy, w 1937 roku podłączono kanalizację.

Przy ulicy Gdańskiej (pod nr 74) mieszkał z rodzicami (do wybuchu II wojny światowej) pisarz Jerzy Kosiński.

Ważniejsze obiekty | edytuj kod

Przy ulicy Gdańskiej istniały następujące synagogi:

Przypisy | edytuj kod

  1. Wczorajszy obchód dojścia do morza, Rozwój nr 43, wydanie z czwartku 12 lutego 1920 r.
  2. „Łódzkie ulice”. Stowarzyszenie Przyjaciół Starego Miasta w Łodzi
Na podstawie artykułu: "Ulica Gdańska w Łodzi" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy