Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi


Na mapach: 51°46′10,3″N 19°27′52,1″E/51,769520 19,464461

Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Obiekty przy ul. Kilińskiego Sobór św. Aleksandra Newskiego Hotel Polonia Palast Róg ulic Przybyszewskiego i Kilińskiego Była zajezdnia tramwajowa Dąbrowskiego Widok na budynek techniczny byłej zajezdni Dąbrowskiego

Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi – ulica o długości około 6 kilometrów, biegnąca południkowo od skrzyżowania ul. Północnej z ul. Franciszkańską (Stare Miasto) do ul. Śląskiej (Chojny).

Spis treści

Historia ulicy | edytuj kod

Regulację ulicy przeprowadzono w latach 1824–1828 podczas tworzenia osady przemysłowej, przeznaczonej pod osiedlenie tkaczy lnu i bawełny, którą nazwano Łódka[1].

Ulica początkowo nosiła nazwę Widzewska[1]. Około roku 1920 patronem ulicy stał się płk. Jan Kiliński[2]. Ulica Jana Kilińskiego zyskała na prestiżu w drugiej połowie XIX stulecia. Przy niej kończył bieg pociąg z Koluszek (od 1865), który przywoził bawełnę, a wywoził tkaniny na teren imperium Rosyjskiego. W pobliżu stanęła cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia. Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury).

W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie[2][3]. Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do nazwy ulicy sprzed okupacji niemieckiej.

Tramwaje | edytuj kod

Wytyczono dwie linie tramwajowe, łączące Dworzec Kolei Fabryczno-Łódzkiej z cmentarzem przy ulicy Ogrodowej i z placem Kościelnym. Funkcję pierwszej zajezdni pełniła „remiza” usytuowana przy ulicy Tramwajowej. Przez długi czas była to jedyna zajezdnia dla tramwajów miejskich w Łodzi. W 1928 roku wybudowano drugą zajezdnię przy zbiegu ulic Dąbrowskiej (obecnie Dąbrowskiego) i Kilińskiego. Jej otwarcie nastąpiło 20 czerwca 1928 roku. Obie zajezdnie nie pełnią już swoich funkcji[4][5].

Obiekty (w tym zabytki) | edytuj kod

Przy ul. Kilińskiego znajdują się m.in.:

  • ul. Kilińskiego 2 – kamienica rezydencjonalna Roberta Biedermanna, 1878, nr rej. A/96 z 20.01.1971; obecnie siedziba spółki „Atlas
  • Park im. Jana Kilińskiego
  • Skwer im. Władysława Strzemińskiego
  • Kościół Matki Boskiej Fatimskiej
  • Zbór Kościoła Zielonoświątkowego „Immanuel”
  • Park im. Stanisława Moniuszki
  • Sobór prawosławny pw. św. Aleksandra Newskiego, ul. Kilińskiego 54, 1880–1884, nr rej. A/117 z 20.01.1971
  • Park im. Henryka Sienkiewicza, Sienkiewicza-Kilińskiego, 1894–1897, nr rej. A/302 z 6.12.1984
  • budynki Muzeum Przyrodniczego Uniwersytetu Łódzkiego, ul. Kilińskiego 101, nr rej. A/34 29.03.2007:
    • budynek Dyrekcji Plantacji Miejskich, obecnie główny muzeum, koniec XIX w., 1924
    • dom mieszkalny, obecnie pomocniczy muzeum, po 1860
  • Hotel Polonia Palast, Kilińskiego/Narutowicza 38, 1910–1912, nr rej. A/352 z 31.03.1994
  • ul. Kilińskiego 82/Tuwima 21 – kamienica, 1938, 1942, nr rej. A/39 z 17.07.2007
  • ul. Kilińskiego 152 – dawna siedziba policji kryminalnej; obecnie budynek Prokuratury Okręgowej
  • ul. Kilińskiego 222 – Fabryka Adama Ossera, 1903, nr rej. A/70 z 19.12.2008
  • ul. Kilińskiego 245 – Zajezdnia tramwajowa, 1928-1929, nr rej. A/88 z 29.01.2010
    • budynek administracyjno-biurowy
    • hala główna postojowa

Dawne synagogi | edytuj kod

Komunikacja miejska | edytuj kod

Autobusy dzienne | edytuj kod

  • 53A, 53B, 53C, 53D, 53E (na odcinku Narutowicza – al. Rodziny Poznańskich, w kierunku dworca Łódź Fabryczna)
  • 57 (na odcinku al. Rodziny Poznańskich – Narutowicza, w kierunku osiedla Piastów-Kurak)
  • 75A, 75B (na odcinku Broniewskiego – Śląska, w kierunku dworca Łódź Widzew)
  • 77 (na odcinkach Wigury – Fabryczna, w kierunku dworca Łódź Fabryczna, i Fabryczna – Abramowskiego, w kierunku Starego Rokicia)
  • 86A, 86B (na odcinku al. Rodziny Poznańskich – Narutowicza, w kierunku Retkini)

Autobusy nocne | edytuj kod

  • N3A, N3B (na odcinku Wigury – Broniewskiego)

Tramwaje | edytuj kod

  • 1 (na całym odcinku)
  • 4 (na odcinku Pomorska – al. Rodziny Poznańskich)
  • 5 (na odcinku Północna – Stanisława Przybyszewskiego)
  • 9 (na odcinku Narutowicza – al. Rodziny Poznańskich)
  • 12 (na odcinku Narutowicza – al. Rodziny Poznańskich)
  • 13 (na odcinku Narutowicza – al. Rodziny Poznańskich)

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b AnnaA. Rynkowska AnnaA., Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, s. 7, ISBN 978-83-939822-4-0 .
  2. a b Kilińskiego Jana. W: Baza: Ulice Łodzi [on-line]. wimbp.lodz.pl. [dostęp 2013-09-23].
  3. Łódzkie ulice (Internet Archive). [dostęp 2012-03-24].
  4. Kronika Miasta Łodzi”; Najbardziej „łódzka” ulica; Widzewska-Kilińskiego, Dariusz Kędzierski, s. 241, 4/2007, ISSN 1231-5354.
  5. Ostatni dzień starej zajezdni. Będzie galeria handlowa.
Na podstawie artykułu: "Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy