Ulica Stawki w Warszawie


Na mapach: 52°15′10,0″N 20°59′20,8″E/52,252778 20,989111

Ulica Stawki w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ulica Stawki przy Dzikiej, widok w kierunku wschodnim. Po lewej pomnik Umschlagplatz, na wprost gmach Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego

Ulica Stawki – ulica Warszawy w dzielnicach Wola i Śródmieście, na terenie osiedla Muranów.

Ulica zaczyna się przy ul. gen. Władysława Andersa. i biegnie do ul. Okopowej. Przy ulicy, między obecnymi (wytyczonymi po 1945) ulicami: Karmelicką i Stanisława Dubois, znajdował się Umschlagplatz. Przedłużeniem ulicy w kierunku wschodnim jest ul. Muranowska.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Ulica Stawki powstała w miejscu drogi prowadzącej wzdłuż glinianek i stawów (stąd jej nazwa)[1], powstałych po spiętrzeniach rzeki Drny (Drzasny).

Zabudowę rozpoczęto około 1770. Nazwa ulicy występuje od 1784[1].

W 1824 na rozkaz wielkiego księcia Konstantego pomiędzy ulicami: Dziką, Stawki i Pokorną powstał plac musztry oraz przeglądów wojska, nazwany placem Broni. Plac miał kształt kwadratu o boku 420 metrów i był największym placem XIX-wiecznej Warszawy[2].

W 1891 na teren u zbiegu Stawek i ul. Pokornej przeniesiono z ul. Wałowej targowisko nazywane Wołówką[3].

Od XIX wieku wśród mieszkańców przeważała ludność żydowska. W listopadzie 1940 zachodnia część ulicy znalazła się w granicach warszawskiego getta. W styczniu/lutym 1941 do getta włączono również Umschlagplatz oraz nieparzystą (południową) stronę Stawek[4].

W 1939 ulica Stawki nie zmieniała kierunku przy ulicy Pokornej (obecnie lekki skręt w prawo) i biegła prosto, kończąc się przy ulicy Bonifraterskiej. Między ulicami Rakowską (dziś nieistniejąca – była po prawej stronie między ulicami Pokorną i Bonifraterską) i Bonifraterską, po prawej stronie ulicy Stawki mieściła się zajezdnia tramwajowa Muranów.

Po wojnie dosyć znacząco zmieniono przebieg Stawek, skręcając lekko w prawo przy ulicy Pokornej i kończąc ją przy ulicy gen. Władysława Andersa.

W latach 1949–1967 w rejonie zachodniej części ulicy zbudowano osiedle Muranów Zachodni[5]. W latach 1966–1968 pod nr 14 wzniesiono budynek Technikum Poligraficznego[6].

Ważniejsze obiekty | edytuj kod

Otoczenie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 182. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Encyklopedia Warszawy. Suplement '96. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1996, s. 12. ISBN 83-01-12057-6.
  3. Jarosław Zieliński, Jerzy S. Majewski: Spacerownik po żydowskiej Warszawie. Warszawa: Agora SA i Muzeum Historii Żydów Polskich, 2014, s. 77. ISBN 978-83-268-1283-5.
  4. Mapa Getto warszawskie. Granice przed wielką akcją likwidacyjną, opracowanie kartograficzne Paweł E. Weszpiński [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie – przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Wydawnictwo IFiS PAN, 2001. ISBN 83-87632-83-X.
  5. Barbara Orlańska, Andrzej Dobrucki, Wacław Orzeszkowski, Jan Kazimierz Zieliński: Warszawskie osiedla ZOR. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1968, s. 32, 153.
  6. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1965–1989. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 18. ISBN 83-908950-7-2.
  7. Miejsce koncentracji ludności przed wywózką do Treblinki (ul. Stawki 10) – Miejsca martyrologii – Zabytki – Warszawa – Wirtualny Sztetl, www.sztetl.org.pl [dostęp 2016-07-08] .
Na podstawie artykułu: "Ulica Stawki w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy