Ulica Wojciecha Oczki w Warszawie


Na mapach: 52°13′27,4″N 21°00′02,8″E/52,224278 21,000778

Ulica Wojciecha Oczki w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ulica Wojciecha Oczki – ulica w warszawskiej dzielnicy Ochota, biegnąca od ul. Chałubińskiego do ul. Lindleya.

Historia | edytuj kod

Ulica została wytyczona 1865 jako przedłużenie na zachód ulicy Wspólnej[1]. Obecna nazwa została nadana w 1921[2].

Pierwsza zabudowę stanowiły zlokalizowane w rejonie ulic: Wspólnej, Koszykowej i Chałubińskiego drewniane zabudowania rosyjskich koszar artylerii, później zastąpione obiektami murowanymi[1]. W latach 1897–1901 po północnej stronie ulicy, na terenie dawnych ogrodów księży misjonarzy, wybudowano jeden z pawilonów Szpitala Dzieciątka Jezus[3]. Umieszczono w nim szpitalną elektrownię, kuchnię, pralnię oraz magazyny żywności[3]. W latach 1900–1902 na rogu ulic Oczki i Lindeya wzniesiono dla potrzeb pacjentów cerkiew Matki Boskiej Nieustającej Pomocy[4].

W latach 1899–1901 u zbiegu z ul. Chałubińskiego wybudowano gmach Collegium Anatomicum według projektu Antoniego Jabłońskiego-Jasieńczyka[5]. Budynek otrzymał neobarokowy kostium i obfity wystrój rzeźbiarski[6].

Pomiędzy 1921 a 1925 Tadeusz Zieliński (ojciec) rozbudował w stylu neoklasycystycznym pawilon rosyjskich koszar kawalerii z przeznaczeniem na Gmach Medycyny Sądowej (nr 1)[7]. W latach 1937–1938 pod nr 5 wybudowano gmach Ambulatorium, późniejszy Dom Medyka, zaprojektowany przez Stanisława Odyńca-Dobrowolskiego, będący przykładem skrajnego funkcjonalizmu[8].

W latach 1930–1932 na południowym narożniku ulic Oczki i Chałubińskiego wzniesiono funkcjonalistyczny gmach Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza[6].

Zabudowa ulicy ucierpiała w trakcie radzieckich nalotów w 1942 i 1943[6]. Po upadku powstania warszawskiego Niemcy wysadzili narożny segment Collegium Anatomicum, szpitalny pawilon kotłowni i maszynowni oraz podpalili Gmach Medycyny Sądowej[6].

Ważniejsze obiekty | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 68. ISBN 978-83-88372-42-1.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 242. ISBN 83-86619-97X.
  3. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 562. ISBN 83-01-08836-2.
  4. Paweł Przeciszewski: Warszawa. Prawosławie i rosyjskie dziedzictwo. Warszawa: Agencja Wydawnicza Egros, 2011, s. 115. ISBN 978-83-89986-73-3.
  5. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 141. ISBN 83-908950-8-0.
  6. a b c d Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 69. ISBN 978-83-88372-42-1.
  7. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 70. ISBN 978-83-88372-42-1.
  8. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 188.
Na podstawie artykułu: "Ulica Wojciecha Oczki w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy