Ulrike Maier


Ulrike Maier w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Maier

Ulrike Maier (ur. 22 października 1967 w Rauris, zm. 29 stycznia 1994 w Murnau am Staffelsee) – austriacka narciarka alpejska, trzykrotna medalistka mistrzostw świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Narciarstwo uprawiała od dzieciństwa. W wieku 12 lat przeniosła się z rodzinnego Rauris do Schladming, gdzie mieści się szkoła sportowa[1]. W 1979 roku odniosła swój pierwszy sukces wygrywając organizowane we Włoszech zawody dla dzieci - Trofeo Topolino[2]. W sezonie 1983/1984 została powołana do kadry narodowej, od razu zajmując drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy, przy czym zwyciężyła też w klasyfikacji slalomu. W 1985 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Jasnej, gdzie była między innymi szósta w gigancie i siódma w slalomie.

Pierwsze punkty w zawodach Pucharu Świata wywalczyła 9 grudnia 1984 roku w Davos, zajmując czternaste miejsce w kombinacji. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanęła 30 listopada 1987 roku w Courmayeur, kończąc rywalizację w slalomie na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie dwie rodaczki: Anita Wachter i Ida Ladstätter. Łącznie 20 razy stawała na podium zawodów pucharowych, odnosząc jednocześnie pięć zwycięstw: 13 grudnia 1992 roku w Vail i 16 stycznia 1993 roku w Cortina d’Ampezzo była najlepsza w supergigancie, a 28 listopada 1992 roku w Park City, 27 listopada 1993 roku w Santa Caterina i 21 stycznia 1994 roku w Mariborze triumfowała w gigantach. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1992/1993, kiedy zajęła piąte miejsce w klasyfikacji generalnej i drugie w klasyfikacji supergiganta. Ponadto w sezonie 1988/1989 była siódma w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji kombinacji zajęła drugie miejsce.

W 1989 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Vail, zdobywając złoty medal w supergigancie. Wyprzedziła tam kolejną Austriaczkę, Sigrid Wolf oraz Michaelę Gerg z RFN. Na tej samej imprezie zajęła też szóste miejsce w kombinacji i ósme w gigancie. Największe sukcesy osiągnęła podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm, gdzie zdobyła dwa medale. Najpierw obroniła tytuł w supergigancie, tym razem pokonując Francuzkę Carole Merle i Anitę Wachter. Kilka dni później wywalczyła srebrny medal w gigancie, rozdzielając na podium Pernillę Wiberg ze Szwecji i Niemkę Traudl Hächer. Startowała też na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku, gdzie jej najlepszym wynikiem było ósme miejsce w kombinacji.

W 1988 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Calgary, zajmując między innymi szóste miejsce w gigancie i dziesiąte w slalomie. Brała też udział w rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Albertville, gdzie najlepszy wynik uzyskała w gigancie, który ukończyła na czwartej pozycji. Walkę o podium przegrała tam o 0,06 sekundy z Anitą Wachter i Diann Roffe-Steinrotter z USA, które ex aequo zajęły drugie miejsce.

Zmarła w szpitalu w Murnau am Staffelsee po fatalnym w skutkach zjeździe w zawodach Pucharu Świata w Garmisch-Partenkirchen. Przy szybkości ok. 120 km/godz. straciła równowagę, upadła i złamała kark. Początkowo uważano, że stało się to wskutek uderzenia w drewniany słupek osłaniający fotokomórkę do mierzenia międzyczasu, stąd na FIS spadły głosy krytyki. Dopiero przeprowadzona kilka miesięcy później szczegółowa analiza wypadku wykazała, że Maier nie uderzyła w słupek, tylko w znajdującą się tuż obok zaspę śnieżną[3].

Osierociła czteroletnią córkę Melanie. Pochowano ją w rodzinnej miejscowości Rauris.

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium w zawodach | edytuj kod

  1. Courmayeur30 listopada 1987 (slalom) – 3. miejsce
  2. Aspen7 marca 1988 (gigant) – 3. miejsce
  3. Rossland13 marca 1988 (supergigant) – 2. miejsce
  4. Saalbach-Hinterglemm23 marca 1988 (gigant) – 3. miejsce
  5. Schladming26 listopada 1988 (supergigant) – 2. miejsce
  6. Les Menuires28 listopada 1988 (gigant) – 3. miejsce
  7. Altenmarkt16 grudnia 1988 (kombinacja) – 2. miejsce
  8. Schwarzenberg6 stycznia 1989 (gigant) – 2. miejsce
  9. Schwarzenberg7 stycznia 1989 (gigant) – 2. miejsce
  10. Waterville Valley22 marca 1991 (gigant) – 2. miejsce
  11. Morzine26 stycznia 1992 (supergigant) – 2. miejsce
  12. Park City28 listopada 1992 (gigant) – 1. miejsce
  13. Vail13 grudnia 1992 (supergigant) – 1. miejsce
  14. Cortina d’Ampezzo16 stycznia 1993 (supergigant) – 1. miejsce
  15. Åre20 marca 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  16. Santa Caterina26 listopada 1993 (gigant) – 3. miejsce
  17. Santa Caterina27 listopada 1993 (gigant) – 1. miejsce
  18. Cortina d’Ampezzo15 stycznia 1994 (supergigant) – 2. miejsce
  19. Cortina d’Ampezzo17 stycznia 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  20. Maribor21 stycznia 1994 (gigant) – 1. miejsce

Przypisy | edytuj kod

  1. Zginęła tragicznie na stoku w Niemczech. Ale jej śmierć nie poszła na marne (pol.)
  2. Simoncelli apripista al Trofeo Topolino (wł.)
  3. Wypadki w narciarstwie będą się zdarzać. Wiadomości24.pl.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ulrike Maier" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy