Uniwersytet Techniczny w Delfcie


Na mapach: 52°00′06″N 4°22′21″E/52,001667 4,372500

Uniwersytet Techniczny w Delfcie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Uniwersytet Techniczny w Delfcie (nid. Technische Universiteit Delft, TU Delft) – holenderska uczelnia w mieście Delft, największa i najstarsza uczelnia techniczna w Holandii. Kształci ponad 18 000 studentów[3], a w swojej kadrze posiada ponad 2500 naukowców (w tym ponad 200 profesorów). Jest członkiem ligi IDEA i jednym z 20 najlepszych uniwersytetów technicznych na świecie[4].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Dawny i obecny Wydział Architektury

Powstanie | edytuj kod

Uniwersytet powstał jako Królewska Akademia przygotowująca inżynierów do pracy dla krajowego przemysłu i wsparcia dla handlu[a] 8 stycznia 1842 dekretem króla Wilhelma II Holenderskiego. Pierwszym dyrektorem i założycielem był Antoine Lipkens, jeden z pierwszych wynalazców telegrafu optycznego. Wkrótce po otwarciu akademia otrzymała swą pierwszą lokację na ulicy Oude Delft 95[potrzebny przypis].

Status uniwersytecki | edytuj kod

Logo TU Delft na budynku wydziału Elektrotechniki, Matematyki i Informatyki

2 maja 1863 szkolnictwo techniczne w Holandii podległo reglamentacji, w rezultacie czego podlegało ono w całości szkolnictwu średniemu. Dekretem królewskim rok później, 20 czerwca 1864, powstała Akademia Królewska, a miasto Delft zostało desygnowane na miejsce Szkoły Politechnicznej. Nazwa Techniczna Szkoła Wyższa w Delfcie[b] uznana została prawnie 22 maja 1905. Wkrótce potem poziom akademicki nauczania został zatwierdzony i szkoła zawodowa[c] otrzymała status uniwersytetu. W krótkim czasie szkoła uzyskała prawo do nadawania wyższych tytułów naukowych. Liczba studentów w tamtym czasie wynosiła około 450. Prawnie status wyższej szkoły zawodowej otrzymała 7 lipca 1956 roku[potrzebny przypis].

Wydziały | edytuj kod

Dawny Wydział Architektury, spalił się w 2008

Nauczanie i badania na różnych kierunkach w ramach TU Delft mają miejsce na wielu wydziałach. Od powstania uniwersytetu liczba nowych wydziałów powoli wzrastała i w roku 1998 Uniwersytet Techniczny w Delfcie liczył prawie 16 wydziałów. Jednak stopniowo w ramach oszczędności i restrukturyzacji liczba ta spadła do 8 w 2008. Obecnie wydziały te oferują łącznie 14 kierunków licencjackich i 28 magisterskich. Szczegółowo, TU Delft podzielony jest na następujące jednostki wydziałowe[d]:

  • Wydział Architektury (BK)
  • Wydział Inżynierii Lądowej i Geologii (CiTG)
  • Wydział Elektrotechniki, Matematyki i Informatyki (EWI)
  • Wydział Projektowania Przemysłowego (IO)
  • Wydział Mechaniki, Żeglugi i Inżynierii Materiałowej (3mE)
  • Wydział Lotnictwa i Kosmonautyki (LR)
  • Wydział Nauk Stosowanych (TNW)
    • nauki biologiczne i biotechnologia[e]
    • nauki molekularne i technologia molekularna[e]
    • fizyka techniczna
  • Wydział Techniki, Zarządzania i Administracji Publicznej (TBM)
    • publiczna administracja w przemyśle.

W roku 1987 Uniwersytet Techniczny w Delfcie utworzył instytut Delft TopTech dla osób pragnących kształcić się podyplomowo. Program nauczania skupia się na związkach technologii i specyfiki funkcjonowania korporacji[potrzebny przypis].

Jednostki ogólnouczelniane i międzywydziałowe | edytuj kod

Biblioteka TU Delft w porze zimowej

Dodatkowo Uniwersytet Techniczny w Delfcie podzielony jest na następujące instytuty badawcze:

  • Centrum Wiedzy[f]
  • Zintegrowane Wytwarzanie Komputerowe[g]
  • Delfijski Instytut Obserwacji Ziemi i Systemów Kosmicznych[h]
  • Delfijski Instytut Energii Odnawialnej[i]
  • Delfijski Instytut Mikroelektroniki i Technik Submikronowych[j]
  • Delfijskie Badania Uniwersyteckie[k]
  • Delfijski Instytut Technologii Informacyjnych w Zastosowaniach Inżynieryjnych[l]
  • Klaster Delfijski[m]
  • Instytut Adhezji TU Delft[n]
  • Grupa badawcza Hyperbody[o]
  • ICTO Programma TU Delft
  • Delfijski Instytut Reaktorowy[p]
  • Międzynarodowe Centrum Badawcze Radarów i Systemów Transmisyjnych[q]
  • Interduct
  • Delfijski Instytut Koitera[r]
  • Centrum Wiedzy WMC AE[s]
  • Holenderski Instytut Badań Materiałowych[t]
  • Instytut Badawczy OTB[u]
  • Międzynarodowe Centrum Badań nad Symulacjami, Ruchem i Technikami Nawigacyjnymi[v]
  • Centrum Zasilania i Konwersji Elektromagnetycznej[w]
  • Konsorcjum Systemów Inteligentnych[x]

Współpraca międzynarodowa | edytuj kod

Reaktor atomowy TU Delft

W 1996 rozpoczęła się współpraca pomiędzy Imperial College London, Uniwersytetem Technicznym w Helsinkach, RWTH w Akwizgranie oraz TU Delft dotycząca nauczania geologii na poziomie uniwersyteckim. Powstały wtedy dwa nowe programy nauczania, zwane EMC (techniki wydobycia) en EMEC (techniki przetwarzania). Współpraca ta dała początek Federacji Europejskich programów nauczania geologii, w której uczestniczyły następujące uniwersytety:

 NiemcyRWTH Aachen  NiemcyUniwersytet Techniczny w Berlinie  NiemcyTechnische Universität Bergakademie Freiberg  Holandia – Uniwersytet Techniczny w Delft  FinlandiaTechniczny Uniwersytet Helsiński  SłowacjaUniwersytet Techniczny w Koszycach  PolskaPolitechnika Wrocławska  WęgryPolitechnika Przemysłu Ciężkiego w Miszkolcu  Wielka BrytaniaUniversity of Exeter  Wielka BrytaniaCamborne School of Mines  Wielka BrytaniaImperial College London – nie bierze już udziału w tej federacji.

We wrześniu 2006 roku ETH, RWTH oraz TU Delft rozpoczęły wspólny program magisterski geofizyki stosowanej, jako efekt współpracy w ramach IDEA League. Studenci z Akwizgranu, Zurychu i Delftu mogą sami określić miejsce, gdzie chcą dokończyć swoją pracę magisterską. Wyjątkowym jest to, iż wymagania egzaminacyjne, program i zajęcia są wspólne dla wszystkich wymienionych uniwersytetów[potrzebny przypis].

Badania naukowe | edytuj kod

Samolot laboratoryjny PH-LAB TU Delft i NLD Czterokrotny zdobywca tytułu World Solar Channelge, Nuna zaprojektowany i zbudowany na TU Delft

W 2001 roku naukowcy z tego Uniwersytetu zbudowali tranzystor składający się z jednej nanorurki węglowej. Jego rozmiar wynosi zaledwie jeden nanometr, a do zmiany swojego stanu[y] potrzebuje on tylko jednego elektronu. Przewiduje się, że ten wynalazek pozwoli na konstruowanie układów miliony razy szybszych od obecnie stosowanych, a ich wielkość pozwoli na dalszą miniaturyzację urządzeń elektronicznych[5].

W 2014 roku Instytutowi Nanotechnologii w TU Delft udało się przeprowadzić pierwszą na świecie stabilną „teleportację” danych[6].

Uniwersytet Techniczny w Delfcie w rankingach uniwersyteckich | edytuj kod

Poniższa tabela prezentuje zestawienie miejsca TU Delft w dwóch najważniejszych międzynarodowych rankingach: Akademicki Ranking Uniwersytetów Świata oraz Światowych Rankingach Uniwersytetów THES-QS. Puste miejsca oznaczają brak prowadzonego rankingu w danej kategorii w danym roku.

Rektorzy | edytuj kod

  • 1970–1973: H.R. van Nauta Lemke
  • 1984–1988: J.M. Dirken
  • 1988–1993: P.A. Schenck
  • 1993–1997: K.F. Wakker
  • 1997–1998: J. Blaauwendraad
  • 1998–2002: K.F. Wakker
  • od 2002: J.T. Fokkema

Doktoraty honoris causa | edytuj kod

Honorowe doktoraty zostały nadane przez Uniwersytet Techniczny w Delfcie stu ludziom pomiędzy 1906 i 2006. Byli to m.in.:

Znani absolwenci | edytuj kod

Laureaci Nagrody Nobla | edytuj kod

Architekci | edytuj kod

Pozostali | edytuj kod

Oficjele i ludzie biznesu | edytuj kod

Kobiety na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie | edytuj kod

Zdecydowana większość studentów uczelni to mężczyźni; najmniejsza dysproporcja znajduje się na wydziale budownictwa i wzornictwa przemysłowego. Również wśród pracowników naukowych liczba kobiet jest niska. Pierwszą kobietą profesorem (jeszcze w czasach szkoły technicznej (TH) w Delft) została w latach 30. Toos Korvezee. W ostatnich dziesięcioleciach podjęto wiele inicjatyw mających na celu zwiększenie liczby kobiet na uniwersytecie. Dla uczniów szkół średnich w latach 90. zorganizowano dni Thea studiuje technikę (później dni Dziewczyny studiują technikę[z]), w czasie których promuje się uczelnię wśród jej potencjalnych studentek[potrzebny przypis].

Istniała na uczelni również oddzielna komisja wewnętrzna do spraw emancypacji kobiet. W praktyce komisja ta nie była zaangażowana w wielu krytycznych przypadkach. Około 1998 prace komisji zdecentralizowano, co sprawiło, że oficjalne organa emancypacyjne na TU przestały istnieć. Według holenderskiego Ministerstwa Edukacji Dni MTS nie były udane[potrzebny przypis].

Uwagi | edytuj kod

  1. Koninklijke Akademie ter opleiding van burgerlijke ingenieurs zoo voor 's lands dienst als voor de nijverheid en van kweekelingen voor den handel.
  2. Technische Hoogeschool van Delft.
  3. Nid.Hoogeschool.
  4. W nawiasach podano skróty pochodzące od holenderskich nazw.
  5. a b We współpracy z Uniwersytetem w Lejdzie.
  6. Batch kennis centrum (BKC).
  7. Computer Integrated Manufacturing Centre Delft (CCD).
  8. Delft Institute of Earth Observation and Space Systems (DEOS).
  9. Delft Instituut voor Duurzame Energie (DIDE).
  10. Delft Institute of Microelectronics and Submicron Technology (DIMES).
  11. Delft University Research (DISens).
  12. Delft Institute for Information Technology in Service Engineering (DITSE).
  13. Delft Cluster.
  14. Hechtingsinstituut TU Delft.
  15. Hyperbody Research Group.
  16. Reactor instituut Delft (RID) (dawniej zwany jako Interfacultair Reactor Instituut (IRI)).
  17. International Research Centre for Telecommunications-transmission and Radar (IRCTR).
  18. Koiter Instituut Delft (KID).
  19. Knowledge Centre WMC AE.
  20. Netherlands Institute for Metals Research (NIMR).
  21. Onderzoeksinstituut (OTB).
  22. International Research Institute for Simulation, Motion and Navigation Technologies (SIMONA).
  23. Vermogenselektronica en Elektromagnetisch Conversie Centrum (VEMC).
  24. Intelligent Systems Consortium (ISC).
  25. Włączony/wyłączony.
  26. W skrócie Dni MTS.

Przypisy | edytuj kod

  1. History of the university (ang.). [dostęp 2013-12-25].
  2. aantal studenten TU Delft(2007).
  3. About TU Delft – Facts and figures.
  4. 2014-2015 Times Higher Education World University Rankings’ Engineering and Technology.
  5. Will Knight: Buckled nanotubes make tiny transistors (ang.). 2001-07-06. [dostęp 2013-12-25].
  6. Teleporting information achieved by TU Delft.
  7. a b c Times Higher Education Index: Top Universities (ang.). [dostęp 2013-12-25].
  8. a b c Academic Ranking of World Universities (ARWU) (ang.). [dostęp 2013-12-25].
Kontrola autorytatywna (uniwersytet):
Na podstawie artykułu: "Uniwersytet Techniczny w Delfcie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy