Urszula Janicka-Krzywda


Urszula Janicka-Krzywda w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Urszula Janicka-Krzywda (ur. 22 maja 1949[1] w Zawoi - zm. 25 stycznia 2015[2]) – polska etnografka, folklorystka i dziennikarka, wybitna znawczyni problemów kultury ludowej Karpat. Przewodnik beskidzki[3].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1972 ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po dyplomie zatrudniła się w Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka w Wieliczce. Od 1982 kierownik archiwum naukowego w Muzeum Etnograficznym im. Seweryna Udzieli w Krakowie. W latach 1989–1992 pracowała jako etnograf w Spółdzielni Rękodzieła Ludowego i Artystycznego Makowianka w Makowie Podhalańskim, gdzie sprawowała kierownictwo artystyczne zespołu "Polana Makowska"[4]. Później związana była z Zespołem Regionalnym Juzyna w Zawoi[5].

W 1997 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego[5].

W 2001 otrzymała tytuł kustosza dyplomowanego. W latach 1994-2005 redaktor naczelny „Rocznika Muzeum Etnograficznego w Krakowie”. W 2005 przeszła na emeryturę.

Była członkiem Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej Cepelia[4], Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego i Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.

Organizatorka Międzynarodowych Festiwali Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem i wielokrotna członkini, a następnie przewodnicząca[4] jego jury[6]. Wielokrotny członek jury Karpackiego Festiwalu Dziecięcych Zespołów Regionalnych w Rabce-Zdroju.[7] W latach 1991-1996 publikowała w miesięczniku "Hale i Dziedziny", a w latach 1994-2015 w „Gościu Niedzielnym”[8]. Przez szereg lat współpracowała również z Centralnym Ośrodkiem Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie i wydawaną tam „Gazetą Górską”[3] oraz z kwartalnikiem Tatrzańskiego Parku Narodowego pt. "Tatry"[9].

Opublikowała około 1000 artykułów i kilkanaście książek. Podejmowała tematy kultury ludowej, obrzędów, magii, wierzeń, folkloru słownego, zbójnictwa karpackiego, tradycji pasterskich i przejawów religijności ludowej w tradycyjnej kulturze ludowej Górali Babiogórskich, Orawskich, Spiskich, Zagórzańskich i Pienińskich[5][3],.

Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Zawoi.[7]

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Publikacje (wybrane) | edytuj kod

  • Atrybut–patron-symbol – Kraków 1982
  • Madonny z Podkarpacia – Kraków 1983
  • Niespokojne Karpaty, czyli rzecz o zbójnictwie – Warszawa 1986
  • Kapliczki i krzyże przydrożne Polskiego Podkarpacia – Warszawa 1991
  • Patron–atrybut-symbol – Poznań 1993
  • Chrześcijańskie tradycje Podkarpacia – Pruszków 1993
  • Szlakami św. Jana z Dukli – Kraków 1997
  • Podtatrzańskie legendy - Kraków 1997
  • Legendy Pienin - Kraków 1997
  • Opowieści halnego wiatru, Legendy spod Tatr i Beskidów – Kraków 2005

Przypisy | edytuj kod

  1. Urszula Janicka-Krzywda nie żyje, bgpn.pl [dostęp 2015-02-02]  (pol.).
  2. Nie żyje Urszula Janicka-Krzywda, tygodnikpodhalanski.pl [dostęp 2015-01-28]  (pol.).
  3. a b c Nekrolog w: „Gazeta Górska” R. XXIII, nr 1 (89), zima 2015. Wyd. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie, s. 49.
  4. a b c (mb): Dla kultury ludowej, w: "Tatry" nr 4 (46), jesień 2013, s. 10
  5. a b c Dr Urszula Janicka-Krzywda, znawczyni kultury ludowej, obrzędów i magii, mapakultury.pl [dostęp 2015-01-28]  (pol.).
  6. Zawoja: nie żyje Urszula Janicka-Krzywda, gazetakrakowska.pl [dostęp 2015-01-28]  (pol.).
  7. a b Kronika zmarłych: Urszula Janicka-Krzywda, w: "Wierchy" R. 81 (2015), wyd. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK, Kraków 2017, ISSN 0137-6829, s. 335-336 ;
  8. Zmarła Urszula Janicka-Krzywda, krakow.gosc.pl [dostęp 2015-01-28]  (pol.).
  9. (mb): Zasłużona dla regionalizmu, w: "Tatry" nr 2 (48), wiosna 2014, s. 13
Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Urszula Janicka-Krzywda" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy