VII symfonia Beethovena


VII symfonia Beethovena w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

VII Symfonia A-dur (op. 92) Ludwiga van Beethovena powstawała w latach 1811–1812. Zadedykowana hrabiemu Moritzowi von Friesowi.

Premiera odbyła się 8 grudnia 1813 roku w wiedeńskiej Wielkiej Sali Uniwersyteckiej[1].

VII Symfonia składa się z czterech części:

  1. Poco sostenutoVivace
  2. Allegretto
  3. Presto
  4. Allegro con brio

Czas trwania: około 38 minut[1].

Przez Richarda Wagnera z racji swojego muzycznego klimatu ochrzczona mianem „Apoteozy tańca”. Interpretacja samego Beethovena zawiera odniesienia do bachanaliów[2]: Muzyka jest winem które inspiruje nas do tworzenia, ja jestem Bachusem, który daje to wspaniałe wino, aby uczynić ludzi duchowo pijanymi.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Symphony No.7, Op.92 (Beethoven, Ludwig van) (ang.). imslp.org. [dostęp 2017-05-30].
  2. Richard Osborne, Beethoven: The Nine Symphonies
Kontrola autorytatywna (symfonia):
Na podstawie artykułu: "VII symfonia Beethovena" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy