Victor Douceré


Victor Douceré w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Isidore-Marie-Victor Douceré SM (ur. 3 kwietnia 1857 w Évran, zm. 12 maja 1939 w Port Vila) – francuski duchowny rzymskokatolicki, marysta, misjonarz, pisarz, prefekt i wikariusz apostolski Nowych Hebrydów.

Biografia | edytuj kod

Isidore-Marie-Victor Douceré urodził się 3 kwietnia 1857 w Évran we Francji. W 1881 otrzymał święcenia prezbiteriatu i został kapłanem Towarzystwa Maryi (marystów).

9 lutego 1901 papież Leon XIII utworzył prefekturę apostolską Nowych Hebrydów i jej pierwszym prefektem apostolskim mianował ks. Douceré SM. 26 marca 1904 papież Pius X podniósł prefekturę apostolską Nowych Hebrydów do rangi wikariatu apostolskiego. Tym samym ks. Douceré, jako wikariusz apostolski, został mianowany biskupem tytularnym Terenuthisu. 10 lipca 1904 przyjął sakrę biskupią z rąk wikariusza apostolskiego Nowej Kaledonii Alphonsa-Hilariona Fraysse'a SM.

Pisał książki o tematyce Nowych Hebrydów w dziedzinach etnologii, historii Kościoła i lingwistyki oraz wydany pośmiertnie dziennik[1]. W 1935 otrzymał Prix Juteau-Duvigneaux - nagrodę literacką Akademii Francuskiej[2]. Zmarł 12 maja 1939.

Przypisy | edytuj kod

  1. Victor Douceré (fr.). Google. [dostęp 2018-03-30].
  2. Victor Douceré (fr.). Académie française. [dostęp 2018-03-30].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Victor Douceré" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy