Węzeł konstrukcyjny


Węzeł konstrukcyjny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Węzeł konstrukcyjny – fragment układu prętowego łączący końce prętów ze sobą lub z fundamentem[1][2][3].

W obliczeniach konstrukcji kratowych[4] najczęściej traktuje się węzły jako idealne przeguby. Uwzględnienie sztywności rzeczywistych połączeń zazwyczaj wpływa nieznacznie na wyniki obliczeń[4].

W konstrukcjach stalowych węzły są najczęściej wykonywane przez spawanie, rzadziej nitowanie. W konstrukcjach żelbetowych węzły tworzy się przez odpowiednie ukształtowanie zbrojenia. Na schematach statycznych konstrukcji węzły są punktami końcowymi poszczególnych prętów[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b B. Olszowski, M. Radwańska: Mechanika budowli. Politechnika Krakowska, Kraków, 2010, s. 24
  2. W. Nowacki: Mechanika budowli. PWN, Warszawa, 1957, s. 17
  3. M. Gierszewski: Ramy: BiA, Warszawa, 1955, s. 7
  4. a b P.Jastrzębski, R.Solecki, J.Szymkiewicz, Kratownice: obliczenia statyczne, Warszawa, Arkady, 1959
Na podstawie artykułu: "Węzeł konstrukcyjny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy