Władcy Finlandii


Władcy Finlandii w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Finlandia została podbita ok. 1249 roku podczas II krucjaty szwedzkiej dowodzonej przez wpływowego jarla Birgera za panowania króla Eryka XI. W 1284 został mianowany pierwszy książę Finlandii. Kolejni szwedzcy władcy tytułowali się książętami Finlandii. W 1581 Finlandia została awansowana do rangi Wielkiego Księstwa, przez króla Jana III. W 1809 roku Wielkie Księstwo Finlandii anektowała Rosja, a wielkim księciem autonomicznego terytorium został cesarz Rosji Aleksander I Pawłowicz Romanow. Po odzyskaniu przez Finlandię niepodległości w 1917, ogłoszono ją monarchią. W 1918 wybrano króla, który jednak nigdy nie objął tronu, abdykował przed swoją koronacją.

27 lipca 1919 Finlandia stała się republiką.

Poniższa lista porządkuje władców Finlandii od podboju szwedzkiego.

Legenda
     – regenci w okresie unii kalmarskiej      – feudalni książęta Finlandii, jako lennicy króla Szwecji, a od 1581 roku tytularni książęta/wielcy książęta Finlandii

Spis treści

Księstwo Finlandii – panowanie szwedzkie (1249–1581, księstwo od 1284) | edytuj kod

Tytuł księcia Finlandii przysługiwał od XIII wieku każdorazowemu władcy Szwecji.

Dynastia Erykidów | edytuj kod

Dynastia Folkungów | edytuj kod

Dynastia Meklemburska | edytuj kod

Władcy unii kalmarskiej | edytuj kod

Dynastia Wazów | edytuj kod

Wielkie Księstwo Finlandii – panowanie szwedzkie (1581–1809) | edytuj kod

Tytuł wielkiego księcia Finlandii przysługiwał od 1581 roku każdorazowo władcy Szwecji. Okazjonalnie tytuł ten był nadawany któremuś z królewskich synów.

Wazowie (1581–1654) | edytuj kod

Wittelsbachowie (linia Pfalz-Zweibrücken) (1654–1720) | edytuj kod

Dynastia Heska (1720–1751) | edytuj kod

Oldenburgowie (linia Holstein-Gottorp) (1751–1809) | edytuj kod

Wielkie Księstwo Finlandii – panowanie rosyjskie (1809–1917) | edytuj kod

Tytuł wielkiego księcia Finlandii przysługiwał każdorazowo władcy Rosji

Romanowowie (dom Holstein-Gottorp-Romanow) (1809–1917) | edytuj kod

Królestwo Finlandii (1917–1919) | edytuj kod

Pierwsze próby odseparowania od Rosji nastąpiły natychmiast po upadku Rządu Tymczasowego w Rosji. Ostatecznie jednak 15 listopada 1917 parlament zatwierdził przejęcie władzy w państwie oraz przekazał ją Senatowi. 6 grudnia 1917 natomiast ogłoszono niepodległość, a 15 maja parlament potwierdził monarchiczność ustroju. 27 maja 1918 roku powołano regenta. 9 października 1918 na podstawie 38 paragrafu Aktu o formie rządu z 1772 roku wybrano króla, jednak już 14 grudnia zrzekł się władzy. Nowy Akt o formie rządu (nowa republikańska konstytucja) został przyjęty przez Eduskuntę 21 czerwca 1919 roku. 17 lipca 1919 roku uzyskał on sankcję Mannerheima, a zaczął obowiązywać 19 lipca.

Tymczasowe głowy państwa (1917–1919) | edytuj kod

Król elekt (1918) | edytuj kod

Dynastia Heska | edytuj kod

Przewidziany tytuł nowo wybranego władcy to: „Król Finlandii i Karelii, książę Alandii, wielki książę Laponii, pan Północy”. Nigdy jednak nie objął tronu.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Georg Haggrén. Colonization, Desertion and Entrenchment of Settlements in Western Nyland ca. 1300–1635 AD. „The Finnish Antiquarian Society”. ISKOS 19, s. 152, 2011 (ang.). 
  2. W akcie wyborczym nazwany Kaarle I (Karol I).
Na podstawie artykułu: "Władcy Finlandii" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy