Władimir Jaroszenko


Vladimir Yaroshenko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Władimir Jaroszenko) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Vladimir Yaroshenko (ros. Владимир Ярошенко, pol. Władimir Jaroszenko; ur. 2 listopada 1985 w Sławiańsku nad Kubaniem) – rosyjsko-polski tancerz baletowy typu danseur noble (tancerz szlachetny). Pierwszy tancerz Polskiego Baletu Narodowego[1] .

Wychowanek rosyjskiej szkoły tańca klasycznego, następnie pierwszy solista Krasnodarskiego Teatru Baletu Jurija Grigorowicza. Od września 2007 związany na stałe z Polską i Teatrem Wielkim – Operą Narodową, a od września 2010 pierwszy solista Polskiego Baletu Narodowego pod dyrekcją Krzysztofa Pastora. W styczniu 2020 zajął pozycję pierwszego tancerza PBN.

Spis treści

Kariera artystyczna | edytuj kod

W Rosji[2] | edytuj kod

Urodził się w Sławiańsku nad Kubaniem w Kraju Krasnodarskim na południu Rosji, jako syn inżyniera Aleksandra i Ludmiły. Od siódmego roku życia uczył się tańca ludowego i występował w dziecięcym zespole tanecznym[3]. W 1998 rozpoczął naukę w klasie tańca klasycznego Krasnodarskiej Szkoły Choreograficznej, pod kierunkiem Giennadija Silina. Już jako uczeń trzeciej klasy zatańczył rolę Króla Myszy w Dziadku do orzechów w Krasnodarskim Teatrze Baletu i występował w całym repertuarze tego zespołu pod dyrekcją wybitnego rosyjskiego choreografa Jurija Grigorowicza. Pozostawał tam pod opieką pedagogiczną Olega Raczkowskiego i jako uczeń uczestniczył w tournée krajowych i zagranicznych. Intensywna praktyka sceniczna spowodowała, że po ukończeniu szkoły w 2003 roku od razu został solistą Krasnodarskiego Teatru Baletu[4].

Jako zawodowy artysta baletowy pracował w Krasnodarze przez cztery lata z Jurijem Grigorowiczem, który powierzył mu szereg ważnych partii w repertuarze teatru. Objął m.in. główne role męskie w takich jego słynnych przedstawieniach, jak: Romeo i Julia, Jezioro łabędzie, Rajmonda, Korsarz i Legenda o miłości. Ewenementem było też powierzenie młodemu tancerzowi przez Grigorowicza roli tytułowej w krasnodarskiej premierze baletu Iwan Groźny[5]. Mając zaledwie 20 lat, w 2006 awansował do rangi pierwszego solisty Krasnodarskiego Teatru Baletu. Występował z tym zespołem na scenach krajowych i zagranicznych: w USA, Japonii, Hiszpanii, Włoszech, Francji, Ukrainie i Kazachstanie.

W Polsce[1] | edytuj kod

Vladimir Yaroshenko (Basilio) w Don Kichocie Alexeia Fadeyecheva wg Mariusa Petipy Vladimir Yaroshenko (Wybraniec) w Święcie wiosny Maurice'a Béjarta Vladimir Yaroshenko (Książę Désiré) w Śpiącej królewnie Jurija Grigorowicza wg Mariusa Petipy Vladimir Yaroshenko i Maria Żuk w Concerto Barocco George'a Balanchine'a Vladimir Yaroshenko (Romeo) i Maria Żuk (Julia) w Romeo i Julii Krzysztofa Pastora Vladimir Yaroshenko (Petruchio) i Polski Balet Narodowy w Poskromieniu złośnicy Johna Cranko Vladimir Yaroshenko (Casanova) i Maksim Woitiul (Hrabia Branicki) w Casanovie w Warszawie Krzysztofa Pastora Vladimir Yaroshenko i Polski Balet Narodowy w Mszy polowej Jiříego Kyliána Vladimir Yaroshenko i Yuka Ebihara w Bolerze Krzysztofa Pastora Vladimir Yaroshenko (Carewicz Niki) i Chinara Alizade (Księżniczka Alix) w Jeziorze łabędzim Krzysztofa Pastora

Pomimo wysokiej pozycji w Krasnodarskim Teatrze Baletu artysta postanowił poszukać nowych możliwości rozwoju artystycznego za granicą. Podjął tę decyzję wspólnie z żoną Olgą – także tancerką tego zespołu. Oboje cenili możliwość codziennej pracy z Jurijem Grigorowiczem, ale postanowili jednak opuścić zespół, którego repertuar ograniczał się włącznie do jego baletów. Stało się to możliwe dzięki zaproszeniu do Lublina, gdzie pracował Giennadij Silin, który zaczął tworzyć nowy zespół baletowy przy Teatrze Muzycznym. Pracowali w Lublinie od stycznia do września 2007, kiedy plany zorganizowania tam profesjonalnego zespołu baletowego stały się nieaktualne.

Od września 2007 roku związali się z baletem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. W krótkim czasie artysta objął główne partie w warszawskich inscenizacjach Dziadka do orzechów, Jeziora łabędziego, Romea i Julii, a także w Onieginie Johna Cranko. Od 2009 był już solistą, a po utworzeniu Polskiego Baletu Narodowego w Teatrze Wielkim i po sukcesie jego tytułowej roli w prapremierze baletu francuskiego choreografa Patrice’a Barta Chopin, artysta romantyczny, we wrześniu 2010 roku zajął pozycję pierwszego solisty Polskiego Baletu Narodowego, gdzie stworzył potem wiele kreacji scenicznych. Warszawa stała się zatem jego drugim domem[6], dlatego w 2015 wraz z żoną artyści przyjęli polskie obywatelstwo jako Vladimir i Olga Yaroshenko[7].

Na pytanie o swoją ulubioną rolę artysta odpowiadał: „Każda jest dla mnie na swój sposób interesująca. Jednak bardziej podobają mi się role, w których można przekazać swoje emocje, przeżycia, stan swojej duszy. W rolach książąt także można, ale tam muszę być bardziej powściągliwy. Dla przykładu, w Szekspirowskim spektaklu Burza gram ojca. Podobnie jak mój bohater, ja także mam córkę. W tej roli musiałem wyrazić jego doświadczenia, jego strach przed utratą swojej córki i swojej władzy. Takie role są mi bliższe, ciekawsze”[2]. Odnajduje się i sprawdza w każdej roli, zyskuje uznanie i wciąż nowych fanów. Najlepszym tego dowodem, są liczne pozytywne komentarze i recenzje[8].

Artysta występuje w całym repertuarze Polskiego Baletu Narodowego. Tańczył na czele zespołu m.in. w Sankt Petersburgu, Szanghaju, Sewilli i Barcelonie, Houston, Nowym Jorku i Waszyngtonie, w Hadze, Wilnie, Montrealu i na wielu scenach polskich. Zapraszany był na międzynarodowe gale baletowe w Japonii[9], Hiszpanii[10], Szwecji, Łotwie, Czechach[11], Estonii[12] i Tbilisi[13]. Występował przed polską parą prezydencką: w roli Chopina w Belwederze[14] (2013) i jako Casanova w Pałacu Prezydenckim[15] (2015). W 2016 został wyróżniony przez choreografa Johna Neumeiera zaproszeniem do Tokio, gdzie z zespołem Baletu Hamburskiego wystąpił w podwójnej głównej roli Tezeusza-Oberona w jego balecie Sen nocy letniej[16].

Wśród jego partnerek scenicznych znalazły się czołowe warszawskie baleriny: Dagmara Dryl, Maria Żuk, Aleksandra Liashenko, Yuka Ebihara i Chinara Alizade, a także Hélène Bouchet w Hamburg Ballett, Ksenia Ovsyanik ze Stattsballett Berlin i Anna Tsygankova z Het Nationale Ballet.

W latach 2014 i 2017 artysta został uznany za najlepszego tancerza baletowego w Polsce i dwukrotnie uhonorowany Teatralną Nagrodą Muzyczną im. Jana Kiepury[17][18]. W 2016 został odznaczony za wybitne osiągnięcia w balecie polskim Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis[19].

Najważniejsze role[1] | edytuj kod

Krasnodarski Teatr Baletu | edytuj kod

Teatr Wielki – Opera Narodowa / Polski Balet Narodowy | edytuj kod

Balet Hamburski, gościnnie[16] | edytuj kod

Państwowy Balet Gruzji, gościnnie[29] | edytuj kod

  • Książę Zygfryd – Jezioro łabędzie, choreografia Marius Petipa i Lew Iwanow, podczas Festiwalu Baletowego w Tbilisi

Litewski Narodowy Teatr Opery i Baletu, gościnnie[30] | edytuj kod

  • Basilio – Don Kichot, choreografia Marius Petipa i Aleksandr Gorski / Wasilij Miedwiediew

Nagrody i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c http://teatrwielki.pl/ludzie/vladimir-yaroshenko/ (tu także wybór recenzji).
  2. a b Wywiad z Vladimirem Yaroshenko: Ирина Смирнова, Делай больше, чем можешь. Путь к успеху начинается с первого шага, [w:] rosyjski magazyn „Кадровый менеджмент”, 2016, nr 4, s. 44–47.
  3. Заря Кубани: „Браво, Владимир!”, Заря Кубани [dostęp 2017-06-26] .
  4. Творческое объединение «Премьера», Театр балета Юрия Григоровича – Краснодарское Творческое объединение «Премьера» им. Л.Г.Гатова, Краснодарское Творческое объединение «Премьера» им. Л.Г.Гатова [dostęp 2017-06-26]  (ros.).
  5. a b Vladimir Yaroshenko Ivan the Terrible (Yuri Grigorovich). http://teatrwielki.pl/ludzie/vladimir-yaroshenko/ (tu także wybór recenzji). 2011-03-22. [dostęp 2017-06-26].
  6. Olga i Vladimir Yaroshenko, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  7. AUTOR: SimpleA.: S. Dancer AUTOR: SimpleA.: S., Rozmowa z... Vladimir Yaroshenko, SIMPLE.DANCER’s life [dostęp 2017-06-26] .
  8. www.balet.pl :: Zobacz temat – Vladimir Yaroshenko, www.balet.pl [dostęp 2017-06-26] .
  9. Aktualności, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  10. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  11. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  12. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  13. Opera – Tbilisi Ballet Festival, www.opera.ge [dostęp 2017-07-01] .
  14. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  15. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  16. a b Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  17. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  18. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-27]  (pol.).
  19. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  20. Abderakhman Vladimir Yaroshenko 23 01 2004. Władimir Jaroszenko 2017-02-28. [dostęp 2017-06-26].
  21. Vladimir Yaroshenko Le Corsaire – Birbanto (Yuri Grigorovich). Władimir Jaroszenko 2011-03-22. [dostęp 2017-06-26].
  22. Yaroshenko Vladimir Ferkhad in Legend of Love (Yuri Grigorovich), VK [dostęp 2017-06-26]  (ang.).
  23. Vladimir Yaroshenko Romeo and Juliet – Romeo (Emil Wesołowski). 2011-04-03. [dostęp 2017-06-26].
  24. Patrice Bart – Chopin, Artysta Romantyczny – Polski Balet Narodowy. Teatr Wielki Opera Narodowa 2010-09-16. [dostęp 2017-06-26].
  25. Vladimir Yaroshenko Kurt Weill – New Orpheus (Krzysztof Pastor). Władimir Jaroszenko 2011-04-03. [dostęp 2017-06-26].
  26. John Neumeier – Sen nocy letniej – Polski Balet Narodowy – trailer. Teatr Wielki Opera Narodowa 2013-03-15. [dostęp 2017-06-26].
  27. HAMLET Ludwig van Beethoven / Jacek Tyski. Władimir Jaroszenko 2016-09-25. [dostęp 2017-06-26].
  28. Casanova w Warszawie – trailer. Teatr Wielki Opera Narodowa 2015-05-29. [dostęp 2017-06-26].
  29. Aktualność, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-07-01]  (pol.).
  30. GWIAZDY PBN W WILNIE [dostęp 2018-01-01]  (pol.).
  31. Teatralne Nagrody Muzyczne 2014 | MTeatr, mteatr.pl [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  32. MKiDN – Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis, www.mkidn.gov.pl [dostęp 2017-06-26]  (pol.).
  33. Teatralne Nagrody Muzyczne przyznane! | TerazTeatr, www.terazteatr.pl [dostęp 2017-07-01]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Władimir Jaroszenko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy