Władysław Byrka


Władysław Byrka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Byrka (ur. 4 czerwca 1878 w Samborze, zm. 27 września 1945 w Edynburgu) – polski prawnik, ekonomista, działacz polityczny II Rzeczypospolitej, bankowiec; prezes Banku Polskiego, działacz samorządu gospodarczego, poseł I, II, III i IV kadencji, wicemarszałek Sejmu.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Ignacego i Karoliny z domu Wojtasiewicz. Absolwent C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze oraz wydziału prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego. W 1909 uzyskał doktorat.

Od 1903 pracował w Krajowej Dyrekcji Skarbu we Lwowie, a w latach 1917–1918 w urzędzie skarbowym starostwa w Horodence i Samborze. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, od 16 listopada 1918 do 16 stycznia 1919 był kierownikiem Ministerstwa Skarbu w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego, następnie do 1920 wiceministrem w resorcie skarbu. Od 1920 dyrektor Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej (państwowa instytucja emisyjna, emitująca markę polską). Jednocześnie w latach 1920–1924 dyrektor Zakładu Kredytowego Miast Małopolskich w Krakowie.

Od 1922 poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z listy PSL „Piast”, w 1927 zasiadł w radzie naczelnej tej partii. W 1928 przeszedł do BBWR, pozostając posłem do 1936 (zrzekł się mandatu w trakcie IV kadencji). Przewodniczący sejmowej Komisji Budżetowej (1922–1927), przewodniczący sejmowej Komisji Skarbowej (1928–1930), w latach 1935–1936 wicemarszałek Sejmu.

W latach 1929–1936 dyrektor Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie. W latach 1936–1941 prezes Banku Polskiego, występował przeciwko dewaluacji złotego i zwiększeniu jego emisji. W lutym 1936 znalazł się w gronie 32 osób, mianowanych przez premiera RP Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego, powołanych do składu komisji do zbadania gospodarki przedsiębiorstw państwowych, której został przewodniczącym[1]. Członek Rady Głównej Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939[2].

Po agresji Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 ewakuował się wraz z Bankiem i rezerwami złota Banku Polskiego do Paryża, a po upadku Francji (czerwiec 1940) do Londynu. 11 kwietnia 1941 zwolniony ze stanowiska prezesa przez Rząd RP na uchodźstwie. Jego następcą na stanowisku prezesa Banku Polskiego został Bohdan Winiarski.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Nominacja 32-ch członków komisji do zbadania gospodarki przedsiębiorstw państwowych. „Warszawski Dziennik Narodowy”. Nr 60B, s. 2, 1 marca 1936. 
  2. Rocznik Ziem Wschodnich 1939, s. 210
  3. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi w służbie państwowej” (M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592)

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Władysław Byrka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy