Władysław Drelicharz


Władysław Drelicharz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Drelicharz (ur. 16 września 1913 w Tuchowie, zm. 21 listopada 1944 na południe od Faenzy) – kapitan Wojska Polskiego, kawaler Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w 1913 r. w małopolskim Tuchowie[1]. Należał do Związku Strzeleckiego. Uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowie-Komorowie. Po jej ukończeniu w roku 1936 jako podporucznik przydzielony został do 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Brzeżanach[1].

Podczas kampanii wrześniowej walczył jako oficer informacyjny 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych[2]. Po wkroczeniu Armii Czerwonej i rozwiązaniu jednostki udał się do Brzeżan. W grudniu 1939 roku przekroczył granicę węgierską[3].

W 1940 zgłosił się do punktu zbornego Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich w Bejrucie[3]. Po opuszczeniu strefy francuskiej i dołączeniu do Brytyjczyków, został dowódcą plutonu w stopniu porucznika. Walczył w obronie Tobruku i bitwie pod Gazalą. W nocy z 20 na 21 listopada 1941 roku został ranny w czasie wypadu z twierdzy tobruckiej[4].

Z chwilą utworzenia 2 Korpusu Polskiego, jako kapitan, został dowódcą 2 szwadronu 4 pułku pancernego „Skorpion”[1]. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino, gdzie został ranny. Za bitwę pod Monte Cassino został odznaczony orderem Virtuti Militari[3]. Następnie uczestniczył w bitwie o Ankonę oraz bojach o Cesano i Vicinato.

Poległ wraz z załogą swojego czołgu 21 listopada 1944 w czasie natarcia w górach na południe od Faenzy, między szosą FlorencjaForli a rzeką Samoggia[3]. Pierwotnie został pochowany w Dovadola, a następnie jego prochy przeniesiono na polski cmentarz wojskowy w Bolonii[1].

W rodzinnym Tuchowie znajduje się ulica nazwana jego imieniem oraz symboliczna mogiła. Pośmiertnie awansowany do stopnia majora.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Lista według opracowania[1]:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Barbara Zagórska. Major Władysław Drelicharz. „Tuchowskie Wieści”, s. 11, lipiec-sierpień 1991. 
  2. Zachuta 1992 ↓, s. 34.
  3. a b c d Władysław Drelicharz – pancerny skorpion spod Monte Cassino. histmag.org. [dostęp 2016-09-21].
  4. Kopański 1990 ↓, s. 200-201.
  5. ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 368 .
  6. ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 402 .

Bibliografia | edytuj kod

  • Stanisław Kopański: Wspomnienia wojenne 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1990. ISBN 83-11-07819-X.
  • Barbara Zagórska: Major Władysław Drelicharz, [w:] "Tuchowskie Wieści", nr 7-8/1991.
  • Tomasz Basarabowicz, Przemysław Mrówka (red.): Władysław Drelicharz – pancerny skorpion spod Monte Cassino
  • Melchior Wańkowicz: Bitwa o Monte Cassino, wyd. Prószyński i S-ka, 2009
  • Leszek Zachuta: 51 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garibaldiego. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-85621-10-5.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Władysław Drelicharz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy