Władysław Matwin


Władysław Matwin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Matwin (ur. 17 lipca 1916 w Grodźcu, zm. 21 października 2012 w Warszawie[1]) – polski działacz komunistyczny, matematyk, jeden z pionierów polskiej informatyki.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Do 1939 | edytuj kod

Ojciec sympatyzował z PPS, a matka – z KPP. Po rozwodzie rodziców Władysław Matwin z matką znalazł się w Poznaniu, gdzie studiował ekonomię. W tym czasie należał do KPP i KZMP. Był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego (KD) KZMP. W styczniu 1935, w trakcie organizowania tzw. Dnia 3 L ku czci Róży Luksemburg, Karola Liebknechta i Włodzimierza Lenina, został aresztowany i skazany na 3 lata więzienia (odsiedział 20 miesięcy w Rawiczu). Konsekwencją wyroku był wilczy bilet – zakaz wstępu na uczelnie w Polsce. Po wyjściu z więzienia wyjechał do Czechosłowacji, gdzie w Brnie studiował chemię. Do kraju powrócił wiosną 1939 roku. Chciał wstąpić do wojska, ale został uznany za niebezpiecznego przestępcę i otrzymał 10-letni zakaz służenia w polskim wojsku.

II wojna światowa | edytuj kod

W czasie II wojny światowej przebywał na terytorium ZSRR. Najpierw pracował jako górnik, a po wypadku – w hucie stali i studiował wieczorowo w Instytucie Metalurgii. Przez krótki czas był w Armii Czerwonej, z której – ze względu na pochodzenie – został usunięty. Później pracował przy budowie kolei. Następnie przebywał w Tbilisi. Później dotarł do armii Berlinga do Riazania, gdzie w szkole oficerskiej wykładał politykę i wiedzę o świecie. W 1944 należał do korpusu oficerów polityczno-wychowawczych 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki[2]. W 1944 został wysłany do Teheranu, gdzie Związek Patriotów Polskich utworzył placówkę, której głównym zadaniem było dotarcie za pomocą audycji radiowych i gazet do tutejszej Polonii, a przede wszystkim żołnierzy armii Andersa.

Polityk | edytuj kod

W 1945 Władysław Matwin został wezwany do Moskwy, gdzie został chargé d’affaires w polskiej ambasadzie. W 1946 wrócił do Polski i został I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PPR we Wrocławiu. Następnie przez rok przebywał w Davos w Szwajcarii, gdzie leczył oczy (w wyniku choroby groziła mu utrata wzroku).

Uchwałą Prezydium KRN z 19 lipca 1946 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

W latach 1949–1952 był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Młodzieży Polskiej. W listopadzie 1949 został członkiem Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina[4]. Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 roku[5]. Od maja 1953 do lutego 1954 był I sekretarzem Komitetu Warszawskiego PZPR[6]. Od 1954 do marca 1956 i ponownie od listopada 1956 do marca 1957 był redaktorem naczelnym „Trybuny Ludu”, w latach 1955–1963 był sekretarzem KC PZPR. Od stycznia 1955 roku do marca 1956 roku był sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[7]. W 1957 roku ponownie został skierowany do Wrocławia, gdzie objął stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR. W latach 50. związany z frakcją puławian[8]. W 1963 został – na własną prośbę – zwolniony z pracy.

W latach 1952–1965 Władysław Matwin był również posłem na Sejm PRL I, II i III kadencji.

Polityczna emerytura | edytuj kod

W 1963 podjął studia matematyczne i w 1966 uzyskał dyplom z teorii automatów. W następnym roku został dyrektorem szkoły dla dyrektorów (Centralny Ośrodek Doskonalenia Kadr Kierowniczych), ale w 1968 stracił to stanowisko za brak zgody na żądanie usunięcia z CODKK pracowników pochodzenia żydowskiego. Podjął pracę starszego technologa we Włochach, a w 1970 – w Warszawie w Instytucie Maszyn Matematycznych; w 1973 został dyrektorem Zjednoczenia Usług Komputerowych ZETO. W latach 1976–1991 pracował na pół etatu w Instytucie Badań Systemowych PAN.

Przypisy | edytuj kod

  1. Władysław Matwin, Warszawa, 24.10.2012 - pozostałe, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2017-11-27]  (pol.).
  2. Andrzej Paczkowski, Trzy twarze Józefa Światły. Przyczynek do dziejów komunizmu w Polsce, Warszawa 2009, s. 65.
  3. M.P. z 1947 r. nr 16, poz. 35.
  4. Życie Warszawy, nr 306 (1808), 6 listopada 1949, str. 1
  5. Dziennik Polski, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950 roku, s. 2.
  6. Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1975, s. 504.
  7. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944-1989 : uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 89.
  8. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Władysław Matwin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy