Władysław Stasiak


Władysław Stasiak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Władysława Stasiaka na Powązkach

Władysław Augustyn Stasiak (ur. 15 marca 1966 we Wrocławiu, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski urzędnik państwowy i samorządowy.

W 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2007–2009 szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, w latach 2009–2010 szef Kancelarii Prezydenta RP.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył w 1984 I Liceum Ogólnokształcące we Wrocławiu[1]. W 1981 był zaangażowany w działalność Uczniowskiego Komitetu Odnowy Społecznej (UKOS)[2].

W 1989 ukończył historię na Uniwersytecie Wrocławskim. W trakcie studiów był zaangażowany w działalność opozycyjną. Należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Uczestniczył w strajkach studenckich na Uniwersytecie Wrocławskim w 1988 i 1989 (pełnił funkcję szefa straży porządkowej strajku)[3]. W latach osiemdziesiątych należał do Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu[3].

W latach 1988–1989 był redaktorem i wydawcą pisma drugiego obiegu „Wichrzyciel”[4]. W latach 1989–1990 zaangażowany w działalność Komitetu Obywatelskiego we Wrocławiu[3].

W 1989 został asystentem w katedrze historii starożytnej Instytutu Historii Uniwersytetu Wrocławskiego[3]. W latach 1989–1990 był redaktorem pisma „Wyzwanie. Pismo Ruchu Młodych Katolików «U Siebie»”[5].

Współtworzył wrocławskie struktury Porozumienia Centrum, był członkiem zarządu wojewódzkiego tej partii[3]. W latach 1991–1993 odbył studia w Krajowej Szkole Administracji Publicznej. W międzyczasie w 1992 odbył staż w dyrekcji generalnej francuskiej policji w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Był absolwentem pierwszego rocznika KSAP[3].

W latach 1993–2002 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, m.in. jako wicedyrektor Departamentu Obrony Narodowej i Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od listopada 2002 pełnił funkcję zastępcy prezydenta m.st. Warszawy Lecha Kaczyńskiego, odpowiedzialnego za sprawy ochrony ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego, działalność Straży Miejskiej oraz ewidencję ludności, ochronę zdrowia, sport i kulturę fizyczną.

Od 2 listopada 2005 do 31 maja 2006 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, odpowiedzialny za nadzór nad Policją, Strażą Graniczną i Biurem Ochrony Rządu. Następnie był sekretarzem stanu w tym resorcie do 24 sierpnia 2006, kiedy to objął urząd szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego i sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

Od 8 sierpnia 2007 do 16 listopada 2007 był ministrem spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 19 listopada 2007 ponownie został szefem BBN. 15 stycznia 2009 odwołano go z tego stanowiska. Jednocześnie otrzymał nominację na zastępcę szefa Kancelarii Prezydenta RP. 27 lipca 2009 został powołany na stanowisko szefa Kancelarii Prezydenta RP, zastąpił na tym urzędzie Piotra Kownackiego.

Zginął 10 kwietnia 2010 w wyniku katastrofy polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[6]. 20 kwietnia 2010 został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[7].

W 2010 jego imieniem nazwano jedną z sal w Krajowej Szkole Administracji Publicznej[8]. Poświęcono mu tablice przy wejściu do Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego (2010)[9] oraz w siedzibie MSWiA, nazywając również jego imieniem salę konferencyjną (2016)[10].

Życie prywatne | edytuj kod

Był synem Janiny Kinasiewicz-Stasiak[11]. Miał żonę Barbarę[12].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Absolwenci. lo1.wroc.pl. [dostęp 17 sierpnia 2019].
  2. Życiorys Władysława Stasiaka. Najwyższa Izba Kontroli, 10 lutego 2014. [dostęp 17 sierpnia 2019].
  3. a b c d e f Władysław Stasiak (1966–2010). wladyslawstasiak.pl. [dostęp 17 sierpnia 2019].
  4. Szczepan Rudka: Wrocławskie pisma bezdebitowe 1973–1989. Bibliografia. Wrocław: Mimex, 1992, s. 105.
  5. Redakcja. „„Wyzwanie. Pismo Ruchu Młodych Katolików «U Siebie»””. Nr 1 i 2, 1989–1990. 
  6. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  7. Polska żegna Władysława Stasiaka. interia.pl, 20 kwietnia 2010. [dostęp 20 kwietnia 2010].
  8. Uroczyste nadanie sali imienia Władysława Stasiaka. ksap.gov.pl. [dostęp 11 kwietnia 2012].
  9. Wrocław/ Tablice upamiętniające Natalli-Świat, Szmajdzińskiego i Stasiaka. wnp.pl, 28 czerwca 2010. [dostęp 14 lipca 2010].
  10. MSWiA uczci pamięć Władysława Stasiaka. rp.pl, 15 marca 2016. [dostęp 15 marca 2016].
  11. Tragicznie przerwany lot do Katynia. awf.wroc.pl. [dostęp 22 kwietnia 2013].
  12. Barbara Stasiak: obiecał, że jeśli odejdzie, da znak. Przyszedł do mnie we śnie. wp.pl, 10 kwietnia 2012. [dostęp 8 sierpnia 2012].
  13. Szef BBN odznaczony Orderem Kawalera Zasługi. bbn.gov.pl. [dostęp 20 czerwca 2013].
  14. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt, 26 lutego 2009. [dostęp 17 marca 2010].
  15. 44/2009. (III. 28.) KE határozata, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu, 28 marca 2009. [dostęp 12 kwietnia 2012].
  16. M.P. z 2010 r. nr 40, poz. 587
  17. Radni przyznali tytuły Honorowych Obywateli Wrocławia. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 20 maja 2010].
  18. Protokół IX Sesji Sejmiku Województwa Dolnośląskiego. dolnyslask.pl, 20 kwietnia 2010. [dostęp 3 września 2012].
  19. Wyróżnienie "Zasłużony dla Miasta Warszawy" dla ofiar katastrofy. bankier.pl, 9 września 2010. [dostęp 20 września 2010].
  20. Szef BBN odznaczony honorową odznaką GROM (port.). bbn.gov.pl. [dostęp 20 czerwca 2013].
  21. Andrzej Gwiazda uhonorowany nagrodą im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. lechkaczynski.pl, 10 marca 2017. [dostęp 29 maja 2019].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Władysław Stasiak" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy