Władysław Symonowicz


Władysław Symonowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Symonowicz ps. „Mirski” (ur. 30 sierpnia 1897 w majątku Lipowicze, zm. 14 lutego 1976 w Bolkowie) – major Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodzony w rodzinie Józefa i Marii z domu Ostraszkiewicz. W Horkach do 1916 uczył się w szkole rolniczej, gdzie ukończył gimnazjum przyrodnicze[1]. Po wcieleniu do armii rosyjskiej został skierowany do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu otrzymał stopień chorążego[1].

W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego, którym dowodził generał Józef Dowbor-Muśnicki otrzymując przydział do 13 pułku strzelców, a następnie pełnił służbę w Legii Oficerskiej[1]. W marcu 1918 otrzymał skierowanie do Legii Oficerskiej III Korpusu Polskiego, a kiedy korpus rozbrajano Symonowicza aresztowali Niemcy, ponieważ podjął próbę ucieczki[1]. Za ten czyn od 15 maja do 15 czerwca 1918 w Białej Podlaskiej przebywał w obozie. W listopadzie 1918 w Warszawie rozbrajał Niemców[1].

5 listopada 1918 w stopniu podporucznika otrzymał przydział do 3 kompanii ckm w tworzącym się 34 pułku piechoty[2][3][1]. 23 lipca 1920 uczestnicząc w obronie Grodna, „z km prowadzi ogień do bolszewików i odpiera ich ataki. Mimo odwrotu innych oddziałów polskich, pozostaje na stanowisku ze swoją kompanią ckm” dając w ten sposób żołnierzom kompanii przykład męstwa podczas walki z wrogiem. Podczas walki został ciężko ranny przez odłamek granatu. Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari[4][1]. Po zakończeniu wojny dalej służył w 34 pułku piechoty[5], a następnie w 59 pułku piechoty[6] oraz w II Oddziale Sztabu Generalnego. Podczas trwania kampanii wrześniowej w stopniu majora dowodził I batalionem 94 pułku piechoty[1]. Podczas trwania okupacji był oficerem ZWZ-AK pod pseudonimem „Mirski”, gdzie pełnił obowiązki m.in. Komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Okręgu Warszawskiego AK. Za udział w powstaniu warszawskim ponownie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[1]. Po zakończeniu wojny musiał się do 1956 ukrywać przed Urzędem Bezpieczeństwa Publicznego i zmieniać miejsca zamieszkania. Mieszkał m.in. w Krakowie, Giebułtowie, Kazimierzu, Kowarach oraz Obornikach Śląskich. Zmarł w Bolkowie, gdzie został pochowany[1].

Jego żona miała na imię Irena, a syn Tadeusz[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l Polak (red.) 1993 ↓, s. 204.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 224, 437.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 208, 380.
  4. Wroczyński 1929 ↓, s. 53.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 50, 222.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 63, 587.
  7. a b c d Polak (red.) 1993 ↓, s. 205.
  8. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  9. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Władysław Symonowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy